Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει αφέντη μου. Πετάει και η καμήλα; Πετάει αφέντη μου. Βάλτους λοιπόν φόρους. Απόλυσε κόσμο. Κόψε μισθούς και συντάξεις. Βάλτους και έναν ΕΝΦΙΑ να τρέχουν και να μην φτάνουν. Και μόλις σου πούμε πάρε τους και τα σώβρακα ακόμα.
Από εκείνο το θλιβερό απομεσήμερο στο Καστελλόριζο, μέχρι την προηγούμενη Κυριακή των εκλογών, ζήσαμε τον θρίαμβο του Χατζηαβάτη. Σφάξε με πασά μου να αγιάσω. Όχι εμένα. Τον λαό.
Και ξαφνικά ένας τύπος που δεν έχει φορέσει ποτέ του γραβάτα και χαμογελάει ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές και ένας άλλος τύπος με μηχανή και πέτσινο μπουφάν, που μοιάζει πολύ με τους «χαρλεάδες» της παλιάς καλής εποχής, λένε ένα ξερό όχι στην τρόικα και βάζουν φωτιά στα τόπια.
Και τρέχουν από πίσω τους από Ομπάμα μέχρι Ολάντ και Ντράγκι να συζητήσουν μαζί τους τι πρέπει να αλλάξει ώστε και η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ και τις υποχρεώσεις της να εκπληρώσει αλλά και ο λαός της να πάψει να ματώνει.
Και τώρα καταλαβαίνουμε από τη γενναία και αξιοπρεπή εθνικά στάση Τσίπρα και Βαρουφάκη απέναντι στο κτήνος της τρόικας πόσα εγκλήματα έγιναν τα τελευταία χρόνια με αυτούς που μας κυβερνούσαν. Που δεν είπαν ποτέ ένα «όχι» στις πιο παράλογες απαιτήσεις των τροικανών. Που περίμεναν να τους έρθει η οδηγία με e-mail ή με φαξ από Βερολίνο και Βρυξέλλες πώς θα κυβερνήσουν τη χώρας μας. Που πάντα είχαν σαν όπλο έτοιμο το φόβο και τον τρόμο για τον πανικόβλητο πολίτη ότι αν δεν ψηφίσει «σωστά» (δηλαδή την τρόικα) την άλλη μέρα μπορεί να χάσει και την όποια «καβατζούλα» έχει στην τράπεζα.
Δεν πρέπει άραγε να πληρώσει κάποιους από όλους αυτούς που ρήμαξαν τη ζωή μας; Δεν θα βρεθεί ένας να πει ένα συγγνώμη στο ρημαγμένο Έλληνα πολίτη; Δεν θα βρεθεί έτσι ένας να αφήσει αξιώματα, πολιτική, θέσεις εξουσίας και να πάει να κλειστεί στο σπίτι του; Ή έστω στη βίλα του με την αδήλωτη πισίνα;
