“Βασικός λόγος που φτάσαμε στον πάτο ήταν το εσωτερικό πρωτάθλημα της τηλεθέασης στα κανάλια.”
Έχω ζήσει πρώτο χέρι -που λένε- την εποχή της τηλεθέασης. H περίφημη AGB.
Πιθανότατα να μην ξέρετε τί είναι αυτό:
Πρόκειται για ένα χαρτάκι (Α4) ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ κακοτυπωμένο (σαν αποτυχημένο φωτοαντίγραφο) με ποοοοολύ μικρά γραμματάκια (βασικά ποσοστά) στα οποία φαινόντουσαν οι ώρες του 24ωρου (αν θυμάμαι καλά ανά τέταρτο) …Κάθε τέταρτο και ποσοστό οριζοντίως και καθέτως τα κανάλια… Έτσι ο κάθε παρουσιαστής / παρουσιάστρια ήξερε πολύ καλά τί είχε «κάνει» την προηγούμενη μέρα.
Όσοι γνωρίζω -και γνωρίζω πολλούς/ες- ξυπνούσαν από τις 5 το πρωί και έπαιρναν στο σπίτι τους το χαρτάκι… με fax. Αμέσως έπαιρναν ..χάρακα… για να μην χάσουν την ευθεία που τους αφορούσε και έβλεπαν τα ποσοστά τους… Άμα ήταν καλά (υποθέτω) ότι γύρναγαν πλευρό και ξανακοιμόντουσαν… (μπορεί να έκαναν και τίποτα άλλο…. αλλά ας μην το κάνουμε πορνό το κείμενο!)… Αν ήταν πτωτικά σηκωνόντουσαν και άρχιζαν τα τηλεφωνήματα στους συνεργάτες τους… βρισίδια… στις 5 το πρωί… δεν ξέρω κανέναν / καμία που να πέρναγε από το μυαλό του ότι ΜΠΟΡΕΙ να φταίγανε έστω και λίίίίίίίγο οι ίδιοι.
Το σημαντικό όμως δεν είναι που διάβαζαν εκείνοι το κακοτυπωμένο χαρτάκι της AGB, αλλά ότι το διάβαζαν επίσης και οι καναλάρχες.
Και βέβαια δεν το διάβαζαν οι καναλάρχες επειδή συνέπασχαν με τους τηλεπαρουσιαστές, αλλά επειδή το διάβαζαν (πριν από όλους) οι διαφημιστές.
Αυτή όπως καταλαβαίνετε είναι η αλυσίδα που σκοτώνει.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτή η αλυσίδα σκότωσε πολλά πράγματα στην Ελλάδα. Σκότωσε ιδέες… διέλυσε την αισθητική και βέβαια οδήγησε την χώρα μας (εμάς δλδ) στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.
Πώς συνέβη αυτό;
Μα είναι απλό:
Διαβάζοντας ο παρουσιαστής με το χαρακάκι τα ποσοστά τα δικά του, αλλά και των ανταγωνιστών του έβρισκε τί ήταν αυτό που εκτόξευσε τα ποσοστά που ήταν υψηλά σε συγκεκριμένο τέταρτο.
Έτσι είδαμε κατά καιρούς χλιμίτζουρες ηθοποιούς και τραγουδιστές να κάνουν απίστευτη «καριέρα». Τους ξέρετε ε;
Είδαμε ψυχασθενείς να αναλύουν. Είδαμε τους ίδιους ανθρώπους να τηλε-βρίζονται κατ εξακολούθηση.
Και το χειρότερο: Είδαμε (συνηθίσαμε) πολιτικούς αριβιστές . πολιτικά καθάρματα… πολιτικά αποβράσματα να πηγαίνουν κατ ευθείαν στη Βουλή, επειδή μόνο και μόνο τους «αγάπησε» το μπακαλόχαρτο της AGB.
Επιμένω: Τους ξέρετε ε;
Όσο τους «αγαπούσε» τόσο οι παρουσιαστές τους καλούσαν… ο ένας μετά τον άλλον… μας τους έβαζαν στο σπίτι μας… κάθε μέρα και συχνότατα όχι μόνο μία φορά την ημέρα.
Έτσι αργά αλλά σταθερά (δλδ με σιγουριά) το γκαρίδι αντικατέστησε το τραγούδι, η αγραμματοσύνη έγινε λογοτεχνία, το αγγούρι ηθοποιός, η πουτάνα σταρ και βέβαια ο φασισμός μεταμφιέστηκε σε αναπόσπαστο κομμάτι της Δημοκρατίας.
Όσο πιο πολύ κατέβαινε το επίπεδο τόσο ανέβαινε το ποσοστό του τηλε-χλιμίτζουρα στο μπακαλόχαρτο της AGB.
Ποιός βλάκας λοιπόν (εξ αυτών) θα ανέβαζε (στην σπανιότατη περίπτωση που θα μπορούσε κιόλας) το επίπεδο;
Αριβίστες του κώλου τους ονομάζω, όχι ηλίθιους, που θα έβγαζαν μόνοι τα μάτια τους. Μας λέρωσαν ανεξίτηλα τη ψυχή, το μυαλό, τη ματιά και έλιωσαν το μέλλον μας. Βασικά το μέλλον των παιδιών μας.
Τουλάχιστον δυο γενιές νέων ανθρώπων μεγάλωσαν με το Τίποτα, με το Εντελώς Λάθος.
Στις μέρες μας η τηλεόραση είναι σε ρόγχο.
Μερικοί από δαύτους συνεχίζουν το ίδιο βιολί με τη μοναδική καινοτομία να μετακομίζουν από το ένα κανάλι στο άλλο.
Δεν θα έλεγα κουβέντα αν τα ποσοστά της AGB αντιστοιχούσαν στην προτίμηση των τηλεθεατών. Πώς θα μπορούσα άλλωστε;
Ο θρύλος λέει ότι τα ποσοστά έβγαιναν από ειδικά μηχανάκια που είχαν νοικοκυραίοι στα σπίτια τους.
Προσωπικά από το 1989 που ξεκίνησε η τηλεόραση δεν έχω συναντήσει ΟΥΤΕ έναν άνθρωπο που να έχει παραδεχθεί ότι έχει τέτοιο μηχανάκι.
Ρώτησα τους φίλους μου.
Ούτε εκείνοι είχαν συναντήσει. Ούτε κάποιος φίλος τους… ούτε φίλος των φίλων των φίλων μου.
Αν δεν αποδεικνύεται ούτε γεωμετρικά, τότε πώς διάολο αποδεικνύεται.
Μπορεί να έπεσα σε σατανική σύμπτωση,
Ρωτώ λοιπόν ευθέως:
Εσάς σας έχει τύχει;
Αν δεν σας έχει τύχει μην βάζετε τόσο εύκολα τα like σας. Τα ζόμπι πεθαίνουν δύσκολα.
