υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πούτιν με την πολεμική εμπλοκή στη Συρία προωθεί τα ρωσικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή.
Δεν ενδιαφέρει τη Ρωσία ούτε ο αγώνας κατά του ISIL, ούτε η σταθεροποίηση της Συρίας, ούτε ο ίδιος ο Άσσαντ. Μόλις τελειώσει αυτή η πολεμική επιχείρηση, η Ρωσία θα προωθήσει πρόταση ειρήνης που θα αντανακλά τα συμφέροντά της, συμπεριλαμβανομένης και της εξασφάλισης της ρωσικής στρατιωτικής βάσης στο Ταρτούς.
Οι συντάκτες του άρθρου υπενθυμίζουν ότι ο ορισμός της επιτυχίας για τη Ρωσία δεν είναι ο ίδιος με των ΗΠΑ. Οι Ρώσοι έχουν αποδεχτεί και ενθαρρύνει τη δημιουργία αποτυχημένων κρατών και παγωμένων συγκρούσεων π.χ. Γεωργία, Μολδαβία, Ουκρανία. Επομένως, γιατί να είναι διαφορετικά για τη Συρία ; Για τους Ρώσους αρκεί να ελέγχουν ένα τμήμα της Συρίας αλλά ταυτοχρόνως να καταστήσουν εξαιρετικά δύσκολο για οποιοδήποτε άλλον να κυβερνήσει την υπόλοιπη χώρα.
Επιπλέον, η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται για τους προσφυγικούς πληθυσμούς από τη Συρία, αυτό είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η κίνηση του Πούτιν στη Συρία είναι μία παλαιομοδίτικη επίδειξη ισχύος, η οποία φαίνεται ότι έχει απήχηση στο εσωτερικό.
Οι συντάκτες προτείνουν την ανάληψη δράσης από τις ΗΠΑ που θα περιλαμβάνει τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας και ζωνών απαγόρευσης πτήσεων καθώς έχουν λειτουργήσει στο παρελθόν, καθώς και την υποστήριξη των Κούρδων και Σουνιτών μαχητών και ότι έχει απομείνει από τις ειδικές δυνάμεις του Ιράκ.
Οι ΗΠΑ θα πρέπει να αναζητήσουν καλύτερη στρατιωτική ισορροπία δυνάμεων προκειμένου να πετύχουν μία πολιτική λύση αποδεκτή και από τους συμμάχους για τη Συρία και αυτό προϋποθέτει την εμπέδωση των σχέσεων με την Τουρκία.
Και τέλος θα πρέπει να υπάρξει ιδιαίτερη προσοχή για την αποφυγή τυχόν επεισοδίων από τις παράλληλες στρατιωτικές επιχειρήσεις ΗΠΑ και Ρωσίας στη Συρία, καταλήγουν οι συντάκτες.
ΠΗΓΗ: www.washingtonpost.com
