Γιά πρώτη φορά ‘Ελληνας πρωθυπουργός – από τον Απρίλιο 1961, όταν έγινε η πρώτη επίσκεψη στις ΗΠΑ πρωθυπουργού της Ελλάδας (Κων/νος Καραμανλής, μαζί με τον υπουργό του των Εξωτερικών Ε. Αβέρωφ)- γίνεται δεκτός στον Λευκό Οίκο (Αντ. Σαμαράς, 8 Αυγούστου), ΧΩΡΙΣ
να συνοδεύεται από τον υπουργό Εξωτερικών
(τον Μάρτιο 2010 ο GAP επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο ως πρωθυπουργός, με αφορμή την εκδήλωση γιά την 25η Μαρτίου, αλλά τότε ήταν και υπουργός Εξωτερικών).
Το δεύτερο ηχηρό ”χαστούκι” γιά τον Ε. Βενιζέλο είναι ότι ο Α. Σαμαράς θα συναντηθεί και με τον υπουργό Εξωτερικών, Τζον Κέρρυ (δήθεν η συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ έκλεισε ”τελευταία στιγμή” κι ενώ ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς… πετούσε -την Δευτέρα 5 Αυγ.- γιά Αμερική, αφού έφυγε από την Αθήνα 14 ώρες ενωρίτερα από ότι δημοσίευαν-έλεγαν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα. Συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ, φυσικά, ΔΕΝ κλείνουν ”στο πόδι”, ούτε γίνονται σε ώρες)
Το ελληνικό ”Success Story” ταξιδεύει στην Ουάσιγκτον
Με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού ενός διαπλεκόμενου, διεφθαρμένου-σάπιου κράτους*** (μιάς υπερήφανης χώρας που δίδαξε την ανθρωπότητα), Aντώνη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον
Ούτε οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται τώρα γιά την Ελλάδα, ούτε η Ελλάδα ενδιαφέρθηκε (από 1996) γιά την διατήρηση στενών-φιλικών ελληνοαμερικανικών σχέσεων
‘Αλλαξαν πολλά την τελευταία 15ετία στις σχέσεις των δύο χωρών, ενώ η διαλυμένη ”οργανωμένη Ομογένεια” στις ΗΠΑ, δεν μπορεί να παρέμβει στην Ουάσιγκτον… Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, δυστυχώς, μετά την επίσκεψη και θερμή υποδοχή του πρ. πρόεδρου Κ. Στεφανόπουλου στην Ουάσιγκτον τον Μάϊο 1996, (ενώ είχε προηγηθεί ένα μήνα ενωρίτερα και επίσκεψη του πρ. πρωθυπουργού Κ. Σημίτη), αλλά και την επίσκεψη του πρ. πρόεδρου Μπιλ Κλίντον στην Αθήνα τον Νοέμβριο 1999, δεν ενδιαφέρθηκαν -είχαν ήδη ευρωπαϊκή πορεία- γιά την αναθέρμανση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, παρά την επιθυμία των ΗΠΑ. Καθοριστικός παράγοντας η διαχρονική έλλειψη εθνικής εξωτερικής πολιτικής-στρατηγικής της Ελλάδας και η διαφθορά-διαπλοκή της.
*** ‘Αλλο το κράτος (Κυβέρνηση, Δημόσιο, πολιτικοί-κόμματα ”μίζας”, ”ημέτεροι” κλπ) κι άλλο η χώρα, ο λαός της.
