Μετά τη μάχη του Κομπάνι, ο Φρανσουά Ολάντ αλλάζει στρατόπεδο και δίνει την υποστήριξη του στους Κούρδους και δέχεται στα Ηλύσια, στις 8 Φεβρουαρίου 2015, μια αντιπροσωπεία του YPG.
Τιερί Μεϊσάν
Δεν γνωρίζουμε για την ώρα ποιος διέταξε τις επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Απαγγέλθηκαν ορισμένες πιθανές πίστες. Ωστόσο, μόνο η υπόθεση για μια επιχείρηση η οποία αποφασίστηκε από τη Τουρκία μπορεί να στέκεται σήμερα. Ο Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan) αφηγείται τη μυστική σύγκρουση που στοιχειώνει τις σχέσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Γαλλίας και της Τουρκίας εδώ και πέντε χρόνια.
Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία) |
Το 2011, ο Αλέν Ζιπέ για τη Γαλλία και ο Αχμέτ Νταβούτογλου για τη Τουρκία συμφώνησαν μυστικά να δημιουργήσουν ένα Σουνιστάν στο Ιράκ και τη Συρία (χρησιμοποιώντας το Ντάες/Daesh) και ένα ψευδο-Κουρδιστάν με σκοπό την εκδίωξη των Κούρδων της Τουρκίας. Το σχέδιο τους υποστηριζόταν από το Ισραήλ και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Είναι πολύ νωρίς για να προσδιοριστεί με βεβαιότητα τον χορηγό των επιθέσεων που κτύπησαν το Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου 2015, και τις Βρυξέλλες στις 22 Μαρτίου 2016. Ωστόσο, προς το παρόν, μόνο τα στοιχεία που θα εκθέσουμε παρέχουν μια λογική εξήγηση.
Αμέσως μετά το θάνατο του ιδρυτή του τουρκικού ισλαμισμού, Νετζμετίν Ερμπακάν, και ενώ μόλις είχε ξεκινήσει η «Αραβική Άνοιξη», η κυβέρνηση Ερντογάν σύναψε μυστική συμφωνία με τη Γαλλία. Σύμφωνα με έναν διπλωμάτη που τη μελέτησε, θέτει τις προϋποθέσεις για τη συμμετοχή της Τουρκίας στους πολέμους κατά της Λιβύης (ο οποίος μόλις είχε ξεκινήσει) και κατά της Συρίας (ο οποίος επρόκειτο να ακολουθήσει). Η Γαλλία, εκπροσωπούμενη από τον υπουργό Εξωτερικών της, Αλαίν Ζιπέ, δεσμεύεται μεταξύ άλλων να λύσει το «κουρδικό ζήτημα» χωρίς «να επηρεάζεται η ακεραιότητα του τουρκικού εδάφους»· μια μπερδεμένη φόρμουλα για να σημάνει ότι θα δημιουργηθεί αλλού ένα ψευδο-Κουρδιστάν όπου θα εκδιωχτούν τα μέλη του PKK. Αυτό το σχέδιο εθνοκάθαρσης, το οποίο δεν είναι νέο, είχε μέχρι τώρα συζητηθεί αποκλειστικά στην ισραηλινή στρατιωτική βιβλιογραφία που περιέγραφε το νέο Κράτος αλληλοεπικαλυπτόμενο τη Συρία και το Ιράκ.
Στις 31 Οκτωβρίου 2014, ο Φρανσουά Ολάντ συνοδεύει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στα σκαλιά των Ηλυσίων. Ένας άλλος προσκαλεσμένος, ο Κούρδος Σαλίχ Μουσλίμ, μόλις έφυγε διακριτικά από την πίσω πόρτα.
Στις 31 Οκτωβρίου του 2014, ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ εκμεταλλεύεται την επίσημη επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Παρίσι για να οργανώσει μια μυστική συνάντηση, στα Ηλύσια, με τον συν-πρόεδρο των Κούρδων στη Συρία, Σαλίχ Μουσλίμ. Ο τελευταίος, προδίδοντας τους Κούρδους της Τουρκίας και τον ηγέτη τους, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, δέχεται να γίνει πρόεδρος του ψευδο-Κουρδιστάν που έπρεπε να ιδρυθεί με την ευκαιρία της ανατροπής του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.
