Μια αναγνώστρια του Militaire.gr μας έχει στείλει αρκετές φορές ένα μήνυμα με το οποίο μας ζητά να ασχοληθούμε με το θέμα της σύνδεσης που θα μπορούσε να υπάρξει μεταξύ του επιστημονικού προσωπικού της χώρας και της αμυντικής μας βιομηχανίας. Το θέμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σ΄ ότι έχει να κάνει με την Ελλάδα. Γιατί σ΄ όλες τις άλλες χώρες είναι…
Θα μοιραστούμε την απογοήτευσή μας με την κυρία που μας έστειλε το μήνυμα. Όχι και την έκπληξη βεβαίως, γιατί αναμέναμε αυτό που βρήκαμε: δεν υπάρχει καμία απολύτως σοβαρή προσπάθεια να “δέσει” η επιστημονική γνώση που υπάρχει στην Ελλάδα με την αμυντική βιομηχανία.
Ούτε η κρατική, ούτε η ιδιωτική αμυντική βιομηχανία επεδίωξαν ποτέ κάτι τέτοιο. Ακόμη κι όταν η κρίση χτύπησε την πόρτα της Ελλάδας και μπήκε για τα καλά στη ζωή μας και οι δύο αυτοί “πυλώνες” της αμυντικής βιομηχανίας, εξακολούθησαν και εξακολουθούν να λειτουργούν όπως ακριβώς και πριν. Η μεν κρατική με τη λογική “άντε να βγάλουμε κι αυτόν τον μήνα” και η ιδιωτική με τη λογική της αναμονής για το τι έχει να πάρει από κρατικές δουλειές. Κανένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Κανένα μακροπρόθεσμο πλάνο για τον σχεδιασμό και τη παραγωγή “προϊόντων” που θα μπορούσαν να κατασκευαστούν στην Ελλάδα. Καμία προσπάθεια για να εκμεταλλευθούμε όποιους νέους επιστήμονες θα μπορούσαν να προσφέρουν σ΄ αυτούς τους τομείς…
Στην κρατική βιομηχανία θα είμασταν άδικοι αν δεν αναγνωρίζαμε ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν. Στα ΕΑΣ για παράδειγμα ο ναύαρχος και Επίτιμος Α/ΓΕΝ Κοσμάς Χρηστίδης έχει δώσει τα πάντα για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Όχι μόνο δεν έχει βοήθεια από πουθενά αλλά αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα εμπόδια από πολλές διαφορετικές πλευρές. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσει…
Η τύχη της ΕΛΒΟ…αγνοείται. Η ΕΑΒ; Αν κάποιο πρωί η Lockheed Martin αποφασίσει να αποχωρήσει δεν γνωρίζουμε με ποιο τρόπο θα μπορέσει να επιβιώσει. Το έργο του P-3 που έχει αναλάβει είναι ο αναπνευστήρας που μπορεί να την κρατήσει για ακόμη λίγο στη ζωή. Αλλά μπορεί μια εταιρεία σαν την ΕΑΒ να στηρίζεται μονίμως σ΄ ένα πελάτη; Μπορεί μια τέτοια αεροναυπηγική βιομηχανία να μην έχει το απαραίτητο εξειδικευμένο προσωπικό και να δουλεύει με “πατέντες”; Είναι προφανές ότι κάποιοι δεν την θέλουν ανοιχτή. Κι όχι μόνο αυτή.
Όπως έχει η κατάσταση είναι σαν κάποιοι να επιδιώκουν το κλείσιμο όλων αυτών των κρατικών εταιρειών. Και η στάση που έχουν τηρήσει όλες οι κυβερνήσεις δείχνει ότι το μόνο που επιδιώκουν είναι να μην “σκάσουν” τα κανόνια στα δικά τους χέρια, μεταθέτοντας το τέλος για τον επόμενο!
Όσο για τους ιδιώτες; Η μιζέρια τους είναι απερίγραπτη. Κάποιες λίγες εταιρείες έχουν κατορθώσει να επιβιώνουν με μερικά καλά προγράμματα που έχουν εξασφαλίσει από το εξωτερικό. Κι αυτό είναι παρήγορο. Ωστόσο στο εσωτερικό της χώρας άπαντες λειτουργούν με την λογική τουυ “ότι αρπάξουμε” από τα προγράμματα των ελληνικών ΕΔ τα οποία είναι ανύπαρκτα. Όλες ανεξαιρέτως οι εταιρείες σπαταλούν δυνάμεις και ενέργεια για να βγάλει η μία το μάτι της άλλης. Ούτε σκέψη για συνεργασίες, σχεδιασμούς προϊόντων, αξιοποίηση επιστημονικού δυναμικού. Τα όποια κέρδη δεν επενδύονται σε έρευνα και ανάπτυξη, αλλά σε οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ αυτά. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία μιζέριας για να δικαιολογηθεί η παντελής απουσία δυναμισμού στον λεγόμενο ιδιωτικό τομέα της αμυντικής βιομηχανίας που και αυτός συνήθισε να είναι κρατικοδίαιτος. Κι επειδή το κράτος έχει πεθάνει εδώ και καιρό ο ιδιωτικός τομέας του κλάδου αρκείται στα μνημόσυνα, αντί να βγει μπροστά και να αναλάβει πρωτοβουλίες.
Συνεπώς τι να πούμε στην αναγνώστρια που σωστά διερωτάται αν υπάρχει κάποια προσπάθεια αξιοποίησης του επιστημονικού μας προσωπικού για την αμυντική μας βιομηχανία. Αυτά είναι προς το παρόν σενάρια επιστημονικής φαντασίας που προς το παρόν υλοποιούνται βέβαια στην γειτονική Τουρκία, αλλά όχι εδώ. Εκεί φτιάχνουν κανόνια, εδώ θα σκάσουν…
militaire.gr
