Σήμερα συμπληρώνονται δυο χρόνια από τη μέρα που σταμάτησα να δουλεύω.
Αρχές Αυγούστου 2011. Μες στο κατακαλόκαιρο τότε δεν έκανε διαφορά, ένιωσα στην αρχή πως είχα ένα μήνα διακοπές. Από κεκτημένη ταχύτητα έφυγα λίγες μέρες, και το υπόλοιπο του μήνα το
πέρασα αναδιοργανόνοντας αισιόδοξα τις σκέψεις μου και προετοιμάζοντας την αναζήτηση εργασίας.
Μάταιος κόπος. Δυο χρόνια τώρα παραμένω άνεργη, χωρίς επίδομα πλέον και χωρίς καμία ελπίδα. Τελειώσαν πριν από λίγο καιρό και οι οικονομίες που είχα στην άκρη, άρχισαν να παλιώνουν ρούχα και παπούτσια, να μένουν απλήρωτοι λογαριασμοί και σιγά σιγά με εγκατέλειψε και η αισιοδοξία.
Μέσα σε δύο χρόνια άλλαξε εντελώς ο τρόπος ζωής μου.
Αυτό τον Αύγουστο, του 2013, αναδιοργανόνομαι πάλι και προετοιμάζομαι. Όχι για αναζήτηση εργασίας, αλλά για τρόπους επιβίωσης από Σεπτέμβρη.
Δυο χρόνια φτάνουν τελικά για ν’ αλλάξουν ολόκληρη ζωή…
Αντωνία