Αυτή είναι η στιγμή της Μάχης του Κομπάνι. Για αρκετούς μήνες, οι Σύροι Κούρδοι θα υπερασπιστούν την πόλη εναντίον του Νταές/Daesh. Η νίκη τους κατά των τζιχαντιστών θα αντιστρέψει τη πολιτική σκακιέρα: αν θέλουμε πραγματικά να πολεμήσουμε τους τζιχαντιστές πρέπει να συμμαχήσουμε με τους Κούρδους. Ωστόσο, οι Σύροι Κούρδοι απέκτησαν την συριακή ιθαγένεια μόλις κατά την έναρξη του πολέμου, μέχρι τότε ήταν Τούρκοι πολιτικοί πρόσφυγες στη Συρία, που εκδιώχτηκαν από τη χώρα τους κατά τη διάρκεια της καταστολής της δεκαετίας του ’80. Τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ θεωρούσαν τότε το PKK, κύρια κουρδική οργάνωση στην Τουρκία, ως τρομοκρατική οργάνωση. Από τούδε και στο εξής, θα διακρίνουν το κακό τουρκικό ΡΚΚ από το καλό συριακό YPG, αν και οι δύο οργανώσεις είναι αδελφές.
Μετά τη μάχη του Κομπάνι, ο Φρανσουά Ολάντ αλλάζει στρατόπεδο και δίνει την υποστήριξη του στους Κούρδους και δέχεται στα Ηλύσια, στις 8 Φεβρουαρίου 2015, μια αντιπροσωπεία του YPG.
Πραγματική διπλωματική βόμβα, στις 8 Φεβρουαρίου 2015, η Γαλλία κάνει πίσω από τη προηγούμενη δέσμευσή της. Ο Φρανσουά Ολάντ δέχεται στα Ηλύσια, επίσημα αυτή τη φορά, την, πιστή στον Οτζαλάν, συμπρόεδρο των Κούρδων της Συρίας, Άσια Αμπντουλάχ, και την διοικητή Νεσρίν Αμπντουλάχ με στρατιωτική λεοπάρδαλη στολή. Ο σαλίχ Μουσλίμ απουσιάζει από τη συνάντηση.
Ο Ερντογάν αντιδρά παραγγέλλοντας στο Νταές/Daesh μια βομβιστική επίθεση στη Suruç εναντίον μιας φιλοκουρδικής διαδήλωσης στις 20 Ιουλίου 2015.
Αξιοποιώντας την δυτική αντί-τρομοκρατική ρητορική, κηρύσσει τότε τον πόλεμο ταυτόχρονα στο Ντάες/Daesh και τους Κούρδους, αλλά χρησιμοποιεί τα στρατιωτικά μέσα του μόνο κατά των τελευταίων. Με αυτό τον τρόπο τερματίζει την κατάπαυση του πυρός και ξαναρχίζει τον εμφύλιο πόλεμο στην ίδια τη χώρα του. Έλλειψη ενός ψευδο-Κουρδιστάν στη Συρία, θα προκαλέσει την έξοδο των Κούρδων προς την Ευρώπη.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2015, η δημοσίευση της φωτογραφίας ενός πνιγμένου Κουρδόπουλου σηματοδοτεί την αρχή ενός τεράστιου κύματος μετανάστευσης από την Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως προς τη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων, οι Γερμανοί ηγέτες καλωσορίζουν αυτή τη μαζική εισροή νέων εργαζομένων τους οποίους χρειάζεται η βαριά τους βιομηχανία, ενώ τα μίντια εκφράζουν τη συμπόνια τους για τους πρόσφυγες που φέρονται να εγκαταλείπουν τη συριακή δικτατορία. Περεταίρω, στις 29 Σεπτεμβρίου, οι Γάλλοι και Γερμανοί θα αδράξουν την εμπάθεια προς τους μετανάστες για να μελετήσουν τη δυνατότητα επιδότησης της συνέχισης του πολέμου με την καταβολή 3 δις. ευρώ στη Τουρκία· ένα δώρο που θα παρουσιαστεί στην κοινή γνώμη ως ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2015, η Ρωσία άρχισε τη στρατιωτική επιχείρηση της εναντίον των τζιχαντιστών όλων των αποχρώσεων. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν λιποθυμάει βλέποντας το τέλος του σχεδίου του. Ενθαρρύνει τότε τον Σαλίχ Μουσλίμ να ξεκινήσει μια επιχείρηση βίας κουρδοποίησης της βόρειας Συρίας. Κουρδικές ταξιαρχίες αποβάλουν Άραβες και Ασσυρίους καθηγητές από τα σχολεία και τους αντικαταστίνουν με Κούρδους δασκάλους. Οι Σύροι επαναστάτησαν και κάλεσαν τους Ρώσους οι οποίοι ηρέμησαν τη κατάσταση, όχι χωρίς να αναφέρουν όμως τη δυνατότητα μελλοντικής ομοσπονδιοποίησης της Συρίας. Η Γαλλία βρίσκεται στους απόντες συνδρομητές.
Στις 13 Νοεμβρίου, ο Τούρκος αγανακτισμένος με τον Φρανσουά Ολάντ παίρνει τη Γαλλία ως όμηρο και παραγγείλει επιθέσεις στο Παρίσι, προκαλώντας 130 θανάτους και 413 τραυματίες.
