Η αντιπαράθεση στην Νότια Σινική Θάλασσα έχει δύο πρωταγωνιστές και καμιά δεκαριά κομπάρσους. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι η Κίνα με τις ΗΠΑ και κομπάρσοι είναι οι χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας.
Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος
Η περιοχή της Νότιας Σινικής Θάλασσας είναι καίριας στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ και την Κίνα, αλλά και μεγάλης οικονομικής σημασίας για την Κίνα. Οι ΗΠΑ βλέπουν ως απειλή στην ηγεμονία τους την οικονομική ισχύ της Κίνας σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Επίσης όμως θεωρεί, ότι η Κίνα είναι και μία σοβαρή στρατιωτική απειλή για τους συμμάχους της στην Ασία και κατ’ επέκταση της ίδιας.
Οι ΗΠΑ μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ζούσαν με την ψευδαίσθηση ότι οι δύο ωκεανοί και η απόσταση που τη χώριζαν από τις άλλες ηπείρους την προστάτευαν από την απειλή μιας επίθεσης ή χερσαίας εισβολής, κάτι που μέχρις ενός σημείου είναι σωστό. Αυτό βέβαια μέχρι την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ που ανάγκασε τις ΗΠΑ να συνειδητοποιήσουν πως ο κίνδυνος μίας επίθεσης αφορά κι εκείνες.
Η Αμερική μετά το πέρας του Β’ ΠΠ δημιούργησε ένα πλέγμα συμμαχιών ακόμη και με πρώην εχθρούς, ώστε να αποκλείσει το γεγονός να επαναληφθεί ένα Περλ Χάρμπορ ή ακόμη χειρότερα, μία επίθεση στο μητροπολιτικό της έδαφος. Φοβάται ότι αν η Κίνα ελέγξει στρατιωτικά (με την δημιουργία ναυτικών και αεροπορικών βάσεων στα τεχνητά νησιά που δημιουργεί) τη Νότια Σινική Θάλασσα, θα αδρανοποιήσει μέσω αυτών των βάσεων τις δικές της βάσεις στην περιοχή και τότε ο δρόμος προς την Χαβάη και τις δυτικές της ακτές θα είναι ανοιχτός στο υπερπόντιο Κινέζικο Ναυτικό που δημιουργείτε με ταχείς ρυθμούς.
Το αν οι αμερικανικοί φόβοι έχουν βάση ή είναι υπερβολικοί, εξαρτάται από το σε ποια κορυφή του λόφου στέκεσαι και κοιτάς, όπως λένε οι ίδιοι, και τι ψυχώσεις και σύνδρομα σε κατατρύχουν… Ας πάμε όμως να σταθούμε πάνω στον κινέζικο λόφο!
Το εξαιρετικά υψηλό ενδιαφέρον της Κίνας για την Νότια Σινική Θάλασσα βασίζεται σε δύο γεγονότα. Το πρώτο έχει σχέση με την ασφάλεια και απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα, δηλαδή τις εξαγωγές / εισαγωγές από και προς την Κίνα. Είναι η κύρια αρτηρία θαλάσσιας επικοινωνίας και η Κίνα δεν είναι διατεθειμένη να αφήσει τον έλεγχο σε οποιονδήποτε άλλον, γι’ αυτό κατασκευάζει τα τεχνητά νησιά και δημιουργεί ναυτικές και αεροπορικές βάσεις, ώστε να μην μπουν «πειρασμοί» στο μυαλό κανενός, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων.
Το δεύτερο έχει σχέση με την αλιεία, καθώς η αλιευτική βιομηχανία είναι κρίσιμη για πολλές χώρες της υφηλίου, όχι μόνο για την Κίνα, τόσο κρίσιμη που μεγάλος αριθμός χωρών αγνοούν και καταστρατηγούν την διεθνή νομοθεσία (π.χ. Νορβηγία, Ιαπωνία) για να συντηρήσουν την αλιευτική τους βιομηχανία.
Η επίκληση του δικαιώματος αλιείας μέσα στα όρια της οικονομικής ζώνης εκμετάλλευσης των Φιλιππίνων, ήταν μία πολύ σοβαρή επίκληση εκ μέρους της Κίνας, διότι οι Κινέζοι ψάρευαν εκεί εδώ και αιώνες (πολύ πριν την ύπαρξη των Φιλιππίνων ακόμη και ως αποικία). Αυτό στον πολύ κόσμο δεν είναι γνωστό, ιδίως στη Δυση.
