Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα
Οι δελφίνοι της Νέας Δημοκρατίας περιμένουν τις πολιτικές εξελίξεις για να δράσουν ανάλογα. Όλα θα εξαρτηθούν από την κατάληξη του ελληνικού ζητήματος στις Βρυξέλλες. Οι περισσότεροι από αυτούς, δεν θεωρούν ότι θα διακινδυνεύσει κανείς να βγάλει τη χώρα από το ευρώ και ότι πολύ γρήγορα, ο Τσίπρας θα αντιμετωπίσει το δίλημμα μιας νέας κυβέρνησης.
Αν αυτή είναι εθνικής ενότητας, τότε θα κληθούν και άλλες δυνάμεις (φιλελεύθερες) να ενταχθούν μαζί με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Όχι όμως, «σαμαρικές». Αν πάλι, μπει το ζήτημα των εκλογών, αυτές αποκλείεται να γίνουν με ανοιχτές τράπεζες και γεμάτα ΑΤΜ! Θα τεθεί ευθέως το ευρωπαϊκό ερώτημα και ο συνασπισμός του Τσίπρα θα χρειαστεί τη στήριξη και άλλων κεντρώων τάσεων.
Δεν υπάρχει λοιπόν, λογικοφανές σενάριο που να περιλαμβάνει τον Σαμαρά. Μέσα στην εβδομάδα, έχουν προγραμματιστεί πάνω από τέσσερα σημαντικά ραντεβού. Οι δελφίνοι αποφάσισαν να συγκεντρωθούν εκ νέου για να χαράξουν το χρονοδιάγραμμα των κινήσεών τους, περιμένοντας εάν θα επιτευχθεί ενδιάμεση συμφωνία στα τέλη Απριλίου.
Η μία προοπτική πίεσης είναι το έκτακτο συνέδριο. Αν αρνηθεί ο Σαμαράς, τότε θα προχωρήσουν στη δημιουργία νέου φορέα. Έχουν εν τω μεταξύ, αποφασίσει ποιος θα ηγηθεί της προσπάθειας αποκαθήλωσης του πρώην πρωθυπουργού, χωρίς να είναι βέβαιο ότι το ίδιο πρόσωπο θα αποτελεί την επιλογή της νέας κεντροδεξιάς. Αυτό μάλλον θα είναι απόφαση του συνεδρίου. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου εύκολο να εγκαταλείψουν την κούρσα οι υπόλοιποι υποψήφιοι.
Αυτό όμως που έχει συμφωνηθεί μεταξύ τους, είναι ένα: « Ή φεύγεις ή διαλύουμε την Νέα Δημοκρατία!». Οι ζυμώσεις λοιπόν, συνεχίζονται και ο χρόνος εκδήλωσης της «ανατροπής» θα κριθεί από την έκβαση της συμφωνίας με του εταίρους.
Το ερώτημα είναι ποιο θα είναι το πρόσωπο που θα κάνει τους Έλληνες να αισθανθούν ασφάλεια και εμπιστοσύνη απέναντι στον παραλογισμό που ζουν. Και βέβαια, τι μπορεί να υποσχεθεί σε έναν λαό που ακόμα δεν αισθάνθηκε την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει. Κι αυτό αποτελεί ένα ακόμα αδιέξοδο για τη χώρα. Από τη μία, πρέπει να αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη, πρέπει να υπάρξει μια νέα κεντροδεξιά απαλλαγμένη από το παρελθόν της. Ποιος όμως, είναι τόσο αφελής από τους δελφίνους της Ν.Δ να αναλάβει πρωτοβουλία, πριν εκτεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και γίνει πασιφανής η αποτυχία του;
Nα λοιπόν, άλλο ένα κρίσιμο αδιέξοδο που δημιουργεί για την κοινωνία μας, το πολιτικό και εκλογικό σύστημα. Να, γιατί το Σύνταγμα έπρεπε να αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια, μεταβάλλοντας το πολίτευμα σε Προεδρική Δημοκρατία» και αποδυναμώνοντας τον καταστροφικό ρόλο των κομμάτων. Γιατί μολονότι φτάσαμε, στο απροχώρητο πια, η πολιτική επιβίωση όλων εξαρτάται, όπως πάντα, από την αποτυχία του άλλου. Περιμένεις δηλαδή, να χάσει ο αντίπαλος για να σου δοθεί η δυνατότητα να εκλεγείς εσύ που θα χάσεις με τη σειρά σου, στη συνέχεια. Και στο τέλος, η ίδια η χώρα και ο λαός της.
Όπως και να εξελιχθεί το σενάριο της νέας κεντροδεξιάς, ο «looser» Σαμαράς έχει χάσει το παιχνίδι και το προεκλογικό σενάριο «τρόμου» δεν λειτουργεί πια για κανέναν. Η χώρα χρειάζεται, όπως όλες οι αστικές δημοκρατίες, μια ισχυρή κεντροδεξιά και μια δυναμική κεντροαριστερά. Έτσι διοικούνται οι κοινωνίες στον δυτικό κόσμο, στο πλαίσιο ενός δημιουργικού πολιτισμού που παράγει πλούτο και παράλληλα στηρίζει και το κοινωνικό κράτος.
Περιμένουμε λοιπόν, πότε θα γίνει η σίγουρη πλέον, ρήξη στην Νέα Δημοκρατία και ποιο θα είναι το νέο πρόσωπο που θα διαχειριστεί τη μεγάλη ευθύνη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Γιατί όσο ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος στέκονται ως αντίπαλο δέος, το αδιέξοδο για την κοινωνία, θα μεγαλώνει πολύ επικίνδυνα…
