Ένα ερώτημα που αρχίζει πλέον γεωμετρικά αρχίζει να αυξάνεται αφορά στο αν έχει πολιτική νομιμοποίηση η κυβέρνηση Σαμαρά, στο να συνεχίζει να εφαρμόζει τα απεχθή νεοφιλελεύθερα μέτρα, την στιγμή που α)η ίδια άλλα υποσχέθηκε προεκλογικά και άλλα κάνει αλλά και β) υπό το
βάρος των πρόσφατων
αποκαλύψεων για τις λανθασμένες επιλογές των δανειστών(έκθεση ΔΝΤ, πολλαπλασιαστής κλπ). Οι οπαδοί της Λιτότητας και του Μνημονίου, συνήθως απαντάνε ότι όταν γίνονται εκλογές, τότε δεν υπάρχει περίπτωση μη νομιμοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής. Και όμως το ερώτημα αυτό, διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1990 και αφορούσε την νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση της Θάτσερ.
Η απάντηση είναι ΟΧΙ δεν έχει ουδεμία πολιτική νομιμοποίηση.
Γιατί;
H βιβλιογραφία (Bethham, Heywood) υποστηρίζει, ότι η εξουσία μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη μόνο αν ικανοποιούνται τρεις προϋποθέσεις:
· Πρώτον, η εξουσία πρέπει να ασκείται σύμφωνα με κατοχυρωμένους κανόνες, είτε αυτοί ενσωματώνονται σε τυπικούς νομικούς κώδικες είτε σε άτυπες συμβάσεις. Στην Ελλάδα έχουμε το Σύνταγμα το οποίο έχει γίνει κουρελόχαρτο από τις τρεις εξουσίες.
· Δεύτερον, αυτοί οι κανόνες πρέπει να θεμελιώνονται στη βάση πεποιθήσεων κοινών σε κυβερνώντες και κυβερνωμένους. Είναι σαφώς ότι η ελίτ(πολιτική, δικαστική και οικονομική) ζει σε ένα γυάλινο κόσμο, ο οποίος τους έχει απομακρύνει από τον λαό, την κοινωνία.
· Τρίτον, η νομιμοποίηση πρέπει να καταδεικνύεται από μια έκφραση συγκατάθεσης των κυβερνωμένων. Η απόλυτη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, της ελληνικής κοινωνίας απαιτεί κάθαρση, διαφάνεια και καταπολέμηση της γάγγραινας που λέγεται φοροδιαφυγή. Τίποτα από αυτά δεν έχουν κάνει και οι τρεις εξουσίες.
Η βιβλιογραφία συνήθως φέρει για παράδειγμα, την νομιμοποίηση του βρετανικού συστήματος το 1990, το οποίο διατηρήθηκε επειδή ο λαός αναγνώρισε ότι, όσο ανεπιθύμητες κι αν γίνουν οι κυβερνητικές πολιτικές και οι ηγεσίες, οι κυβερνήσεις έρχονται στην εξουσία με εκλογές και μπορούν με τον ίδιο τρόπο να απομακρυνθούν. Αυτό υπογραμμίζει δύο κύρια χαρακτηριστικά της διαδικασίας νομιμοποίησης:
· Το πρώτο είναι η ύπαρξη εκλογών και κομματικού ανταγωνισμού, ενός συστήματος δηλαδή μέσω του οποίου εκδηλώνεται η λαϊκή συγκατάθεση.
· Το δεύτερο είναι η ύπαρξη συνταγματικών κανόνων που αντανακλούν εν γένει τον τρόπο με τον οποίο ο λαός πιστεύει ότι πρέπει να κυβερνάται.
Από τα παραπάνω σαφώς συμπεραίνεται ότι:
· Η κυβέρνηση Σαμαρά πολιτικά νομιμοποιήθηκε μέσω των εκλογικών διαδικασιών προκειμένου να ανατρέψει την προηγούμενη κυβερνητική πολιτική, η οποία σαφώς και ήταν εκτός της συνταγματικής και προ πάντως λαϊκής νομιμότητας.
