Εκστρατεία για βοήθεια στους κατατρεγμένους από τον πόλεμο ελληνικούς πληθυσμούς της Ανατολικής Ουκρανίας, ξεκινάει ο “Σύνδεσμος Πολιτιστικής και Επιχειρηματικής Συνεργασίας με τους λαούς Ελλάδας και Κύπρου – ΦΙΛΙΑ”. Ήδη, η πρώτη αποστολή παραδόθηκε από το φιλανθρωπικό Ίδρυμα “Δίκαια Βοήθεια” της γιατρού Ελισάβετ Γκλίνκα.
Ο Δημήτρης Λιάτσος, σε ρεπορτάζ του στην Russia Today, σημειώνει πως η παραπάνω είδηση έχει σημασία για τον ελληνισμό της περιοχής, και ουσιαστική και μεταφορική. Διότι και εν όψει του χειμώνα η κατάσταση σε πολλές πόλεις και χωριά γίνεται ανυπόφορη. Κάθε βοήθεια μπορεί να σώσει ζωές. Αναδεικνύεται έτσι ένα θέμα που για τις επίσημες ελληνικές αρχές είναι ανύπαρκτο (!).
Εκείνο που εντυπωσιάζει επίσης, είναι το όνομα του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από αυτήν εκστρατεία, στο οποίο είχα κάνει εκτενή αναφορά σε παλαιότερο σημείωμά μου στην Voria.gr. Είναι ο Πρόεδρος του Συνδέσμου “ΦΙΛΙΑ”, κ. Γκεόργι Μουράντοφ. Είναι αυτός, που η ελληνική κυβέρνηση απαγορεύει την είσοδο στην Ελλάδα, επειδή το όνομά του βρίσκεται στον κατάλογο των ανεπιθύμητων προσώπων, όπως απεφάσισαν ΗΠΑ και Ε.Ε.
Στην ουκρανική ειδησεογραφική ιστοσελίδα “Politicantrop”, διακηρύσσεται ανοικτά η θέση ότι όλος ο μη ουκρανικός πληθυσμός του Ντονμπάς, συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων, «εδώ και αρκετό καιρό, έπρεπε να είχε εκδιωχθεί από την Ουκρανία». Ήδη, όπως είναι γνωστό, είχαμε και άλλον νεκρό ελληνικής καταγωγής, μετά του επτά νεκρούς και 15 σοβαρά τραυματισμένους, από τον βομβαρδισμό της πολίχνης Σαρτανά, όπου το 70% των κατοίκων είναι ελληνικής καταγωγής, με Έλληνα δήμαρχο.
Στις περιοχές με ελληνικό στοιχείο, στα παράλια του Αζόφ αλλά και στον Καύκασο, Έλληνας σημαίνει προκομμένος, οικογενειάρχης που σπουδάζει τα παιδιά του, άνθρωπος που αξίζει να ακούς τι λέει, έχεις να κερδίσεις από αυτόν… Σήμερα, η κατάσταση είναι τραγική. Από τον Ιούλιο, η ηγεσία του Κιέβου τούς έχει κόψει μισθούς, συντάξεις, επιδόματα κ.ά., δεν ενδιαφέρεται κανείς αρμόδιος γι’ αυτούς, σα να μην υπάρχουν.
Οι απλοί άνθρωποι κάνουν λόγο για πραγματική γενοκτονία του ρωσόφωνου και ρωσόφιλου πληθυσμού, ανάμεσα στον οποίο με τιμή αναφέρουν ότι είναι και οι ίδιοι… «Αν δεν μας θεωρούν κατοίκους της Ουκρανίας, τότε γιατί μας βομβαρδίζουν, γιατί δεν μας αφήνουν να ορίσουμε μόνοι μας τις τύχες μας;», λένε. Εύλογο ερώτημα…
Ο Δημήτρης Λιάτσος, στο εν λόγω ρεπορτάζ, ρωτάει εάν η ελληνική Πολιτεία ασχολήθηκε με την κατάσταση, ή αν έχει βοηθήσει σε κάτι, και παίρνει από τους εκεί Έλληνες την απάντηση ότι «παρά τα λόγια από Έλληνες πολιτικούς, υπουργούς, διπλωμάτες κ.α. ότι δεν θα μας αφήσουν αβοήθητους, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ούτε από το Κίεβο ούτε από τη Μαριούπολη, τουλάχιστον από τους διπλωμάτες, εκτός από την πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, Αλεξάνδρα Προτσένκο».
Έτσι, η βοήθεια από το Σύνδεσμο “ΦΙΛΙΑ”, και τον ελληνιστή κ. Γκ.Μουράντοφ είναι για τους Έλληνες του Ντονιέτσκ μια “ένεση” ενίσχυσης, αλλά και μια αχτίδα αισιοδοξίας ότι δεν είναι μόνοι τους. Να μη ρωτήσω τι πράττει ο κ. Βενιζέλος… Ήταν ο πρώτος που έσπευσε να υιοθετήσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, χωρίς να προβάλει κανένα αίτημα για εξαίρεση, τουλάχιστον για Ρώσους, όπως ο κ. Μουράντοφ, που φέρονται πιο ελληνικά από πολλούς ιθαγενείς εδώ που έτυχε να έχουν ελληνική ταυτότητα.
