Το 2011, ο Αντώνης Σαμαράς, γνωστός για τον πολιτικό καιροσκοπισμό του από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 -όταν είχε διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη – , αφού πρώτα είχε υψώσει το λάβαρο του “αντιμνημονιακού αγώνα”, έλαβε την απόφαση να πραγματοποιήσει μία θεαματική κυβίστηση, στηρίζοντας τη δοτή κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.
Οι δανειστές, η ντόπια διαπλοκή και ολιγαρχία του υποσχέθηκαν απόλυτη στήριξη στον δρόμο προς την πρωθυπουργία και την νίκη της Νέας Δημοκρατίας, που επιτεύχθηκαν έστω και υπό τη μορφή της “ανάπηρης πρωτιάς” και μέσα σε κλίμα γενικευμένης τρομοκρατίας.
Η πρωθυπουργία, για τον Σαμαρά υπήρξε κάτι σαν προσωπική ρεβάνς έναντι της πολιτικής απομόνωσης που βίωσε ως αποστάτης για περίπου 20 χρόνια. Γύρω του συσπειρώθηκε ένας από τους πιο ανεπαρκείς και επικίνδυνους κύκλους ανθρώπων. Το “σύστημα Σαμαρά”, είναι κάτι σαν “θρησκευτική σέχτα”, μια ακροδεξιά δράκα που περπάτησε πλάι στον ίδιο στην πολιτική του έρημο, κάνοντάς του ψυχολογικό μασάζ.
Σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς “πέφτει”. Οι “σαμαρικοί” στην Ελλάδα, είναι δεν είναι 1000 νοματαίοι. Ο λαός τον θεωρεί το χειρότερο και πιο επικίνδυνο πρωθυπουργό, που έχει περάσει μεταπολιτευτικά από τη χώρα. Οι συνεργάτες του, όπως το alter ego του, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης κάνουν το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Οι στρατηγικές που θέλησε να εφαρμόσει, δύο χρόνια τώρα, δεν απέδωσαν. Στα τελευταία διαγγέλματα προς τον ελληνικό λαό δείχνει καταβεβλημένος και ηττημένος. Εξάλλου γνωρίζει ότι το πολιτικό του τέλος φθάνει με γοργά βήματα. Γνωρίζει ότι ο ελληνικός λαός τον θεωρεί υπηρέτη συμφερόντων και των Γερμανών, της τραπεζοκρατίας και των δομημένων συμφερόντων, των υπερεθνικών ιερατείων και μιας ακροδεξιάς ψευδοελίτ που έχει έδρα τα Βόρεια Προάστια της πρωτεύουσας. Ο ίδιος θα κερδίσει μία θέση στη λίστα με τα πολιτικά πρόσωπα που προκάλεσαν τις μεγαλύτερες καταστροφές στην πατρίδα. Ο ίδιος κερδίζει τον τίτλο του “Εχθρού του Λαού”.
Όπως λένε, τις τελευταίες ημέρες, μιας και δεν θα καταφέρει να κρατηθεί στην εξουσία, αφού Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα εκλεγεί, τα πράγματα στο Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι καλά. Ο ίδιος είναι διαρκώς εκνευρισμένος. Αδυνατεί να λάβει αποφάσεις, όχι για τη χώρα, αλλά για να βγει από τα προσωπικά του αδιέξοδα. Οι επιχειρηματίες που τον βοήθησαν στο παρελθόν τον εγκαταλείπουν γνωρίζοντας ότι πλέον δεν μπορεί σε τίποτα να τους είναι χρήσιμος. Τα υπαλληλάκια των τραπεζιτών τον αναζητούν έντρομα, ώστε να μάθουν για το Plan B της προσωπικής τους διάσωσης. Οι ξένοι εντολείς του, τον αφήνουν να γρεμοτσακιστεί από τον πρωθυπουργικό θώκο. Άλλωστε είπαμε: Οι Σουλτάνοι “τελειώνουν” τους υποτακτικούς τους. Αυτός δεν το κατάλαβε ποτέ. Νόμιζε ότι δίνοντας γη και ύδωρ θα επιτύγχανε να κρατηθεί, να γαντζωθεί στην εξουσία. Αυτό του έλεγε άλλωστε το ανεπαρκές προσωπικό των συνεργατών και των φίλων που τον πλαισιώνουν.
Ο Αντώνης Σαμαράς μιλάει έντονα και θυμωμένα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, στους συνεργάτες του. Τους αποδίδει ευθύνες. Συχνά κάθεται σκεπτικός στο γραφείο του χωρίς να κάνει τίποτα. Ξεχνά ότι αποτέλεσε μόνο μία χρυσή εφεδρεία των εχθρών του λαού, των ντόπιων και διεθνών συμφερόντων και τίποτα παραπάνω. Ότι χωρίς την κρίση, αυτός ο ανεύθυνος πολιτικός άνδρας, ο εξ αντανακλάσεως “πατριώτης”, θα βρισκόταν στα αζήτητα.
Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι “μαύρα” για τον ίδιο. Η χρονιά τελειώνει με τον ακροδεξιό Σαμαρά να αποτελεί μια θλιβερή ανάμνηση. Ο ελληνικός λαός γνωρίζει πολύ καλά που θα κατατάξει τον ίδιο και τη θλιβερή κλίκα που κατοικοεδρεύει στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι σε άσχημη κατάσταση. Μόνος, απομονωμένος, περιθωριοποιημένος, οξύθυμος και αδύναμος να λάβει αποφάσεις. Τώρα δεν αποστατεί εξάλλου. Τώρα δεν γίνεται ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων. Τώρα ΠΕΦΤΕΙ.
Καληνύχτα κύριε Σαμαρά.
