Μία συζήτηση, προκειμένου να καταλήξει σε κάποιο αποτέλεσμα, οφείλουν οι συμμετέχοντες να διακατέχονται από καλή διάθεση για εξομάλυνση των διαφορών. Η Ελλάδα, από καιρού υπερέβη τα όρια της υποχωρητικότητας, υποσχόμενη συμβιβασμό που ωφελεί μόνον την αντίπαλη πλευρά. Και όπως συμβαίνει πάντα, οι απαιτήσεις των Σκοπιανών αυξήθηκαν.
Μόνο στο διαρρεύσαν διήμερο υπήρξαν δύο τοποθετήσεις από πλευράς κυβέρνησης και αντιπολίτευσης των Σκοπίων, που καταδεικνύουν πως είναι ανυποχώρητοι στη διατήρηση του συνταγματικού τους ονόματος, καίτοι η αποδοχή από την Ελλάδα σύνθετης ονομασίας που να περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» είναι ταυτόσημη με το αίτημά τους. Απλώς, ο ελληνικός λαός παραπλανάται, να πιστεύει πως άλλο είναι η ονομασία «Μακεδονία» και άλλο «Άνω Μακεδονία», ενώ στην ουσία δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Δεν πρόκειται βεβαίως να τους αποκαλούν «Ανωμακεδόνες»…
Παρ’ όλα αυτά, ο θεωρούμενος μετριοπαθής και συμβιβαστικός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης των Σκοπίων («Σοσιαλδημοκρατική Ένωση» – SDSM), κ. Ζόραν Ζάεβ, χαρακτήρισε ως παράλογη τη θέση περί «erga omnes» για το ζήτημα της ονομασίας (μία ονομασία δηλαδή, που θα ισχύει «έναντι όλων»), την οποία διατυπώνουν εδώ και καιρό όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, ενώ οι Σκοπιανοί, δέχονται να τους ονομάζουμε εμείς όπως θέλουμε, αλλά η διεθνής κοινότητα να αποκαλεί το αλβανοσλαβικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία».
Εξέδωσε και προκλητική ανακοίνωση, μετά την εκ νέου υπενθύμιση του κ. Βενιζέλου περί «έναντι όλων – egra omnes», συμφώνως προς την οποία: «Η θέση για erga omnes συνιστά μη λογικό αίτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν οδηγεί προς την. επίλυση του προβλήματος. Με τέτοιες θέσεις, ο Έλληνας υπουργός επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι αντί να έχει ως γνώμονα τις ευρωπαϊκές πολιτικές του 21ου αιώνα, οι οποίες περιλαμβάνουν την ενσωμάτωση, τον διάλογο και τον αμοιβαίο σεβασμό, η Ελλάδα, δυστυχώς, ζει ακόμη στο παρελθόν».
Δεν είναι μόνον αυτό. Σε μια Ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στην Αχρίδα, υποσχέθηκε στα μέλη του κόμματός του, ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την υποστήριξη της «μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας». Φαίνεται δηλαδή διατεθειμένος να αποδεχθεί σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά οι πολίτες θα είναι… Μακεδόνες.
Δυστυχώς, η Ελλάδα που με ασθενή τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και με την κα. Μιμή Παπανδρέου να συνηγορεί, δέχθηκε την «Ενδιάμεση Συμφωνία», που έφερε τον κ. Νίμιτς να διαπραγματεύεται μόνον την ονομασία, και όχι την εθνικότητα και την γλώσσα, ζητήματα που δεν απασχόλησαν τους πολιτικούς εκείνης της εποχής (αλλά που απασχολούν μόνον τους Βουλγάρους).
Παρόμοια ήταν και η προχθεσινή τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών των Σκοπίων, όπου συμφώνως προς την κυβέρνησή του «Η θέση της Ελλάδας για μία ονομασία που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes) κρίνεται ως μη αποδεκτή, μη λογική και εκτός της βασικής αρχής περί σεβασμού του διεθνούς δικαίου». Πλήρης παραλογισμός, δηλαδή, Πού, το διεθνές δίκαιο, κάνει λόγο για διπλή ονομασία χώρας; Κάποιες χώρες δηλαδή θα αποκαλούν το αλβανοσλαβικό κράτος «Άνω Mακεδονία» και άλλες μόνον «Μακεδονία»; Αυτό λέγει το διεθνές δίκαιο;
Άλλο ψεύδος είναι το διατυπούμενο ότι πληρούν «όλα τα απαραίτητα κριτήρια» (για ένταξη στο ΝΑΤΟ και ΕΕ) και μόνον το ζήτημα της ονομασίας εμποδίζει την ένταξή τους.
Δεν υπάρχει Έκθεση διεθνούς οργανισμού, που να μη κάνει λόγο για την διαφθορά, την εσωτερική πολιτική αστάθεια, την έλλειψη κράτους δικαίου, και μύρια όσα, τα οποία εμποδίζουν τα Σκόπια να θεωρηθούν ισότιμο μέλος με άλλες χώρες.
Είναι αδιανόητο επομένως να συνεχίζονται οι συζητήσεις. Έχουμε το όπλο του Βέτο, κι αυτό αρκεί. Άλλωστε, ο κ. Νίμιτς εδώ και 18 χρόνια, δεν κάνει κάτι άλλο παρά να επαναφέρει τις ίδιες προτάσεις, και να διαπιστώνει πως δεν υπήρξε προσέγγιση. Σε λίγα χρόνια το κράτος αυτό δεν θα υπάρχει. Μπορεί να το θέλουν οι Γερμανοί, αλλά οι Αμερικανοί έδειξαν ότι έχουν άλλα σχέδια με την Μεγάλη Αλβανία.
