Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι η ολιγαρχία της χώρας, για τους δικούς της λόγους, δεν θέλει καμία ανάπτυξη την οποία δεν θα ελέγχει απόλυτα η ίδια. Αν αυτό δεν το συνειδητοποιήσουμε, δεν πρόκειται ποτέ να αντιληφθούμε ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός. Και ο εχθρός μας είναι εντός των πυλών.
Η ολιγαρχία της χώρας είναι κρατικοδίαιτη και παρασιτική. Έχει αποκτήσει πλούτο
και δύναμη με κεντρικό μοχλό το κράτος, ελέγχοντας την πολιτική εξουσία, μέσω μιας ψευδοδημοκρατίας, δηλαδή μιας δημοκρατίας παντομίμα που έχει εγκαταστήσει στη χώρα. Την ίδια στιγμή διαιρεί το λαό, διεγείροντας τον κοινωνικό αυτοματισμό και τις μεταξύ μας διαφορές.
Ελέγχει πλήρως τις κάνουλες χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας, έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο γραφειοκρατικό τείχος το οποίο μπορεί να υπερπηδά μόνο η ίδια και έτσι έχει σπρώξει την πραγματική κοινωνία έξω στο περιθώριο και στη μετανάστευση. Φοβάται την ανάδειξη νέων ανεξέλεγκτων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες, όπως είναι επόμενο θα αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία της και τα προνόμιά της.
Ταυτόχρονα δεν επιτρέπει να έλθει και καμία επένδυση από το εξωτερικό, την οποία δεν θα ελέγχει απόλυτα η ίδια. Έτσι όμως, αφενός δεν έρχεται νέο χρήμα στη χώρα, αφετέρου δεν εμπλέκονται σε νέους επιχειρηματικούς τομείς ικανά άτομα από την κοινωνική βάση, με τα οποία θα πρέπει να συνεργαστούν οι επενδυτές.
Η ίδια όμως συνεργάζεται κανονικά με τους δανειστές της χώρας, προκειμένου να ελέγχει το λαό και να αυξάνει τα κέρδη της, από τις παράπλευρες λαϊκές απώλειες.
Επομένως, αν δεν ανατραπεί αυτή η παρασιτική ολιγαρχία, ή έστω να περιοριστεί η εξουσία της, ανάπτυξη και μέλλον ξεχάστε τα. Αυτός είναι ο πραγματικός εχθρός της χώρας, αυτός είναι ο πραγματικός εχθρός της κοινωνίας μας.
