Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Ευρωπαίοι εταίροι και ευρωατλαντικοί φίλοι μας ασκούν πιέσεις, να βοηθήσουμε την ενταξιακή διαδικασία των Σκοπίων. Ένα ενδεχόμενο τέτοιο διπλωματικό λάθος θα αποβεί μοιραίο και θα
αποτελέσει για πάντα ιστορική ντροπή. Τόσο η κραταιά σήμερα στην Ευρώπη Γερμανία, όσο και οι Βρυξέλλες συνιστούν το διπλό εξωτερικό πόλο πίεσης πρός την Ελλάδα, για να υποχωρήσει στις υποδεικυνόμενες ενταξιακές διαπραγματεύσεις των Σκοπίων. Μέχρι πρό ολίγου καιρού οι παραπάνω δυνάμεις με κάποιο διπλωματικό τάκτ, αναγνώριζαν ως προαπαιτούμενο για να ξεκινήσει η ενταξιακή διαδικασία των Σκοπίων, την διευθέτηση του προβλήματος της ονομασίας με την Ελλάδα. Αφότου ενέσκηψε όμως η εθνική τραγωδία της οικονομικής μας κρίσης, έβγαλαν το φύλλο συκής των φιλοσκοπιανών τους προθέσεων και αξιώνουν απο την Ελλάδα, να ορισθεί άμεσα ημερονηνία έναρξης των ενταξακών διαπραγματεύσεων του νεπαγούς κρατιδίου Σε ότι αφορά τις παραπάνω πιέσεις που φορτικά μας ασκούν, είναι αναμενόμενες και δεν αποτελούν είδηση. Αυτό όμως που σίγουρα θα αποτελέσει γεωπολιτικό δεδομένο, είναι η συμπεριφορά που θα επιδείξει η Ελλάδα στις ασκούμενες πιέσεις.
Στις διεθνείς συγκρούσεις οι παρεμβαλόμενοι διαμεσολάβητές, ανιχνεύουν εξονυχιστικά ποιά απο τις δυο πλευρές είναι ευάλωτη στις πιέσεις και μπορεί να καμφθεί. Δεν σπαταλούν τον χρόνο τους με τους δύσκαμπτους να συμμορφωθούν. Εξασκούν όλες τις δυνατές πιέσεις στον αδύναμο να αντισταθεί και αλοίμονό του απο την στιγμή που θα λάβει χώρα η πρώτη υποχώρηση. Οπότε και επακολουθεί μια ομοβροντιά νέων πιέσεων, για να διασπάσουν τις όποιες εναπομείνασες διπλωματικές του άμυνες. Στην προκείμενη περίπτωση την δική μας και της διένεξής μας με τα Σκόπια, αυτοί που αποδεδειγμένα έχουμε αποδείξει ότι είμαστε ευεπίφοροι σε υποχωρήσεις, είμαστε δυστυχώς εμείς. Το σκοπιανό αρτιγέννητο κρατίδιο αφότου έλαβε εθνική υπόσταση στις 16 Δεκεμβρίου του 1991, παραμέμει με απαρασάλευτη πίστη ακίνητο στο διπλωματικό του status. Η Ελλάδα πελαγοδρομεί απο μετακίνηση θέσεων σε μετακίνηση και απο υποχώρηση σε υποχώρηση. Ενώ και αυτές οι έσχατες γραμμές άμυνάς μας, εκφυλίζονται διαρκώς στις αξιώσεις των ευρωατλαντικών μας συμμάχων που μας πιέζουν για εξεύρεση τάχα δίκαιης και αντικειμενικής λύσης. Το εθνικά οδυνηρό σήμερα είναι ότι η σύνολη πολιτική μας τάξη με λαμπρές εξαιρέσεις, αποδέχεται και προτείνει μάλιστα η ίδια, τα Σκόπια να φέρουν το όνομα Μακεδονία με κάποιο επιθετικό προσδιορισμό, ο οποίος επι της ουσίας θα είναι μόνο μιας χρήσεως, διότι απο της υπογραφής της συμφωνίας και εντεύθεν, θα υιοθετηθεί αμέσως το σχέτο και αλυτρωτικό για τα Σκόπια ΜΑΚΕΟΔΟΝΙΑ. Διότι αυτής της υπαναχώρησης θα ακολουθήσει και η επόμενη για την συγκατάθεση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Μέχρι σήμερα το μείζον θέμα του ονόματος και οι επαγόμενες εξ αυτού «σχέσεις καλής γειτονίας», αποτελούσαν το άκαμπτο εμπόδιο, επάνω στο οποίο σκόνταφτε κάθε απόπειρα της σκοπιανής ένταξης.
