Συμπέρασμα πρώτο: Η κυβέρνηση ξεπέρασε τον σκόπελο της “αριστερής παρένθεσης”, που θεωρητικά θα γινόταν πράξη την 28η Φεβρουαρίου, επειδή δεν θα κατάφερνε να έρθει σε συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους. Με… κωλοτούμπα, σάλτο μορτάλε και όποια άλλη περιγραφή μπορεί να δώσει κανείς, η “αριστερή παρένθεση”… μας τελείωσε. Κάτι που σημαίνει ότι διαμορφώνονται νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό, και το ενδιαφέρον περνάει στην πλευρά της Νέας Δημοκρατίας, η οποία πρέπει να επανασχεδιάσει τη στρατηγική της.
Συμπέρασμα δεύτερο: Στον επίλογο της λίστας Βαρουφάκη, για να… φαίνεται περισσότερο, μιας και ως γνωστόν ένας αναγνώστης κοιτάζει την αρχή και το τέλος ενός κειμένου, υπάρχει κεφάλαιο με τίτλο “Ανθρωπιστική Κρίση στην Ελλάδα”. Και περιλαμβάνει τέσσερις εξαγγελίες της κυβέρνησης. Το Eurogroup αποδέχτηκε τη λίστα… ως είχε. Άρα και την ύπαρξη ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Δεν ζήτησε να διαγραφεί η έννοια. Επομένως, τη νομιμοποίησε.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, το σύνολο των “θεσμών” (και πρώην τρόικας), αδειάζει πολιτικά την κυβέρνηση Σαμαρά. Γιατί, όταν αποδέχεσαι την ύπαρξη ανθρωπιστικής κρίσης σε μια χώρα, σημαίνει ότι η κυβέρνηση της χώρας αυτής ευθύνεται για την κρίση. Είτε την προκάλεσε η ίδια, είτε επέτρεψε σε άλλους, με τις παραλείψεις της, να την προκαλέσουν.
Οι… άλλοι, είναι φυσικά οι “θεσμοί”. Και εννοείται ότι δεν υπάρχει τέτοια προχωρημένη… αυτογνωσία, για ένα μεγάλο mea culpa της Ευρώπης προς την ελληνική κοινωνία.
Η Ευρώπη λοιπόν “δείχνει” προς την κυβέρνηση Σαμαρά για την ανθρωπιστική κρίση. Και προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ ένα μοναδικό πολιτικό δώρο, για να ξεκινήσει ένα πρωτοφανές ρητορικό σφυροκόπημα. Ώστε να… ξεχαστεί η κωλοτούμπα.
