Γράφει ο Χρήστος Βαλκάνιος
Είναι ολοφάνερο ότι η Τουρκία βρίσκεται καθημερινά πλέον κάτω από την Ρωσική πίεση, που ασκείται με τρόπο ψύχραιμο, βάζοντας σιγά σιγά το μαχαίρι στο λαιμό και προσπαθώντας να την οδηγήσει στο μοιραίο λάθος για το οποίο θα πληρώσει για ότι έχει κάνει και δεν έχει κάνει μέχρι τώρα.
Ταυτόχρονα όμως πίεση προς την Τουρκία ασκείται σε συνεννόηση φυσικά με την Ρωσία και από το Ιράν, έναν από τους βασικούς (μετά τη Ρωσία) προμηθευτές φυσικού αερίου στην τουρκική αγορά. Η απόφαση της Τεχεράνης να μειώσει κατά 50% την προμήθεια αερίου αναμένεται να δημιουργήσει σημαντική πίεση και εκνευρισμό στους Τούρκους. Η Τεχεράνη δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας δίπλα στα σύνορα της καθόσον τόσο η Ρωσία όσο και το Ιράν θέλουν να ελέγξουν πλήρως το νέο καθεστώς στη Δαμασκό.
Επιπλέον θα συμφωνήσουμε απόλυτα με άρθρο του Δ. Ραπίδη ότι η εμπειρία με την Τουρκία μέχρι τώρα έχει αποδείξει ότι, όσο η πολιτική ηγεσία πιέζεται σε ένα θέμα, αντιδρά και ξεσπά σε κάποιο άλλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι παραβιάσεις στο Αιγαίο, όπου κάθε φορά που προκύπτει κάποιο ζήτημα στα ανατολικά της σύνορα, η «εκτόνωση» επιχειρείται από την άλλη πλευρά των συνόρων της και αντίστροφα. Ωστόσο εκείνο που διαφοροποιεί τη σημερινή κατάσταση από το πρόσφατο παρελθόν είναι πως από όλες τις πλευρές και για όλα τα φλέγοντα ζητήματα που την απασχολούν, η Τουρκία βρίσκεται, τη συγκεκριμένη περίοδο, ιδιαίτερα πιεσμένη, από διαφορετικές καταστάσεις, και από διαφορετικούς δρώντες. Και αυτή είναι μια «συνθήκη» που δεν έχουμε γνωρίσει στο πρόσφατο παρελθόν, δυσκολεύοντας ιδιαίτερα τις εκτιμήσεις και αναλύσεις για τα επόμενα βήματα των Νταβούτογλου και Ερντογάν.
Θεωρούμε ότι η Ρωσία που δεν αντέδρασε εν θερμώ στην κατάρριψη του μαχητικού της, οδηγεί την Τουρκία με εξαιρετικά προσεκτικές κινήσεις στο μοιραίο λάθος , ένα λάθος που θα δίνει το δικαίωμα στη Ρωσία να κάνει ότι θέλει εναντίον της και χωρίς να έχουν προφανή λόγο να παρέμβουν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Ο Πούτιν σίγουρα έχει ξεκαθαρίσει στο μυαλό του τον στόχο του , αντίπαλος του ο Ερντογάν που σίγουρα δεν πρέπει να τον υποτιμήσει. Η πολιτική τους αναμέτρηση αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Εμείς προσωπικά θα ποντάραμε Πούτιν καθόσον έχει αποδείξει ότι μέχρι στιγμής σε όποιο μέτωπο έδρασε είχε τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
