Με την ελπίδα αναθέτουμε στο αύριο την ευθύνη του σήμερα.
Αύριο όμως, το σήμερα δεν θα υπάρχει.
Θα τόχουμε ξοδέψει ελπίζοντας.
Και κάπως έτσι καταντούμε σκλάβοι, θύματα της ίδιας μας της ελπίδας.
Το ίδιο συμβαίνει με τον φόβο.
Φοβόμαστε τόσο πολύ για το αύριο,
..που παραλύουμε και
στέκουμε ακίνητοι σήμερα.
Κάθε κίνησή μας, κάθε αντίδραση επιδεινώνει τον φόβο.
Κι έτσι με την ελπίδα και τον φόβο η κάθε μέρα γίνεται σκλαβιά ασήκωτη κι ατέρμονη.
Όταν δεν έχεις να ελπίζεις και δεν φοβάσαι, είσαι ικανός να διαχειριστείς το σήμερα καλύτερα.
Δεν κινδυνεύεις να χαλάσεις κάτι, να επιδεινώσεις τίποτα.
Έτσι κι αλλιώς είναι όλα καμένα και ξαναρχίζεις απ’ την αρχή.
Αυτό -πιστεύει το blog- είναι το νόημα της επιγραφής που κατά την επιθυμία του ίδιου χαράχτηκε στον τάφο τού μεγάλου πνευματικού ανθρώπου Καζαντζάκη: Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμε τίποτα, είμαι λέφτερος.
Το ύστατο αυτό μήνυμα που στέλνει από τον τάφο του σε όλη την ανθρωπότητα, είναι μήνυμασυνεχούς πάλης και αγώνα εναντίον των φόβων, των προκαταλήψεων, των ελπίδων ως καταστολέων των πράξεων, των μεσσιανικών προσδοκιών.
Είναι ύμνος προς την ελευθερία και τον άνθρωπο,
..μιάς και όταν αυτός γεννιέται γεννιέται ελεύθερος από ελπίδα και φόβο.
Είναι ένα μήνυμα και προειδοποίηση μαζί προς τις κάθε λογής εξουσίες, πολιτικές και θρησκευτικές,
..πως ήδη ξέρουμε, έχουμε καταλάβει το παιχνίδι τους, έχουμε δεί τα όπλα τους -την ελπίδα και τον φόβο- με τα οποία κρατούν την ανθρωπότητα σε καταστολή, σε υποταγή, σε σωματική και πνευματική σκλαβιά.
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 59 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου επαναστάτη.
Επαναστάτησε και αμφισβήτησε όλες τις εξουσίες, κοσμικές και πνευματικές. Όλες. Πέρασε από την κόλαση τού να αμφισβητήσει τα ίδια του τα πιστεύω, δηλαδή τον ίδιο του τον εαυτό, όχι μία φορά αλλά πολλές.
Κι αυτά όλα γιατί έκρινε πως μία μόνο είναι η πραγματική αξία που δίνει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη: η ελευθερία. Η ελευθερία του σώματος και του πνεύματος.
Και είναι αυτή η ελευθερία -σωματική και πνευματική-, η αξία που πρώτη απ’ όλα λείπει σήμερα απ’ την πατρίδα μας.
Είμαστε σκλάβοι των ελπίδων και των φόβων μας.
Ας κάνουμε κάτι.
Πρώτα ας σκεφτούμε,
..και μετά ας τα αποτινάξουμε!..
