Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης ασυδοσίας του πολιτικού κατε-στημένου, ανάρμοστων συμπεριφορών σοβαροφανών πολιτικών, πολιτικών κρετίνων που θέλουν να πιστέψουμε ότι είναι οι μόνοι ικανοί να μας σώσουν, που έρχονται ως επαίτες και ζητούν να τους
ευχαριστήσουμε που δεν μας έκαναν-μέχρι τώρα-και χειρότερα, πολιτικών ή μάλλον πουλητικών, που θυσιάζουν τις ανέντιμες πράξεις τους στον βωμό της αλαζονείας και της πολιτικής αμετροέπειας.
Άνθρωποι που «αγοράζουν» χρόνο σε βάρος του ελληνικού λαού για να γεμίσουν τα σεντούκια τους με όσο το δυνατόν περισσότερα πλούτη, ώστε αυτοί και τα παιδιά των παιδιών τους να έχουν εξασφάλιση για το μέλλον. Θεατρίνοι, πρωταγωνιστές και κομπάρ-σοι στον ίδιο θίασο, κλεισμένοι στα κάστρα τους, φυλασσόμενοι από ιδιωτικές εταιρίες σεκιούριτι και πολλούς πραιτωριανούς, αυτοί οι ουτιδανοί, οι νεοπατρίκιοι της δημοκρα-τορίας, δεν τηρούν πλέον ούτε τα προσχήματα. Γιατί άλλωστε;
Είναι αυτοί που διαβιούν σε ένα χρυσό βασίλειο καλής διατροφής, πλούτου, υψη-λών προδιαγραφών ακαδημαϊκής μόρφωσης, εξαιρετικών υπηρεσιών υγείας, αναψυχής και στο απυρόβλητο φυσικά της δικαιοσύνης, η οποία φέρει τεράστια ευθύνη με την ανοχή της, αφού είναι η κατ’ εξοχήν εξουσία που δεν πρέπει να ανέχεται όλα αυτά τα αντι-συνταγματικά μέτρα που υφιστάμεθα και που στρέφονται βάναυσα κατά της αξιοπρέπειας των Ελλήνων.
Μετά τις επιτυχείς, για τα μέχρι τότε δεδομένα των συντηρητικών αποστράτων, συ-γκεντρώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Χανιά και Λάρισα, ακούγεται πλέον στα αυτιά μας το νερό που κυλάει ήσυχα και σιγοψιθυρίζει το γνωστό τραγούδι της λήθης. Αναμφισβήτη-τα το ρυάκι για μια στιγμή έγινε ποτάμι, απέκτησε ορμή και βρυχηθμό αλλά…. τώρα τι;
Άραγε την οργή και την αγανάκτηση τι θα την διαδεχθεί; Οργή όχι για τα μισθολο-γικά και συνταξιοδοτικά μας αποκαΐδια αλλά συσσωρευμένη αγανάκτηση για τη διάλυση της κοινωνίας, τον εκφυλισμό των αξιών, την ανέχεια των νοικοκυριών, την απόγνωση των ανέργων συμπατριωτών μας, το καυτό δάκρυ όσων έμειναν πίσω αποχαιρετώντας αγαπη-μένα πρόσωπα, που δεν άντεξαν στην πίεση των αριθμών.
Όμως τελικά ποιο είναι το ζητούμενο; Μήπως ήλθε πλέον η ώρα να αντιληφθούμε ότι το πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό και κυρίως αξιακό; Ποιοι θα αναστήσουν τις αξίες σε αυτόν τον τόπο; τον σεβασμό; τον αλτρουισμό, την αγάπη, την πίστη, την υπερηφάνεια, την εργατικότητα, την αξιοκρατία, τις ίσες ευκαιρίες, την ισονομία, την ισηγορία, την διαφάνεια, την δημοκρατία;
Μήπως πρέπει να ψάχνουμε άσκοπα τη λύση στα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα; Μα έχουν δώσει τις εξετάσεις τους και πήραν όλα κάτω από την βάση! Με κραυγές, νταηλίκια, πολιτική θολοκουλτούρα, πολυμορφική ανοησία και υποταγή σε αιμο-διψείς βαρβάρους οβολοστάτες δεν πρόκειται να σωθεί ο τόπος. Στις συζητήσεις μας φει-δωλοί, αρνούμεθα να κάνουμε την υπέρβαση, αρνούμεθα να πλαισιώσουμε τις υγιείς δυ-νάμεις του έθνους, αυτούς τους άσπιλους άγνωστους και άσημους έντιμους, ερασιτέχνες πολιτικούς, εραστές της Ελλάδος, που όμως ακόμη έχουν όραμα και ελπίζουν.
