Γράφει ο Μάριος Μπρούσκος Στυλιανόπουλος
1) Οι φόροι είναι επαχθείς σε σχέση με το εισόδημα.
2) Τα χρήματα που πληρώνονται ως φορολογικές εισφορές δεν καταλήγουν στα δημόσια ταμεία,
αλλά εξυπηρετούν ένα χρέος για το οποίο δεν φέρω την παραμικρή ευθύνη.
3) Τα χρήματα αυτά, ακόμη και αν καταλήξουν στα δημόσια ταμεία, δεν πρόκειται να διατεθούν για τη λειτουργία ενός κοινωνικού κράτους. Αντιθέτως, καταλήγουν στις τσέπες των λωποδυτών πολιτικών.
4) Οι φόροι χρηματοδοτούν κυρίως τις μισθολογικές δαπάνες των δημοσίων απατεώνων. Επομένως, δεν είμαι διατεθειμένος να γίνω συνένοχος στα εγκλήματα των εκάστοτε κυβερνώντων.
5) Για κάθε ευρώ που πληρώνω στο ελληνικό δημόσιο, στερώ ένα ευρώ από την αγορά και θεωρητικά μειώνω τον οριακό μισθό των εργαζομένων του.
6) Καταβάλλοντας φόρους ανακηρύσσω συνεργάτη το κράτος στις δραστηριότητές μου. Λυπάμαι, αλλά το κράτος δε με συνέδραμε στο να κερδίσω χρήματα.
7) Δεν είμαι χρήστης δημοσίων υπηρεσιών, επομένως δεν είμαι υποχρεωμένος να επωμιστώ κόστος αγαθών που δε χρησιμοποιώ.
8) Η πληρωμή φόρων μειώνει δραματικά το διαθέσιμο κεφάλαιό μου για κατανάλωση και επένδυση και συνεπώς με υποκινεί στην παραοικονομία. Λυπάμαι, αλλά δε θα παρανομήσω για να τραφούν τα οκνηρά κορμιά του δημοσίου.
9) Η πληρωμή των υπέρογκων φόρων, μου στερεί το συγκριτικό πλεονέκτημα που διαθέτω στην αγορά, με ωθεί στον αθέμιτο ανταγωνισμό και τελικά επιδρά δυσμενώς στην κοινωνική ευημερία.
10) Θα πληρώσω μόνο το δίκαιο ποσό φόρου και όχι τη ληστρική επιδρομή των φοροεισπρακτικών βδελλών του Στουρνάρα.
