Γράφει ο Λευτέρης Πανούσης
Και βγαίνουν, που λες Έλληνα μου, οι φορομπήχτες κι ανακοινώνουν στο πόπολο, πως έτσι και χρωστάς στο δημόσιο, αλλά σου έχουν ήδη αρπάξει τα πάντα και δεν σου μένει τίποτα πια να σου κατάσχουν, δεν θα γλιτώνεις [ούτε και τότε] από τα νύχια της εξουσίας.
Θα βαπτίζουν λέει τα χρέη σου «ανείσπρακτα» και επί 10 χρόνια συναπτά, θα έχεις τόσα δικαιώματα στον θαυμαστό καινούριο κόσμο τους , όσα είχαν και οι ασιάτες δούλοι στις ρωμαϊκές γαλέρες.
Ούτε φορολογική ενημερότητα θα παίρνεις, ούτε το παραμικρό θα δύνασαι να αποκτήσεις, ούτε καν θα δικαιούσαι ένα μοιράδι, στα επιδόματα και στις ελεημοσύνες, που χαρίζει το κράτος τους, στους πεινασμένους.
Έξω από όλα!
Εξόριστος και επικηρυγμένος, στην ίδια σου τη χώρα.
Ώστε να μην σου μείνει ούτε η ελπίδα πως μπορεί κάποτε να γίνει ένα θαύμα και να κατορθώσεις ένα νέο ξεκίνημα.
Με δύο επιλογές μοναχά: ξενιτειά ή αυτοκτονία!
Ε λοιπον συντροφοι, υπάρχουν ξέρετε πολλοί τρόποι θανάτου.
Ο αργός θάνατος από τους εξευτελισμούς, τα βασανιστήρια, την πείνα, την αρρώστια, την απόγνωση – και ο γρήγορος, έντιμος θάνατος του τυφεκισμού [ή της καρμανιόλας]
Θα μας κάμετε συνεπώς μεγάλη χάρη σ’ εμάς τους προγραμμένους, να ξαναφέρετε τη θανατική ποινή.
Χίλιες φορές προτιμότερη μια σφαίρα στο στήθος, παρά το μαρτύριο να σιγοσβήνεις σε ένα στρατόπεδο απελπισμένων, χωρίς καν να έχεις δικαίωμα ούτε στην ελπίδα…
ΚΙ επειδή ομιλούμε για την Ελλάδα των δημοσίων υπαλλήλων και των δημοσίων τρωκτικών, τα πράγματα τίθενται πολύ ωμά και πολύ ξεκάθαρα.
Αυτοί που χρωστάνε στο δημόσιο και δεν μπορούν να ξεπληρώσουν, επειδή δεν τους έχει μείνει πλέον ούτε βρακί, είναι κατά ποσοστό 99,99%, όσοι δεν είχαν ποτέ τους τα κατάλληλα κονέ, για να διοριστούν στο δημόσιο [ή σε καμιά τράπεζα, που όμως δεν είναι παρά το δημόσιο, ντυμένο την προβιά του φιλελευθερισμού].
Κι ετούτους εξοντώνουν συστηματικά όλες οι καθεστωτικές κυβερνήσεις, από την αρχή της κρίσεως, ίσαμε σήμερα.
Για τον απλούστατο λόγο, ότι αυτές τις ελεγχόμενες οικονομικά και κοινωνικά μάζες, μπορούν να τις χειραγωγήσουν πιο εύκολα, μετατρέποντας τες σε κομματικούς τους στρατούς…
Οι υπόλοιποι μπορούν και να πεθάνουν, ώστε από τις σάρκες τους να τρέφεται, η πάσα μία κομματική νομενκλαντούρα…
Όταν λοιπόν βγαίνουν οι εξουσιαστές και προ-αναγγέλουν πως οι οφειλέτες του δημοσίου ουσιαστικά θα αποκλειστούν από οποιαδήποτε κοινωνική πρόνοια και θα απομονωθούν οικονομικά και κοινωνικά επί μία δεκαετία [τουλάχιστον] δεν κάμουν τίποτε παραπάνω από το να διατάσσουν τον αργό και επώδυνο θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων πρώην μικρομεσαίων επαγγελματιών.
