αιτία της, περισσότερο από ό, τι για την αρχή της βαρύτητας, της αντίστασης, ή τους πιο καθολικούς νόμους της φύσης. Ή ακόμη κι αν η περιεργεια τους κάνει να αναρωτηθούν, μόλις μαθαίνουν ότι οι ίδιοι και οι προγονοί τους για αρκετές εποχές, είτε από αμνημονεύτων χρόνων, ήταν υπεξούσιοι μιας τέτοιας μορφής διακυβέρνησης, ή μιας τέτοιας οικογένειας, αμέσως συναινούν και αναγνωρίζουν την υποχρέωσή τους να υποτάσσονται.” (Essays and Treatises on Several Subjects by David Hume, vol. I, Edinburgh: Printed for Bell and Bradfute,, 1825, 448.)
Από τις αρχές του 18ου αιώνα, όταν ο Ντέιβιντ Χιούμ σημείωνε τόσο εύστοχα το πώς συνηθίζει ο μέσος άνθρωπος στην υποταγή, μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα. Από την κούνια μας μαθαίνουν να θεωρούμε ως δεδομένα και αιώνια όλα όσα μας καταδυναστεύουν. Το σύστημα παιδείας σήμερα – ειδικά στις ανεπτυγμένες χώρες – αποτελεί ότι η επίσημη εκκλησία την εποχή του Χιούμ. Ενώ ποτέ ο βιασμός της πνευματικής και κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου δεν είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις όσο σήμερα με το σύστημα κατευθυνόμενης ενημέρωσης.
Τα λέμε αυτά με αφορμή τις τελευταίες εκλογές στη Βρετανία. Πλήθος τα σχόλια και οι αναλύσεις, συνήθως τραγικά χαμηλού επιπέδου, αλλά κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να σημειώσει ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Οι εκλογές αυτές δεν είχαν καμιά σχέση με την ελεύθερη και γνήσια έκφραση της λαικής βούλησης. Δείτε τον παρακάτω πίνακα:
Εκλογικά αποτελέσματα Βρετανίας
Άλλο ψήφιζε ο μέσος βρετανός ψηφοφόρος κι άλλο έβγαζε η κάλπη. Από τη σκοπιά των ψήφων το UKIP του Φάρατζ έκανε την έκπληξη καθώς βγήκε τρίτο. Αλλά το εκλογικό σύστημα της Βρετανίας είναι τόσο καλπονοθευτικό που δεν επέτρεψε στο κόμμα αυτό να βγάλει παρά μόνο μία έδρα στο κοινοβούλιο. Ο λόγος είναι ότι στο όνομα της “παράδοσης” ο βρετανικός κοινοβουλευτισμός έχει διατηρήσει ένα απίστευτα καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα με βάση μονοεδρικές περιφέρειες.
Έτσι εκεί όπου παλιά υπήρχαν οι κομητείες και οι διάδοχοι των πλούσιων οικογενειών είχαν το δικαίωμα να εξαγοράζουν τη θέση που αντιστοιχούσε στο κοινοβούλιο, σήμερα ισχύει το πλειοψηφικό σύστημα. Όποιο κόμμα πάρει τη σχετική πλειοψηφία στην κομητεία, που σήμερα έχει οριστεί ως εκλογική περιφέρεια, παίρνει την έδρα.
Το αποτέλεσμα το βλέπουμε. Οι συντηρητικοί με 36,8% των ψήφων πήραν το 50,8% των εδρών στο κοινοβούλιο και να συγκροτούν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πιο μεγάλη γελοιοποίηση του γενικού καθολικού δικαιώματος της ψήφου, ίσως να μην υπάρχει. Ο κοινοβουλευτισμός στην αρχή στηρίχθηκε στην άρνηση αυτού του δικαιώματος. Χρειάστηκαν σ’ όλες τις χώρες αγώνες και αίμα επί πολλές δεκαετίες για να επιβληθεί. Κι όταν πια η ιθύνουσα τάξη δεν μπορούσε να κάνει αλλοιώς, το ξεδόντιασε, το έκανε παντελώς ακίνδυνο με καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα.
Από κει και πέρα ανέλαβε η συνήθεια της υποταγής, για την οποία μιλούσε ο Χιούμ. Μια συνήθεια που μας κάνει να θεωρούμε απολύτως φυσιολογική και νόμιμη την κλοπή των ψήφων. Πώς αλλιώς θα διαιωνιζόταν το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό και κομματικό σύστημα; Οι πολιτικοί σχηματισμοί του κατεστημένου, της διαφθοράς και της διαπλοκής, τρέμουν το γενικό εκλογικό δικαίωμα. Τρέμουν την εισαγωγή του συστήματος της απλής ανόθευτης αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος.
Γι’ αυτό άλλωστε κι ένα από τα πιο αξιόπιστα κριτήρια ενσωμάτωσης ενός κόμματος είναι η άρνησή του να αποδεχθεί την απλή ανόθευτη αναλογική. Είναι τυχαίο ότι η κυβερνώσα αριστερά ένα από τα πρώτα αιτήματα που “ξέχασε” είναι η εισαγωγή της απλής ανόθευτης αναλογικής; Βλέπετε προτιμά την απολυταρχία του παρασκηνίου και τη διαφθορά της αυτοδυναμίας. Πώς αλλιώς θα υπηρετήσουν τα μεγάλα συμφέροντα χωρίς να κινδυνεύουν από το πολιτικό κόστος;
