έναν φυσικό παράδεισο τουρισμού μέσα στο τρίγωνο Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής.
Διαθέτουμε δηλαδή έναν τεράστιο πλούτο και όμως είμαστε ανίκανοι να τον αξιοποιήσουμε. Όπως ήμασταν ανίκανοι να αναπτύξουμε βιομηχανία και παραγωγή. Φταίμε άραγε εμείς οι απλοί πολίτες ή φταίει η ολιγαρχία της χώρας που ελέγχει την εξουσία;
Μας έχουν φορτώσει ένα τεράστιο χρέος, από το οποίο εμείς ατομικά οι απλοί πολίτες δεν έχουμε κερδίσει τίποτα, ούτε το ελέγξαμε ποτέ και επιπλέον είμαστε σε ένα ξένο νόμισμα. Με βάση αυτά τα δύο έχουμε χάσει την ελευθερία μας, είμαστε σκλάβοι των ξένων και οι ξένοι, σε συνεργασία με την ντόπια ολιγαρχία, μας σπρώχνουν ακόμα πιο πολύ στη σκλαβιά και στην εξάρτηση, μέχρι να μας τα πάρουν όλα και ταυτόχρονα μας δείχνουν διεθνώς ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Κι εμείς τι κάνουμε; Περιμένουμε σωτηρία από τον κάθε Τσίπρα, το κάθε Μεϊμαράκη, τον κάθε Λαφαζάνη και γενικά τον κάθε πολιτικό κοτζαμπάση μεταξύ των δανειστών και του λαού, τους οποίους εμείς οι ίδιοι θα πάμε σιωπηλοί και με σκυμμένα τα κεφάλια να ψηφίσουμε στις κάλπες, γιατί έχουμε λέει δημοκρατία. Και δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα σημαίνει ότι τα συνήθη υποζύγια θα πρέπει να εκφράζονται μόνο στην κάλπη. Καθόσον, οτιδήποτε άλλο και να πούμε, κανείς δεν μας ακούει, κανείς δεν μας δίνει σημασία, σαν τους κρατούμενους σε κάποιο κελί.
Πρέπει επιτέλους να ελευθερωθούμε, να ακουστούμε, να συμμετέχουμε εμείς οι ίδιοι στη χάραξη της ζωής μας.
