Ο κ. Βαρουφάκης θα ζητήσει ένα «μενού ανταλλαγών χρέους» (menu of debt swaps) για την ελάφρυνση του βάρους, συμπεριλαμβανομένων δύο νέου τύπου ομολόγων.
Ο πρώτος τύπος, που θα συνδέεται με την ονομαστική οικονομική ανάπτυξη, θα αντικαταστήσει τα ευρωπαϊκά δάνεια διάσωσης και ο δεύτερος, που χαρακτήρισε ως «ομόλογα χωρίς λήξη» (perpetual bonds), θα αντικαταστήσει τα ελληνικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Το ελληνικό χρέος φτάνει τα 323 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά, το 60% κατέχει η ευρωζώνη, το 10% το ΔΝΤ, το 6% η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το 3% ελληνικές τράπεζες, το 1% ξένες τράπεζες, άλλο 1% η Τράπεζα της Ελλάδος, το 15% αφορά άλλα ομόλογα και το 3% άλλα δάνεια.
Δηλαδή η Ελλάδα χρωστάει περίπου 200 δισ. ευρώ στις χώρες της Ευρωζώνη και 20 δισ. ευρώ στην ΕΚΤ. Ακριβώς για αυτά τα δάνεια ο κ. Βαρουφάκης προτείνει το μενού ανταλλαγών χρέους.
Όπως αναφέρει σε ιστοσελίδα, ο διευθύνων σύμβουλος και σύμβουλος επενδύσεων της Ν. Χρυσοχοΐδης ΑΧΕ., Νίκος Χρυσοχοϊδης, πτυχιούχος του Τμήματος Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και στα Χρηματοοικονομικά (ΜΒΑ) από το Πανεπιστήμιο του Rochester, το κούρεμα κρύβεται και στις δύο τεχνικές που αναφέρει ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών.
Συγκεκριμένα, τα «ομόλογα χωρίς λήξη» (perpetual bonds) περιέχουν το κούρεμα στο χρόνο, καθώς είναι διαφορετική η αξία των 100 δισ. ευρώ που πρέπει να πληρωθούν σε 10 χρόνια και άλλη αν πληρωθούν για παράδειγμα σε 100 χρόνια. Είναι σαφώς μικρότερη η αξία τους όσο πιο μετά πάει η πληρωμή τους.
Αντίστοιχα τα ομόλογα που συνδέονται με ρήτρα ανάπτυξης εμπεριέχουν το κούρεμα και πάλι στον χρόνο. Όπως εξηγεί ο κ. Χρυσοχοΐδης, για όσες χρονιές έχεις μηδενική ανάπτυξη ή ανάπτυξη κάτω από το όριο που θα θέσεις δεν πληρώνεις, οπότε ουσιαστικά πετυχαίνεις κούρεμα σε βάθος χρόνου.
Και στις δύο περιπτώσεις ο… διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, δηλαδή στο πόσο βαθιά στο χρόνο θα πάει η πληρωμή.
Όπως ανέφερε ο κ. Χρυσοχοΐδης δεν πρόκειται για κάτι νέο, αλλά για μια δοκιμασμένη συνταγή, καθώς στο παρελθόν την έχει εφαρμόσει δύο φορές η Μεγάλη Βρετανία
