Δεν πρόλαβε να ζήσει… Έχει πετρώσει την ψυχή του η σφαίρα που σκότωσε τον Αλέξη κι έχει φλογίσει την ύπαρξή του η απόφαση για λευτεριά και δίκαιο. Είδε κατάματα το πρόσωπο του τέρατος, τη στυγερή δολοφονία και δεν ξεχνά. Η «πολιτική» μαφία των ναζιστών δοκιμάζει τη θηριωδία της πάνω στο ανυπότακτο πνεύμα ενός παιδιού κι οι Ιεροξεταστές εξαντλούν την παράνοιά τους στην καρδούλα του που σπαράζει για ζωή.
Θέλει να καταστείλει κάθε πνοή ζωής ,να ακυρώσει την αντίσταση, την ελπίδα, τα νιάτα. Σκηνές αποκτήνωσης… κι ο εφιάλτης ζωντανός, για να σκύψουν κι άλλο οι ραγιάδες το κεφάλι, να τρομοκρατηθούν, να μπουν πιο «βαθιά» στα νεκροκρέβατά τους και με τα σάβανα της σκλαβιάς μια και καλή να «στολιστούν» στον τάφο που άνοιξαν διάπλατα για όλους μας με τη συνενοχή(;)των άλλων κομμάτων του κυνοβο(υ)λίου της ντροπής.
Κι ένα παιδί ονειρεύεται τραγούδια λευτεριάς και το δίκαιο του πυρώνει τα σπλάχνα, την ώρα που η κοινωνία δέχτηκε τον «Ύπνο και το Θάνατο» ως «λύση» και παρακολουθεί παγωμένη όλο το «έργο» του αφανισμού της.
Εσύ ο ηθικός, έντιμος, ο λαμπερός αστός, ο «καλός» νοικοκύρης, δεν «συμμετέχεις» στο έγκλημα; Δε θα μπορούσε το δικό σου παιδί να πεθαίνει, να λιμοκτονεί, να αυτοκτονεί ή να εκπ@ρνεύεται; Έχεις την ηθική των «αρίστων», των «εκλεκτών», των «ισχυρών» του πλούτου, και νιώθεις ήσυχος και «ασφαλής» στο καθεστώς της απόλυτης αποκτήνωσης;
Ακόμα επιτρέπεις σε αυτή τη «μηχανή» της φρίκης να σκοτώνει το όνειρο και να στερεί την ανάσα από το παιδί σου; Ακόμα δεν κατάλαβες πως το σκοτώνεις κάθε μέρα στα «σχολεία» που αλέθουν μυαλά κι αξίες, για να παραδώσουν σκλάβους στα σκλαβοπάζαρα της ευρωμαφίας και του μονοπωλίου της Ε.Κ.Τ; Χειρίζονται τους πιο μύχιους φόβους σου με τον τρόμο, την παράνοια που ξεβράζουν… για να ξεχνάς. Ξέχασες τις ρίζες σου, λησμόνησες αγώνες και θυσίες. Δεν τίμησες τους νεκρούς σου, δεν σεβάστηκες εσένα…
Και τώρα, που είναι η ιστορική ευκαιρία να λυτρωθείς από τα πάθη και τα λάθη και να δικαιώσεις τα όνειρα των γενιών που θυσιάζονται , των αθώων παιδιών, που «δολοφονούν» με χίλιους τρόπους κάθε μέρα… Ακόμα ακούς τις ανοησίες τους και τίποτα δεν πράττεις; Ακόμα στη «σταθερότητα» του νεκροταφείου ,στον παραλογισμό, στην ιδεοληψία στέκεις ; Ο πόλεμος τώρα μας απειλεί και με τα όπλα, αφού αδιανόητες μέχρι χθες γεωπολιτικές ανατροπές επίκεινται… Θα στείλουμε τα παιδιά μας να πολεμήσουν για την πατρίδα κάτω από τις εντολές προδοτών και χαφιέδων; Θα τα σκοτώσουμε και σαν φυσικές υπάρξεις; Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία να αποδείξεις στην πράξη, αν κάτι αγαπάς, αν ακόμα σέβεσαι κάτι, με πράξεις να το υποστηρίξεις.
