Μια κουδουνίστρα θέλανε για το πόστο σου, και η μπίλια έκατσε σε σένα. Αλλά μη παραμυθιάζεσαι ελεεινέ. Το ότι είσαι ακριβοπληρωμένη κουδουνίστρα, αυτό δε σε καθιστά εκ των πραγμάτων και προσωπικότητα άξια σεβασμού…
Άλλωστε μια βαν-Ρόμπα(ι) ξεκούμπωτη διαδέχτηκες, και εκ των πραγμάτων δε θα γινόταν να έχεις και πολύ διαφορετικές προδιαγραφές από δαύτη.
Το ότι υπάρχουν Ανα(Ν)στασιάδηδες πρόθυμοι να ξεφτιλιστούν βρε κουνουπιδοκέφαλε, αυτό δε σε καθιστά αυτοδίκαια σπουδαίο, και κυρίως…
δεν υποδηλώνει πως το μπαρμπέρικο που σ έβαλαν να διαχειριστείς, μπορεί να τρομάζει τους πάντες για πάντα.
Ανθρωπάκια σαν κι εσένα κύριε κουνουπίδεν-μπλουμ, δυστυχώς για μας υπήρξαν και στον τόπο μας τα πέτρινα χρόνια της κατοχής, και με το δωσιλογικό «ταμπεραμέντο» τους, τσάκισαν τη ζωή μας.
Στους περισσότερους από μας πια, δεν έμεινε τίποτε να κουρέψεις κουνουπιδοκέφαλε-μπλουμ. Έμεινε όμως αρκετή βαρβατίλα για να ξουρίσεις. Κόπιασε…
Τσάκω λοιπόν σαπουνάκι… πινελάκι… ξουραφάκι πρώτης ποιότητας και κόπιασε κουνουπίδεν-μπλουμ.
Διότι σ όλους εμάς, μόνο να τα ξουρίσεις μπορείς. Εκείνοι που πραγματικά λάτρεψαν το ευρωπαϊκό όραμα που δίνει εξουσίες και γαλόνια σε κάτι κουνουπιδοκέφαλους σαν εσένα, έχουν απόθεμα να τους κουρέψεις.
Κάντο λοιπόν για να καταλάβουν επιτέλους ότι το όραμα που λάτρεψαν, δεν είναι τίποτε περισσότερο από έναν φρικιαστικό εφιάλτη.
Κάντο λοιπόν, και μετά ξεκίνα το ξούρισμα κουνουπιδοκέφαλη κουδουνίστρα.
Ξεκίνα το ξούρισμα από τη φούντα του τσολιά που πάντα θα στοιχειώνει τα όνειρά τα δικά σου και των ομοίων σου…
Συνέχισε το ξούρισμα με όλους εμάς που σε περιμένουμε εναγωνίως…
Κι άμα σου πέσει βαρύ το πικραμύγδαλο, βγάζει και ξινά ο τόπος μας που σιάζουν το στομάχι.
