Είναι ποτέ δυνατόν ένας πρωθυπουργός, ο οποίος υφάρπαξε την ψήφο των Ελλήνων πολιτών τάζοντας σκίσιμο των μνημονίων, να περιμένει ότι θα λάβει αυτοδυναμία στις επερχόμενες εκλογές, έχοντας ο ίδιος υπογράψει το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο;
Είναι ποτέ δυνατόν ο πολιτικός που μέχρι πριν από οκτώ μήνες δεν είχε κανείς οτιδήποτε κακό να του προσάψει πλην της απειρίας, που όμως δεν είναι κακό, να θεωρεί ότι η μνήμη των Ελλήνων… ασθενεί και να πιστεύει ότι έχουμε ξεχάσει πως μας είχε υποσχεθεί ότι θα διαλύσει τη διαπλοκή, τη διαφθορά των νταβατζήδων, των μεγαλοεργολάβων και των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών – πολιτικών – τραπεζιτών;
Είναι, αλήθεια, πιθανό να μην απαντήσει ο ελληνικός λαός στην κοροϊδία που βίωσε εδώ και οκτώ μήνες, διαπιστώνοντας στο… παρά ένα των εκλογών, πως μόνη πρεμούρα του Αλέξη Τσίπρα και των συνεργατών του, ήταν τελικά να ψηφίσουν και να επιβάλλουν μέσω δημοσιεύσεων στο ΦΕΚ, τα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου που διαλύουν την ελληνική οικογένεια και να μην υλοποιήσουν ούτε ένα από αυτά που θίγουν τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των καναλαρχών;
Σε ποιους, άραγε, απευθύνεται ο Έλληνας πρωθυπουργός; Ποιους πιστεύει ότι θα εξακολουθεί να ξεγελά και για πόσο καιρό ακόμη;
Είναι γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε με απαίτηση των δανειστών και όχι της κυβέρνησης, που έδωσε… μάχη για να τρενάρει την εφαρμογή του μέτρου και το πήγε στην πενταετία 2015-2020, η αύξηση της φορολόγησης επί του τονάζ (χωρητικότητα) των πλοίων κατά 4%.
Ωστόσο, ακόμα και αυτό το μέτρο που σε σχέση με το σύνολο των φοροελαφρύνσεων και των απαλλαγών που απολαμβάνουν οι εφοπλιστές, μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό, ο Αλέξης Τσίπρας και οι αρμόδιοι υπουργοί, το πέρασαν από… σαράντα κύματα, αφού δεν έλαβαν ποτέ την απόφαση, αυτή που υπόσχονταν πριν έρθουν στην εξουσία, να σπάσουν το κατεστημένο και να αποδείξουν ότι μια αριστερή κυβέρνηση θα έβαζε πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των πολιτών και σε δεύτερη μοίρα εκείνα των εφοπλιστών.
Έτσι, διαπιστώσαμε άπαντες τα τελευταία 24ωρα, τη σπουδή με την οποία η ελληνική κυβέρνηση, έσπευσε… νύχτα να δρομολογήσει την άμεση εφαρμογή όλων εκείνων των μέτρων που πλήττουν τον λαό, αφού αυτά συμπεριέλαβε στα μέτρα άμεσης εφαρμογής για να εξασφαλίσει τη… δόση, αφήνοντας για το μέλλον και… βλέπουμε, όλες εκείνες τις δράσεις, έστω και στο μικρότερο δυνατό ποσοστό αύξησης, που έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου.
Δυστυχώς, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδείχτηκε εξαιρετικά κατώτερη των περιστάσεων που τα ίδια τα στελέχη της είχαν φροντίσει να δημιουργήσουν, αυξάνοντας τον πήχη των προσδοκιών του ελληνικού λαού, που άλλα περίμενε μέχρι τις 24 Γενάρη, άλλα ψήφισε στις 25 Γενάρη και τελικά, άλλα -πολύ χειρότερα- καλείται και πάλι να πληρώσει.
Γιατί και πάλι το λογαριασμό του τρίτου μνημονίου θα τον πληρώσουν οι εργαζόμενοι (όσοι έχουν απομείνει στη χώρα), οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίες κοινωνικές ομάδες και όχι οι έχοντες, για τους οποίους ο Αλέξης Τσίπρας είχε υποσχεθεί πως θα τους τάραζε στη νομιμότητα.
Τελικώς, η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, τάραξε και αυτή τον ελληνικό λαό στα μέτρα και άφησε στο διάστημα της οκτάμηνης παρουσίας της στην εξουσία, στο απυρόβλητο, τους εφοπλιστές, τους καναλάρχες, τους νταβατζήδες της διαπλοκής όλων των ειδών, τους τραπεζίτες που οδήγησαν τα προηγούμενα χρόνια το τραπεζικό σύστημα της χώρας στο κραχ, τους μεγαλοεργολάβους, τους επιχειρηματίες και τους πολιτικούς που τα ονόματά τους φιγουράρουν στις λίστες της Λαγκάρντ και όλους εκείνους που οδήγησαν αυτή τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση.
Τώρα, αν μετά από όλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει πραγματικά ότι με τη στήριξη του Σταύρου Ψυχάρη, ο οποίος τα τελευταία 24ωρα έκανε τούμπα που θα ζήλευε και ο Μελισσανίδης, θα φτάσει σε ποσοστά αυτοδυναμίας στις επερχόμενες εκλογές, τότε αποδεικνύεται ότι καμία απολύτως επαφή δεν έχει με τον ελληνικό λαό και τη σκληρή, για εκείνον, πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που θα τη διαπιστώσει από πρώτο χέρι σε λίγο καιρό και που θα είναι αποτέλεσμα, αποκλειστικά και μόνο, της δικής του ανεπάρκειας να αποδειχθεί… ανώτερος και όχι κατώτερος των περιστάσεων.
Οι Έλληνες ήθελαν, θέλουν και θα συνεχίσουν να αναζητούν -απ’ ότι φαίνεται- εκείνον τον πρωθυπουργό που πάνω απ’ όλα και απ’ όλους θα βάλει την προάσπιση των συμφερόντων του λαού και όχι των δανειστών, ούτε των εφοπλιστών και των καναλαρχών.
Οκτώ μήνες δεν είναι μικρό διάστημα, όπως θέλει να μας πείσει ο κ. Τσίπρας, για να σπάσει το κατεστημένο. Άλλωστε, όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα χρόνια κοσκινίζει. Και η δικαιολογία για τη διαπραγμάτευση δεν αγγίζει πια τους Έλληνες. Διότι, το αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης ο λαός το πληρώνει.
Για να σωθούν οι τράπεζες και να πληρώνονται οι δανειστές.
Στο ίδιο ψέμα θεατές…
