Αντίθετα, όπου υπάρχει μεγάλη ηλιοφάνεια, η νόσος εμφανίζει μικρότερη εξάπλωση, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιδημιολογική επιστημονική έρευνα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Σέντρικ Γκάρλαντ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Σαν Ντιέγκο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας “Journal of Steroid Biochemistry and Molecular Biology”, ανέφεραν ότι το πρόβλημα πιθανότατα -αν και δεν έχει αποδειχθεί ακόμη- έγκειται κυρίως στην έλλειψη της βιταμίνης D στον οργανισμό των ανθρώπων που ζουν σε συννεφιασμένα και βροχερά μέρη.
Είναι η πρώτη μελέτη που συνδέει άμεσα την έλλειψη βιταμίνης D με τον καρκίνο του παγκρέατος. Όπου υπάρχει απουσία του Ήλιου στο μεγαλύτερο μέρος του έτους, εμποδίζεται η επαρκής παραγωγή βιταμίνης D, αντίθετα με τις ηλιόλουστες περιοχές. Στις περιοχές χωρίς ήλιο, ο κίνδυνος εκδήλωσης καρκίνου του παγκρέατος είναι μεγαλύτερος από τον μέσο όρο.
Σύμφωνα με την μελέτη, οι άνθρωποι που ζουν σε χαμηλό γεωγραφικό πλάτος, κοντά στον Ισημερινό, έχουν μόλις το ένα έκτο των περιστατικών του συγκεκριμένου είδους καρκίνου, σε σχέση με όσους ζουν σε υψηλό γεωγραφικό πλάτος, δηλαδή πιο κοντά στους πόλους.
Από την άλλη, για την ποσότητα βιταμίνης D σε έναν άνθρωπο παίζει ρόλο και η διατροφή του. Ορισμένα λιπαρά ψάρια, όπως ο σολομός και ο τόνος, περιέχουν μεγάλες ποσότητες.
Η εν λόγω βιταμίνη παράγεται φυσιολογικά από τον οργανισμό, όταν το δέρμα εκτεθεί άμεσα στον ήλιο. Αν η έκθεση είναι έμμεση -π.χ. μέσω ενός ανοικτού παραθύρου- τότε δεν θα παραχθεί έξτρα βιταμίνη D. Όσο πιο συννεφιασμένος είναι ο ουρανός, αλλά και όσο πιο σκούρο είναι εκ φύσεως το δέρμα ενός ανθρώπου, τόσο λιγότερη βιταμίνη D παράγεται στο σώμα.
Οι ερευνητές, που ανέλυσαν στοιχεία από 107 χώρες, ανέφεραν ότι, εκτός από την έλλειψη ηλιοφάνειας, οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο του παγκρέατος περιλαμβάνουν την μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, την παχυσαρκία, το κάπνισμα κ.α.
Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι ο 12ος συχνότερος καρκίνος στον κόσμο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, με 338.000 νέα περιστατικά να διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο διεθνώς. Η συχνότητα της νόσου, που θεωρείται «ύπουλη», επειδή τα συμπτώματά της αργούν να εκδηλωθούν, είναι μεγαλύτερη στην Ευρώπη (τη βόρεια κυρίως) και στις ΗΠΑ, αλλά πολύ πιο μικρή στην Αφρική και στην Ασία. Είναι νόσος δύσκολα αντιμετωπίσιμη (λόγω και της καθυστέρησης στη διάγνωση), με αποτέλεσμα να αποτελεί την έβδομη συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο.
