τους δικούς τους εθνικούς προϋπολογισμούς και φορολογικά καθεστώτα – και εικάζουν ότι αυτό το «μοιραίο λάθος» θα καταδικάσει το σύστημα.
Άλλοι παρατηρητές, ωστόσο, δίνουν στους δημιουργούς του ευρώ περισσότερα (μακιαβελικά) εύσημα και υποθέτουν ότι η αρχική έκδοση ήταν απλώς ό,τι ήταν πολιτικά εφικτό εκείνη την περίοδο. Οι μελλοντικοί ηγέτες, είχαν προβλέψει, θα περιμένουν (ή θα υποκινήσουν) μια κρίση και στη συνέχεια θα την χρησιμοποιήσουν για να εκφοβίσουν τους πολίτες τους για μια κεντρική κυβέρνηση.
Αυτό το μήνα η κρίση ξέσπασε, με την Ελλάδα να κλείνει τις τράπεζές της, να επιβάλει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων και εν ολίγοις να χρεοκοπεί πριν τελικά τα παρατήσει. Και τώρα έρχονται τα καλέσματα για ενοποίηση:
Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, δήλωσε ότι οι 19 χώρες που χρησιμοποιούν το ευρώ χρειάζονται τη δική τους κυβέρνηση ολοκληρωμένη με πλήρη προϋπολογισμό και κοινοβούλιο για να συνεργαστούν καλύτερα και να ξεπεράσουν την ελληνική κρίση.
«Οι περιστάσεις μας οδηγούν να επιταχύνουμε», δήλωσε ο Ολάντ δήλωσε σε κομμάτι άποψης που δημοσιεύθηκε από την Journal du Dimanche. «Αυτό που μας απειλεί δεν είναι η πάρα πολύ Ευρώπη, αλλά η έλλειψη αυτής».
Ενώ η ζώνη του ευρώ έχει ένα κοινό νόμισμα, οι δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές παραμένουν ως επί το πλείστον στα χέρια του κάθε κράτους μέλους. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mario Draghi έκανε έκκληση αυτή την εβδομάδα για βαθύτερη συνεργασία μεταξύ των μελών του ευρώ μετά τις πολιτικές λογομαχίες για την Ελλάδα που σχεδόν οδήγησαν σε ρήξη του ενιαίου νομίσματος.
Οι χώρες υπέρ της περισσότερης ενοποίησης θα πρέπει να προχωρήσουν, σχηματίζοντας κάτι πρωτοποριακό», δήλωσε ο Ολάντ και συνέχισε: «Η Ευρώπη έχει αφήσει τα θεσμικά της όργανα να αποδυναμωθούν και οι 28 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αγωνίζονται να συμφωνήσουν να προχωρήσουν μπροστά».
Ο Ντράγκι κάλεσε για τη δημιουργία ενός κοινού ταμείου μέσα σε 10 χρόνια σε μια κοινή πρόταση με πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένων του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker και τον Προέδρου του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ τον περασμένο μήνα.
Αν υποθέσουμε ότι το σχέδιο εξαρχής ήταν να κατασκευαστεί μια κρίση και να χρησιμοποιηθεί για να αναγκάσει την ενοποίηση, τότε η συμπεριφορά της τρόικας αρχίζει να έχει νόημα. Αντί για την επίλυση της πρώτης ελληνικής κρίσης το 2011, τη συγκάλυψαν και χρησιμοποίησαν τον εναπομείναντα χρόνο για να σπρώξουν το ελληνικό χρέος εκτός των ισολογισμών των ευρωπαϊκών εμπορικών τραπεζών, οι οποίες θα χτυπιόνταν θανάσιμα από μια ελληνική χρεοκοπία.
Στη συνέχεια, αφού το σύστημα ήταν επαρκώς μονωμένο από την ελληνική βλάβη, είπαν στην Αθήνα να προχωρήσει και φύγει, γνωρίζοντας πως ό, τι κι αν συνέβαινε στη συνέχεια θα ήταν μη μοιραίο για τη νομισματική ένωση, αλλά αρκετό για να κάνουν την πλήρη ενοποίηση «εύγευστη» για μια κρίσιμη μάζα Ισπανών, Γάλλων και Ιταλών. Το δοκιμαστικό του Ολάντ έχει σχεδιαστεί για να δοκιμάσει αυτή τη θέση.
Πολλά από τα προβλήματα παραμένουν, βέβαια, που αφορούν κυρίως τις διαφορές μεταξύ των μεγάλων και των μικρών παικτών. Για, ας πούμε, την Πορτογαλία, ή την Ελλάδα, ένα «κοινό ταμείο» ουσιαστικά σημαίνει να γίνουν γερμανικά υποκείμενα και να ζουν σύμφωνα με τους κανόνες της Γερμανίας, το οποίο προκαλεί ανατριχίλες. Για τη Γερμανία και τον έναν, ή δύο ακόμη, ισχυρούς παίκτες, το τρέξιμο μιας τέτοιας κεντρικής κυβέρνησης σημαίνει ότι είναι πλήρως υπεύθυνη για τη συμπεριφορά των Ιταλών, οι οποίοι θα ήθελαν προφανώς να το αποφύγουν.
Το πιο τρομακτικό απ ‘όλα για τους Γερμανούς, μια ενωμένη Ευρώπη, με τη γήρανση του πληθυσμού της, το τεράστιο ποσοστό των κρατικών δαπανών και την ταχεία συσσώρευση χρέους, θα χρειαζόταν ένα αδύναμο νόμισμα για να αποφευχθεί η στασιμότητα. Έτσι, με όποιον τρόπο – τη συνέχιση του ευρώ 1.0, ή την υιοθέτηση του ευρώ 2.0 – ο πληθωρισμός σε υψηλότερα ποσοστά από ό, τι η Γερμανία αναμένει θα είναι αναπόφευκτος.
Με βάση την αντίδρασή τους στο ελληνικό ζήτημα, οι διεθνείς χρηματιστές φαίνεται να το καταλαβαίνουν αυτό…
John Rubino, dollarcollapse