Τα λόγια κι η δειλία δεν λυτρώνουν, ούτε απελευθερώνουν. Κι όταν πέσεις στη «φωτιά» και τολμήσεις να τσακίσεις το φόβο, τότε όλα θα λάμψουν και μέσα σου και έξω. Τότε μόνο θα είσαι άνθρωπος ,όταν τη ματαιοδοξία, τη θλίψη και την ενοχή υπερβείς με πράξεις!
Σκληρά θα σου μιλήσω φίλε, γιατί έγινε αποτρόπαια η κτηνωδία .Αν δεν αγαπάς τον άνθρωπο, τίποτα δε «γεννάς», τίποτα δεν πράττεις. Είσαι ήδη νεκρός και παριστάνεις το ζωντανό. Τίποτα μέσα σου αληθινό και ζωντανό δε σαλεύει. Αν έπαψες να ρωτάς, να ψάχνεις βαθιά μέσα σου μια στάλα έστω «φως», τότε έπαψες να είσαι άνθρωπος.
Είσαι ένα άχρηστο σκουπίδι, που δηλητηριάζει και τη ζωή των γύρω σου κι έρπει σαν τα ερπετά στη γη ,που έτσι κι αλλιώς μια μέρα σαν ερπετό θα σε καταπιεί. Και τότε δε θα υπάρχει κανένας εκεί να σε κλάψει για ό,τι επέλεξες να είσαι. Κανένας δε θα σε συνοδεύσει στο «ταξίδι» σου ,γιατί δε θα έχει τίποτε όμορφο να θυμηθεί από εσένα …Κι ό,τι τη μνήμη δεν κεντρίζει για να φωτίσει τη ζωή, τη σκέψη και την καρδιά, ένα σκουπίδι είναι και πετιέται στα απόβλητα της ζωής. Δεν είσαι φτιαγμένος από χώμα-όπως σου είπαν-οι εποχές άλλαξαν… αλλά μόνος ανοίγεις το λάκκο και μπαίνεις μέσα κάθε μέρα.
Προτιμάς την «πτώση» στο τίποτα, στο «χώμα» και το θάνατο επιλέγεις ,κι ας πλάστηκες ελεύθερος; Επιλέγεις το βούρκο και το σκοτάδι της σκλαβιάς ;Μην παραπονιέσαι λοιπόν, μη βρίζεις και μη κλαις. Εσύ τα έστησες μπροστά σου τα «χάρτινα» και τα φτηνά φετίχ, κι από εσένα «τρέφονται» οι καρικατούρες των ΜΜ «Ε» που πλασάρονται ως «σωτήρες» ή «φωστήρες». Δε σου λένε όμως αυτά ότι ποτέ τίποτα δεν κερδήθηκε χωρίς αγώνα λαικό κι ότι οι ριζικές ανατροπές από τα κάτω ξεκινάνε, από εσένα… Τώρα συνήθισες να ζεις τη μικρότητα και το θάνατο κι αν δεν πιστέψεις και δεν αγαπήσεις τον άνθρωπο –και τον εαυτό σου-λύτρωση ποτέ από την Κόλαση της σκλαβιάς σου δε θα βρεις. Μόνο δράσε! Οργάνωση παλλαική κι αντίσταση μέχρι τη νίκη του λαού είναι η λύση κι η ευκαιρία να ζήσεις σε ελεύθερη και δίκαια πατρίδα.
Δεν θα κλάψω για τις επιλογές, τις ανασφάλειες και τους φόβους σου… γιατί καθόλου δεν υπολόγισες πως κι άλλους έσυρες στο βούρκο, που σε τίποτα δεν έφταιξαν. Δεν αντιστέκεσαι στο κακό που συμβαίνει κι αυτό γρήγορα θα χτυπήσει και την πόρτα σου, αφού προσφέρεις και τα ίδια τα παιδιά σου ως λεία στο θυσιαστήριο των βδελυγμάτων, που κατέστησες «αφέντες» με την αδράνεια και την ελαστική σου συνείδηση.
Παρόλα αυτά δεν το πιστεύω πως μπορεί να είμαστε τόσο ραγιάδες!
Καλή μας λευτεριά!
Έλλη Διαμαντοπούλου