Και μιλάμε για ανθρώπους που τους έχουν κιόλας κατάσχει τα σπίτια τους [ως γνωστόν η πρώτη κατοικία δεν προστατεύεται για τους πρώην επαγγελματίες!] ή που τους έχουν κατάσχει και μπλοκάρει τους τραπεζικούς τους λογαριασμόύς ή που τους έχουν στερήσει ήδη το δικαίωμα να λάβουν έστω ένα επίδομα ανεργίας.
Μιλάμε δηλαδή για άνδρες και γυναίκες, τους οποίους το καθεστώς έχει κυνηγήσει λυσαλέα σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, προσπαθώντας φυσικά να προστατεύσει τους «δικούς του ανθρώπους», που αποτελούν κατά τεκμήριο και τη μεγάλη μαζα των ψηφοφόρων του.
Κι αφού τους έχει οδηγήσει στην απόλυτη εξαθλίωση, επιχειρεί τώρα να τους στερήσει και την ελπίδα!
Διότι με τα νέα μέτρα του πλήρους αποκλεισμού τους από κάθε είδους οικονομική δραστηριότητα, είναι σαν να τους λέγει ωμά, πως ήρθε η ώρα να τινάξουν τα μυαλά τους στον αέρα – γιατί, αν δεν το κάμουν, η μοναδική τους προοπτική θα είναι ένας αργός και επώδυνος θανατος, από πείνα, απελπισία κι αρρώστια.
ΚΙ όλα αυτά βεβαίως υπό το ειρωνικό χαμόγελο ενός μακράν νυχτωμένου πρωθυπουργού, που βγαίνει στη έκθεση της Θεσσαλονίκης και τάζει δήθεν «πάγωμα των οφειλών προς τα ταμεία!»
Για ποιο πάγωμα οφειλών ομιλούμε το λοιπόν, όταν λίγες ημέρες μετά, τα πρωτοπαλλήκαρα των φορομπηχτικών μηχανισμών προ-αναγγέλουν τον πλήρη και οριστικό αποκλεισμό όλων αυτων των φουκαράδων, ακόμα και από τη ελπίδα πως κάποτε θα γίνει το θαύμα και θα μπορέσουν να ξανασταθούν στα πόδια τγους…
[Ασε την έκρηξη της μαύρης εργασιας, που θα επιφέρουν αυτές οι βαρβαρότητες της κυβέρνησης των παιδιών του λαού…]
Γι αυτό σας λέω, ρε σύντροφοι…
Λυπηθείτε μας.
Ξαναφέρτε τη θανατική ποινή.
Και βάλτε τον κάθε Αλεξιάδη, να στήνει εκτελεστικά αποσπάσματα στα σκοπευτήρια των ρημαγμένων πόλεων μας.
Κι αν θέτε να το παίξετε και «ανθρωπιστές», κανονίστε οι μελλοθάνατοι να παίρνουν κι ένα δωράκι, όπως κάμετε για όσους χρησιμοποιούν πλαστικό χρήμα. Παραδείγματος χάριν, ο ένας στους δέκα της γραμμής θανάτου, να ντουφεκίζεται, αφού πρώτα του δοθεί το δικαίωμα να κάμει ένα τσιγάρο…
Χίλιες φορές καλύτερα να μας σκοτώνετε έτσι, παρά με το μαρτύριο της ακραίας [και χωρίς ελπίδα] ένδειας.
Κι αν κρίνετε πως κοστίζουνε πολύ οι σφαίρες και δεν πρόκειται να το εγκρίνουν οι «θεσμοί», υπάρχουν και οι θάλαμοι αερίων.
Και πάλι τους προτιμάμε από τον θάνατο που μας προ-ετοιμάζετε, κι ας τους λανσάρανε οι ναζήδες…
Λευτέρης Πανούσης
Πρώην βιβλιοπώλης, πρώην συγγραφέας, πρώην Έλλην πολίτης και νυν μελλοθάνατος, δια αργού βασανισμού…