· Τα τρία κόμματα υποσχέθηκαν δύο πράματα, άρρηκτα συνδεμένα μεταξύ τους: παραμονή στην ευρωζώνη και επαναδιαπραγμάτευση των απεχθών υφεσιακών όρων των δανειστών. Από αυτά το 2ο κομμάτι πήγε στους καλένδες και στο τένις κλαμπ της Πολιτείας.
· Είναι σαφές ότι το πρόγραμμα Λιτότητας σκοτώνει όχι μόνο τον λαό, αλλά και την ίδια την Δημοκρατία. Ανοίγει διάπλατα στους εραστές του Τσάβες, της Β.Κορέας, του Χίτλερ και του Στάνερ την πόρτα της εξουσίας, η οποία φυσικά θα είναι αυταρχική και ολοκληρωτική.
· Δεν υπάρχει πουθενά μονόδρομος όταν πλέον παίζονται ανθρώπινες ζωές και η ίδια η Δημοκρατία. Η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη να προστατέψει την κοινωνία με κάθε τρόπο και όχι να κάνει τα χατίρια και τις βουλήσεις των ξένων. Η παρούσα κυβέρνηση είναι εγκλωβισμένη στο διεφθαρμένο μεταπολιτευτικό σύστημα που χρεοκόπησε την χώρα. Γι’αυτό και δεν κάνει το πρέπων.
· To ΔΝΤ, προέβλεπε από το Φλεβάρη ότι αν το πρωτογενές πλεόνασμα διαμορφωνόταν στο 2,5% του ΑΕΠ (ενώ ο στόχος ήταν 3,5-4,5%: του ΑΕΠ ετησίως μέχρι το 2020), τότε το χρέος θα συνέχιζε την ανοδική του πορεία. [Greece: Preliminary Debt Sustainability Analysis, IMF, 5 Φεβρουάριου 2012.] Σήμερα, που έχουμε -7% του ΑΕΠ και για το 2013 πρόβλεπαν -5% του ΑΕΠ, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί που πηγαίνει το χρέος. Όσο πέφτει το ΑΕΠ(έχουμε ύφεση), τόσο το χρέος θα μεγαλώνει και φυσικά θα τρώει τα μέτρα.!!
H βιβλιογραφία είναι σαφής όπως και πάνω απ’ όλα η λαϊκή βούληση. Από τον Μάρτιο του 2010, όταν επιβεβαιώθηκε ότι το ΔΝΤ θα το φέρουν στην Ελλάδα, είχα πει την «Δημοκρατία σαν τα μάτια μας». Πέρσι ο Κρούγκμαν με δύο άρθρα του είχε επιστήσει την προσοχή για της Δημοκρατία στην Ευρώπη. Φέτος και μετά την άνοδο της Χρυσής Αυγής αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει πλέον ένα σφυροκόπημα άρθρων και δηλώσεων για την άνοδο των ακραίων και ριζοσπαστικών κομμάτων.
Η δικιά μου γνώμη, είναι ότι η κατάσταση θα είναι πλέον είναι ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ σε ότι αφορά την ύφεση και την ανεργία και κάποτε πρέπει να λογοδοτήσουν αυτοί που μας έφεραν εδώ. Η γενιά μου θα ζήσει και αυτή την Χούντα της. Ελπίζω να μην έχουμε και το ίδιο τέλος, διότι αφενός μεν τις Ένοπλες Δυνάμεις τις έχουν διαλύσει(αυτά τα μεσοπρόθεσμα που είπαν πρόσφατα οι πρώην ναύαρχοι τα ακούω βερεσέ) και αφετέρου το πολιτικό σύστημα ξεπουλάει τα πάντα με πρώτο απ’όλα την εθνική κυριαρχία στο…αγγλικό δίκαιο.
akritas-history-of-makedonia
