Η φράση του τίτλου ήταν μία από τις αγαπημένες του Ουίνστον Τσόρτσιλ. Τη χρησιμοποιούσε για να δείξει ότι ένα εποικοδόμημα, ένας σχεδιασμός ή μια συλλογική προσπάθεια μπορεί εύκολα να καταρρεύσουν, αν υπάρχουν μικρά ψεγάδια σε καίρια σημεία του όποιου εγχειρήματος. Τις
τελευταίες ημέρες οι «διάβολοι» που έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην υπόθεση της δίωξης βουλευτών και μελών της Χρυσής Αυγής είναι τόσο πολλοί, που μπορούν να σχηματίσουν λεγεώνες.
Οι Αρχές ασφαλείας του κράτους, καθώς και οι δικαστικές Αρχές εργάζονται προς την κατεύθυνση της εξιχνίασης της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και την προσαγωγή του δράστη και των ηθικών αυτουργών στη Δικαιοσύνη.
Επίσης, φέρουν εις πέρας τις προβλεπόμενες διαδικασίες για να αποδείξουν την ευστάθεια του χαρακτηρισμού της Χρυσής Αυγής «εγκληματική οργάνωση». Αυτές είναι ενέργειες που προβλέπονται από τη νομοθεσία και επιβάλλεται να διεξαχθούν όπως πρέπει. Ωστόσο, απουσιάζουν πολλές από τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα σε μια ευνομούμενη δημοκρατική Πολιτεία και ένα έκτακτο μιντιακό και πολιτικό «στρατοδικείο».
Οι κατηγορούμενοι, στις μεταγωγές τους, δεν είχαν καν την «τύχη» να αντιμετωπιστούν με την προσοχή και τη μέθοδο που ακολούθησαν οι Αρχές ασφαλείας στα συλληφθέντα μέλη της 17 Νοέμβρη. Ούτε αλεξίσφαιρα γιλέκα ούτε τήρηση αποστάσεων… ασφαλείας από τις καραδοκούσες τηλεοπτικές κάμερες. Οι συλληφθέντες χρυσαυγίτες επιδεικνύονταν από το κράτος ως θηράματα.
Η αντιμετώπιση του ζητήματος από τα ΜΜΕ (όπως το Mega, για παράδειγμα) δεν προσιδίαζε σε δημοσιογραφία αλλά σε γηπεδική εξέδρα γεμάτη με χούλιγκαν. Πού είναι γραμμένο, σε ποιον κώδικα δεοντολογίας, ότι ο δημοσιογράφος αποφαίνεται εκ των προτέρων για τη συνολική ενοχή όλων των κατηγορουμένων – δίχως να έχει διαβάσει καν τη δικογραφία;
Πώς είναι δυνατόν ένας λειτουργός του Τύπου, αντί να μεταδίδει γεγονότα και ρεπορτάζ, να λέει -με ολοκόκκινες τις παρειές του από την έξαψη- ότι είναι «η πρώτη φορά στη ζωή του που χαίρεται να βλέπει κόσμο με χειροπέδες»;
Πολλές, θλιβερές λεπτομέρειες…