Η διαφαινόμενη όμως πρόθεση της σύνολης πολιτικής μας τάξης να γκρεμίσει έναντι των ασκουμένων πιέσεων το σημαντικό αυτό εθνικό τείχος προστασίας, θα ανοίξει διάπλατα τις πόρτες των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποστερώντας μας το μεγάλο μας διαπραγματευτικό όπλο, να αποτρέωψουμε την επικίνδυνη αλυτρωτική για την Ελλάδα ονομασία των Σκοπίων, με το όνομα Μακεδονία. Που πρακτικά σημαίνει θρίαμβο για τον αναιδή και θρασύ Γρούεφσκυ και τραγωδία για την Ελλάδα. Το προβαλλόμενο επιχείρημα για να μας αποκοιμίσουν δόλια, ότι στο κείμενο του Συμβουλίου Κορυφής – το οποίο θα υπογράψει η Ελλλαδα – θα αναφέρεται το όνομα και οι σχέσεις καλής γειτονίας και θα συνυπολογίζονται όλα αυτά στην πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, είναι προφανώς σαθρό και αποτελεί στην κυριολεξία καθρέπτες για ιθαγενείς. Στην διπλωματία είναι απο καταβολής κόσμου γνωστό, με πρώτο διδάξαντα τον γίγαντα της γαλλικής διπλωματίας Ταλλευράνδο, ότι το μόνο δίκαιο είναι τα πολιτικοστρατιωτικά ερείσματα ισχύος που διαθέτεις. Αν απολέσεις αυτά τότε οδηγείσαι με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο. Στην περίπτωσή μας η Ελλάς αυτοαχρηστεύει τα όποια εναπομείναντα σήμερα ισχυρά διπλωματικά όπλα διαθέτουμε, για να προασπίσουμε την εδαφική μας ακεραιότητα και την εθνική μας αξιοπρέπεια.Πολλώ μάλλον σήμερα, που η επικρεμάμενη ως δαμόκλειος σπάθη της δημοσιονομικής μας κατάρρευσης, περιορίζει δραματικά την διαπραγματευτική μας ισχύ.
Όμως τυχούσα υποχώρηση όπως διαφαίνεται στον ορίζοντα στο μείζον εθνικό θέμα των Σκοπίων, θα αποτελέσει μια πρόβα τζενεράλε απο τους ευρωατλαντικούς σωτήρες μας, για το πόσα ακόμα με τις αντίστοιχες πιέσεις μπρορούν να μας αποσπάσουν. Δοθέντος λοιπόν ότι σιγά-σιγά ολοκληρώνουν την οικονομική μας ισοπέδωση, διαρρηγνύοντας τον κοινωνικό και οικονομικό μας ιστό, θα περάσουν και στον κυρίως πιάτο το «ψητό», που βεβαίως είναι η ασφάλεια και η εθνική μας κυριαρχία. Ας ξυπνήσουμε τώρα απο τον λήθαργο στον οποίο έχουμε βυθιστεί και ας προτάξουμε ως Έλληνες τις απαιτούμενες άμυνες, που αξιώνει η εθνική περίσταση. Αν λυγίσουμε τώρα θα φέρουμε βαριά ευθύνη έναντι των επόμεων γενεών και θα μας κατατρύχει για πάντα το όνειδος της εθνικής ντροπής. Απο το οδυνηρό αίσθημα της οποίας, ιστορικά δεν μπόρεσε κανείς να ξεφύγει. Αλλαγή ρότας άμεσα και σθεναρή απόκρουση της ενταξιακής διαδικασίας των Σκοπίων.
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