Έγραφα τότε: « Οι διαδοχικές γαλλικές κυβερνήσεις έχουν σχηματίσει συμμαχίες με κράτη των οποίων οι αξίες είναι αντίθετες με εκείνες της Δημοκρατίας. Σταδιακά δεσμεύτηκαν να διεξαγάγουν μυστικούς πολέμους για λογαρισμό τους, και μετά αποσύθηκαν. Ο Πρόεδρος Ολάντ, ο προσωπικός αρχηγός του Επιτελείου του, στρατηγός Benoit Puga, ο υπουργός Εξωτερικών του, Λοράν Φαμπιούς, και ο προκάτοχός του Ζιπέ, είναι σήμερα αντικείμενο εκβιασμού από τον οποίον δεν θα μπορέσουν να εξέλθουν παρά να αποκαλύψουν σε τι έβαλαν τη χώρα τους που παραπλάνησαν ». [ 1 ].
Τρομοκρατούμενο, το Παρίσι επιστρέφει εσπευσμένα στο σχέδιο Ζιπέ του 2011. Με το Λονδίνο, θα περάσει στις 20 Νοεμβρίου το ψήφισμα 2249 από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης του Νταές/ Daesh, θέλει να δικαιολογήσει τη κατάκτηση της βόρειας Συρίας για τη δημιουργία, επιτέλους, αυτού του ψευδο-Κουρδιστάν, όπου ο Ερντογάν θα μπορεί να απελάσει τους Κούρδους “του”. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία αναθεωρούν ελαφρώς το κείμενο έτσι ώστε η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο να μη μπορούν να παρέμβουν χωρίς να ζητήσουν την άδεια από τη Συρία· μια κατάσταση που θυμίζει την αποτυχημένη αποικιοκρατική επιχείρηση του 1956, όταν γαλλικά και βρετανικά στρατεύματα προσπάθησαν να καταλάβουν τη διώρυγα του Σουέζ, με την υποστήριξη του Ισραήλ και της Τουρκίας, αλλά αναγκάστηκαν να αποσυρθούν ενώπιον των συνοφρυωμάτων των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ.
Κατά τη διάρκεια των πεντέμισι μηνών της ρωσικής επέμβασης στη Συρία, οι τουρκορωσικές σχέσεις δεν έπαψαν να επιδεινώνονται. Η επίθεση κατά της πτήσης 9268 Metrojet στο Σινά, οι κατηγορίες του Βλαντιμίρ Πούτιν στη σύνοδο κορυφής της G20 στην Αττάλεια, η κατάρριψη του Sukhoi-24 και οι ρωσικές κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας, η δημοσίευση αεροφωτογραφιών του νερόμυλου βυτιοφόρων που μετέφεραν το κλεμμένο πετρέλαιο από το Νταές/Daesh μέσω της Τουρκίας, κ.λπ.
Μετά την εξέταση κήρυξης πόλεμου εναντίον της Τουρκίας, η Ρωσία αποφάσισε τελικά να παίξει πιο διακριτικά και να υποστηρίξει το PKK κατά της κυβέρνησης Ερντογάν. Ο Σεργκέι Λαβρόφ κατάφερε να πείθει τον αμερικανό εταίρο του να εκμεταλλευτούν την επικείμενη αποσταθεροποίηση της Τουρκίας για να οργανώσουν την ανατροπή του δικτάτορα Ερντογάν. Το τουρκικό καθεστώς, το οποίο γνωρίζει ότι απειλείται τόσο από τη Ρωσία όσο και από τις ΗΠΑ, προσπαθεί να ξαναχτίσει συμμαχίες. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου πήγε στις 5 Μαρτίου στην Τεχεράνη, ενώ ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Μοχάμεντ Javad Ζαρίφ, ήρθε στην Άγκυρα στις 18 Μαρτίου. Αλλά η Ισλαμική Δημοκρατία δεν προτίθεται να τα χαλάσει με τους δυο Μεγάλους.
Στις 14 Μαρτίου, ο Πούτιν ανακοίνωσε την απόσυρση των ρωσικών βομβαρδιστικών αεροπλάνων, το σχέδιο του ψευδο-Κουρδιστάν ξαναγίνεται επομένως δυνατόν. Αλλά η Μόσχα και η Ουάσινγκτον περνάνε ένα βήμα μπροστά: αρχίσουν να παραδίδουν, έμμεσα, όπλα στο ΡΚΚ.
