ἕνα τσοῦρμο βλαχομόγγολα, ποὺ στὰ σχολεῖα, ποὺ τὰ ἔστελναν οἱ ξεφτιλισμένοι γονεῖς τους, τὰ εἶχαν γιὰ νὰ δείχνουν οἱ δάσκαλοι πὼς ἦσαν προϊστορικὰ τὰ μ@λακισμένα…
ἕνα τσοῦρμο γυφτομπαρὸκ φουστίτσες κλαρωτές, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἀκόμη τὸ μαλλί τους μυρίζει σαμπουὰν μπύρας ἀπὸ τὰ καλάθια τῶν στενῶν τοῦ Κολωνακίου…
ἕνα τσοῦρμο ἀκτένιστα σκορδοϊδρωμένα ἀγ@μητα γιββωνώκια περιφέρουν τὸ βρωμερὸ σαρκίο τους, ποὺ μυρίζει παστουρμᾶ μὲ γεύση Givenchy, σὲ εὐρωπαϊκὰ φόρα, συμφωνώντας τὴν (ὁλική) παράδοση τῆς Πατρίδος στὰ Νεφελὶμ ἀφεντικά τους…
ἕνα τσοῦρμο καριόλια πίνουν τὸ αἷμα μας ….
τὸ αἷμα τῶν παιδιῶν μας…
γεννημένων καὶ ἀγεννήτων…
μέχρι νὰ πάρουμε στὰ χέρια μας τὰ ὅπλα … καὶ νὰ στείλουμε στὸν τᾶφο ὅσους ἔπειξαν μὲ τὰ ἱερά, τὰ ὅσια καὶ τὸ μέλλον τῆς Πατρῖδος…
ὅλα αὐτὰ τὰ καριόλια ποὺ «ἀποζημιώνονται» μὲ βουλευτικὲς λεῖες κλεμμένες ἀπὸ τὸν Λαὸ ποὺ στενάζει κάτω ἀπὸ ντροπή, προδοσία, ἀνέχεια, σκοταδισμό…
ὅλα αὐτὰ τὰ καριόλια ποὺ μὲ τοὺς μανδύες τῶν πάσης φύσεως ἰδεολογιῶν κάνουνν ὑψηλὴ κριτικὴ καὶ διαπιστώσεις, τὴν ὥρα ποὺ ὁ Λαὸς δὲν ξέρει πρὸς τὰ ποῦ νὰ κυττάξῃ…
δὲν χρειαζόμαστε κάποιον ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς κλαρινογαμπροὺς μὲ τὰ μαντηλάκια ἀδέρφια…
μόνον ἐμεῖς… ὁ ἕνας τὸν ἄλλον…
ὁ Ἕλληνας τὸν Ἕλληνα!