Δυστυχώς γι’ αυτήν, η Κίνα είχε κάνει το λάθος να υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας (κάτι που δεν έχουν κάνει και δεν πρόκειται να κάνουν οι ΗΠΑ, αν και η Χίλαρι Κλίντον έχει προβεί τελευταία σε δηλώσεις που αφήνουν ένα παράθυρο ανοικτό), κάτι το οποίο έφερε την πολιτική της σε αντιπαράθεση με την υπογραφή της, με αποτέλεσμα να αλλάξει στρατηγική και να εμφανίζει τη διεκδίκηση της ως αμυντικό δικαίωμα, κάτι που δεν εμπίπτει στην δικαιοδοσία του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου.
Οι ΗΠΑ που έχουν επιβάλει το Διεθνές Δίκαιο -για εγκλήματα πολέμου- μέσω διεθνών δικαστηρίων σε όλους τους αντιπάλους τους μετά τον Β’ ΠΠ, αρνείται όμως την εφαρμογή του αλλά και τη δικαιοδοσία των διεθνών δικαστηρίων για τους Αμερικανούς, αναγνωρίζοντας μόνο την Αμερικανική Δικαιοσύνη και τη δικαιοδοσία αποκλειστικά και μόνο των αμερικανικών δικαστηρίων.
Ο χώρος δεν επιτρέπει να ασχοληθούμε ούτε καν περιληπτικά με τις παραβάσεις και τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από τις ΗΠΑ τα τελευταία 80 χρόνια. Θα χρειαζόμασταν βιβλίο ολόκληρο! Οι ΗΠΑ εγκαλούν τους άλλους για παράβαση του Διεθνούς Δικαίου ή/και των Διεθνών Συμβάσεων μόνο όπου εξυπηρετεί και «σφυρίζει αδιάφορα» σε ό,τι δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της.
Χωρίς υπερβολή, το Διεθνές Δίκαιο και οι αποφάσεις του ΟΗΕ είναι… κουρελόχαρτα για τις αμερικανικές κυβερνήσεις και το Κογκρέσο. Οι ΗΠΑ, αντιλαμβανόμενες ότι υπάρχουν «πολλά ράμματα για την γούνα τους», έχουν επιλέξει να μην ανακατευτούν άμεσα στη διένεξη της Κίνας με τις άλλες χώρες στην Νότια Σινική Θάλασσα, αλλά επικαλούνται το δικαίωμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και αεροπλοΐας σε διεθνή ύδατα και εναέριο χώρο, για τα πολεμικά της πλοία και αεροπλάνα.
Βέβαια το κάνουν αυτό με έναν τρόπο που να μην ερεθίζει και πολύ την Κίνα, την οποία υπολογίζουν και σέβονται. Πολλά έχουν λεχθεί και γραφεί με εκτιμήσεις για τεράστια αποθέματα αερίου και πετρελαίου στην αμφισβητούμενη περιοχή. Όλα όμως αυτά είναι σε επίπεδο εκτιμήσεων και τίποτε δεν είναι επιβεβαιωμένο.
Οι Κινέζοι ως σοβαρή χώρα, δεν κάνουν αμυντικούς και οικονομικούς σχεδιασμούς στηριγμένοι σε εικασίες και σπέκουλα. Κάνουν τα πάντα βασισμένοι σε γεγονότα και δεδομένα, ενώ τα υπόλοιπα αν βρεθούν καλώς να βρεθούν, αν όχι δεν χάθηκε και ο κόσμος!
Στο δε ερώτημα του αν έχει «δίκιο» ή όχι στις διεκδικήσεις της η Κίνα, η απλή απάντηση είναι, ότι ΚΑΜΙΑ χώρα – από τις σοβαρές τουλάχιστον – δεν πορεύεται ή/και πολιτεύεται βάσει νόμων και δικαίου, αλλά βάσει όσων εκτιμά ως Εθνικά Συμφέροντα.
Η Κίνα λοιπόν δεν κάνει ΤΙΠΟΤΕ διαφορετικό από αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι. Όσοι δεν το κάνουν, οφείλεται σε πραγματική αδυναμία ή φοβικό σύνδρομο (λέγε με Ελλάδα ή Κύπρο) και όχι λόγω προσκόλλησης στο «σωστό» και στο «δίκαιο». Η επίκληση της Διεθνούς Νομοθεσίας γίνεται από τους αδυνάτους ως μη έχοντες άλλη επιλογή και όχι από τους ισχυρούς.