Ατυχία, αυτή τη φορά, η ΕΕ δεν θέλει πια να ακούσει για αποικισμό της βόρειας Συρίας. Η πλειονότητα των κρατών μελών ακολουθεί την εξωτερική πολιτική που επιβάλλεται από το Παρίσι για πέντε χρόνια, με την έλλειψη επιτυχίας που γνωρίζουμε. Για να σηματοδοτήσουν τη νευρικότητα τους, μερικά κράτη, όπως το Βέλγιο, έχουν χορηγήσει πολιτικό άσυλο σε Κούρδους ηγέτες από τη Τουρκία. Επιδεικνύουν τη κακή διάθεση τους κατά τη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας στις 17 και 18 Μαρτίου στην οποία αναγκάζονται τελεσίδικα να υιοθετήσουν τη χορήγηση 3 δισ. ευρώ ετήσια στην Άγκυρα.
Κατήγγειλα τότε τη συμπεριφορά των ευρωπαϊκών ελίτ οι οποίες, τυφλωμένες από την αντι-συριακή εμμονή τους, αναπαράγονται το ίδιο λάθος όπως το 1938. Εκείνη την εποχή, με την εμμονή στον αντικομμουνισμό τους, είχαν υποστηρίξει τον καγκελάριο Χίτλερ κατά τη διάρκεια της προσάρτησης της Αυστρίας και κατά τη διάρκεια της κρίσης των Σουδητών (συμφωνίες του Μονάχου), χωρίς να συνειδητοποιούν ότι είχαν οπλίσει τον βραχίονα που θα τους χτύπαγε [ 2 ].
Κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής ΕΕ-Τουρκίας, και, επομένως, ανεξάρτητα από τις αποφάσεις που ελήφθησαν εκεί, ο πρόεδρος Ερντογάν εκφώνησε ένα τηλεοπτικό λόγο για τον εορτασμό της 101ης επετείου της Μάχης του Τσανάκκαλε («Μάχη των Δαρδανελίων»· η νίκη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά των Συμμάχων) και στη μνήμη των θυμάτων της επίθεσης στην Άγκυρα λίγες μέρες νωρίτερα. Δηλώνει:
« Δεν υπάρχει κανένας λόγος που η βόμβα που εξερράγη στην Άγκυρα, να μη εκρήγνυται στις Βρυξέλλες ή άλλη ευρωπαϊκή πόλη (…) Εδώ, απευθύνω έκκληση προς τα κράτη που ανοίγουν την χέρια τους, τα οποία, άμεσα ή έμμεσα υποστηρίζουν τρομοκρατικές οργανώσεις. Ταΐζετε ένα φίδι στο κρεβάτι σας. Και αυτό το φίδι που ταΐζετε μπορεί ανά πάσα στιγμή να σας δαγκώσει. Ίσως βλέποντας βόμβες που εκρήγνυνται στην Τουρκία στις οθόνες της τηλεόρασής σας δεν σημαίνει τίποτα για σας· αλλά όταν οι βόμβες θα αρχίσουν να εκραγούν στις πόλεις σας, σίγουρα θα καταλάβετε πώς αισθανόμαστε. Αλλά τότε θα είναι πολύ αργά. Σταματήστε να υποστηρίξετε δραστηριότητες που ποτέ δεν θα ανεχθείτε στην ίδια τη χώρα σας, εκτός από όταν είναι εναντίον της Τουρκίας ». [ 3 ].
Τέσσερις ημέρες αργότερα, επιθέσεις χτύπησαν τις Βρυξέλλες, αφήνοντας 34 νεκρούς και 260 τραυματίες.
Και για να μη πιστεύουμε σε σύμπτωση, αλλά σε συνειδητή πράξη, ο τουρκικός Τύπος της επομένης ημέρας χαιρέτισε την τιμωρία που επιβλήθηκε στο Βέλγιο [4 ].
Από τότε που ο πρόεδρος Ερντογάν αναβίωσε τον εμφύλιο πόλεμο, ο τελευταίοςστοίχισε τη ζωή σε 3.500 άτομα στην Τουρκία.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Αθήνα, 26.3.2016
Τιερί Μεϊσάν
[1] « Η Γαλλική Δημοκρατία τέθηκε υπό ομηρία », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 16 novembre 2015.
[2] « Ενώπιον της Τουρκίας η Ευρωπαϊκή Ένωση επιλέγει την αυτοκτονία », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 21 mars 2016.
[ 3 ] Διαβάστε ένα απόσπασμα από την ομιλία του: « Ο Ερντογάν απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση », Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Καθημερινή, 19 Μαρτίου 2016.
[ 4 ] « Υπεύθυνη για το λουτρό αίματος των Βρυξελλών είναι η Τουρκία – Ορίστε οι αποδείξεις! », του Σάββα Καλεντερίδη, Δίκτυο Βολταίρος, 24 Μαρτίου 2016
