Ανωνύμου του Έλληνος
Τόσα χρόνια, δεκαετίες, το φασιστικό, με κοινοβουλευτικό φερετζέ, κράτος της αποικίας Γκραικυλίας, το έχουν θεσμικά τσιμεντάρει οι ξένοι επιβήτορες και οι ντόπιοι λακέδες τους κατά τρόπον ώστε να περνάνε εύκολα και χωρίς, έστω για τα μάτια του κόσμου, αντίδραση, αντιλαϊκά και αντιδημοκρατικά μέτρα, να γίνονται απανωτά κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, να περνάνε ερήμην μνημόνια, δια της περιφοράς δολοφονικά άρθρα, άπειρα ρουσφέτια σε κοιμισμένους στα έδρανα βουλευτές.
Δεν έπαιζε κανένα ρόλο ο Πρόεδρος της Βουλής, που κατά το Σύνταγμα ήταν, υποτίθεται τρίτος τη τάξη Πολιτειακός Θεσμός. Ήταν κάθε φορά αδρανές πολιτικό στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος σε τιμητική αποστρατεία, πλην με μεγάλη κοινοβουλευτική εμπειρία, σε διαδικαστική αποστολή, να μπορεί η κυβέρνηση, κυρίως η ξενόδουλη εξουσία, να διεκπεραιώνουν και κοινοβουλευτικά στο φτερό και στο πόδι τις εντολές των αφεντικών.
Με δεδομένο ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, είναι Παππούλης σε τιμητική αποστολή για δεξιώσεις και βραβεύσεις (να υπογράφει όμως αδιαμαρτύρητα αντιλαϊκές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου), επιβάλλεται να έχει σημαντικές αρμοδιότητες ο Πρόεδρος της Βουλής. Μέχρι τώρα και οι δυο πολιτειακές θέσεις είναι ο δημοκρατικοφανής φερετζές του βαθιά αντιδραστικού πολιτεύματος.
Φάνηκε καίρια ο ρόλος τους στην εποχή των Μνημονίων.
Προεδρία Δημοκρατίας και Βουλής έδιναν ρεσιτάλ αντιδημοκρατικών και πραξικοπηματικών μεθοδεύσεων, που επέβαλε το κυβερνών κόμμα, κατ’ εντολή ξένων. Να περνάνε τα μέτρα για φέρετρο, που έστελναν σε αγγλικά κείμενα οι Βρυξέλλες να εφαρμόσουν οι ιθαγενείς Αθηνών. Έως σήμερα οι Πρόεδροι της Βουλής δρούσαν ως μαριονέτες.