Όταν πριν ενάμιση χρόνο μια ομάδα έντιμων στρατιωτικών αποφάσισε να κάνει πράξη το όραμά μας για μια καλύτερη Ελλάδα, ιδρύοντας κόμμα, το σύστημα έσπευσε ως Λερναία Ύδρα να το καταβροχθίσει με τις πύρινες γλώσσες της απαξίωσης και της χλεύης,. Τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φίμωσαν τον πολιτικό του λόγο και εξασφάλισαν, προσφέροντας υπηρεσία στο σύστημα, την επικόλληση της ετικέτας «το κόμμα των αποστράτων», εμφανίζοντάς το ως συντεχνία μεσόκοπων συνταξιούχων. Όχι! Δεν πρόκειται για κανένα κόμμα αποστράτων όπως θέλησαν να το παρουσιάσουν και να επισύρουν ειρωνικά σχόλια παραλληλίζοντάς το με το κόμμα των κυνηγών. Είναι το κόμμα όλων των Ελλήνων.
Και οι Έλληνες σήμερα ανήκουν σε μια από τις δύο κατηγορίες: είναι ή αδικούμενοι ή αδικούντες. Επαφίεται στην κρίση των αδικουμένων Ελλήνων να αποφασίσουν με ποιον θα συμπαραταχθούν. Αν πιστεύουν ότι τα κοινοβουλευτικά κόμματα θέλουν, μπορούν και ξέρουν να αλλάξουν κάτι σε αυτό τον τόπο προς το καλύτερο, ας το αναζητήσουν. Όμως θα πρέπει να έχουν υπ’ όψιν τους ότι ο χρόνος που χάνεται είναι αντιστρόφως ανάλογος με την δυνατότητα για παλινόρθωση της Πατρίδας. Όσο ο λαός δεν κάνει το μεγάλο βήμα τόσο περισσότερο αβελτεροκόκκυγες πολιτικοί όλων των χρωμάτων θα εδραιώνουν την δημοκρατορία τους.
Σήμερα, που η φιλοτιμία και το όραμα επαναδραστηριοποιούνται, φιλοδοξώντας να σκεπάσουν με τα φτερά τους όλους τους αδικούμενους Έλληνες, άρχισαν πάλι παράφωνα παπαγαλάκια να προαναγγέλλουν τη δημιουργία νέων πολιτικών φορέων με βάση τους αποστράτους. Οποία ανοησία! Ή μήπως κρύπτεται πονηρία;
Ο θεσμικός ρόλος των Ενόπλων μας Δυνάμεων είναι γνωστός. Όμως στις Ένοπλες Δυνάμεις δεν ανήκουν μόνο οι απόστρατοι, ανήκουν και οι απανταχού έφεδροι, ανήκουν ακόμη και οι ελληνίδες μητέρες που έστειλαν τον ανθό της οικογενείας τους να υπηρετήσει κάτω από την σκέπη της Σημαίας μας, είναι και όλοι εκείνοι που θυσίασαν τα καλύτερα νεανικά τους χρόνια προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στη Μητέρα Πατρίδα, είναι τέλος οι Αθάνατοι νεκροί μας στα πεδία των μαχών και τα αδικοχαμένα ελληνόπουλα εν καιρώ ει-ρήνης.
Είναι το ένοπλον Έθνος, αυτό που εξασφαλίζει την διαφύλαξη του Συντάγματος. Διότι μόνο ένας δεν έχει ορκισθεί υπακοή εις το Σύνταγμα, ενώ όλοι οι άλλοι, στρατιωτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, βουλευτές κλπ ορκίζονται υπακοή. Αυτός ο ένας που ορκίζεται όχι απλά να υπακούει και να εφαρμόζει αλλά να φυλάττει το Σύνταγμα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και ποια μέσα του δίδει το κυρίαρχο ελληνικό έθνος για να το πράξει; Του δίδει τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, των οποίων άρχει. Άλλωστε αυτός είναι και ο συμβολισμός των τριών υπασπιστών του, ένας από κάθε Κλάδο, Στρατό, Ναυτικό και Αε-ροπορία, που τον συνοδεύουν και όχι απλά για να παριστάνουν τις γλάστρες. Σε ποιο επί-πεδο, από πλευράς ηθικού, βρίσκονται σήμερα οι Ένοπλες Δυνάμεις, όταν ο ίδιος ο πρω-θυπουργός παραδέχεται ότι εξαθλίωσε το προσωπικό για να μην το απολύσει;
Είναι αναντίρρητη ανάγκη, όλοι μαζί οι αδικούμενοι Έλληνες να πάρουμε την εκ-δίκησή μας, να στερήσουμε από τους αδικούντες το προνόμιο της ατιμωρησίας και να α-νακτήσουμε την ποδοπατημένη υπερηφάνεια μας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το έθνος μας χρειάζεται ενότητα, ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Και όλοι οι Έλληνες, ανεξαρτήτως πολιτικών καταβολών, ανεξαρτήτως των λανθασμένων προσωπικών επιλογών του πα-ρελθόντος, όντες αδικούμενοι από ένα ανάλγητο πολιτικό καθεστώς, που δρα με δημοκρα-τικό προσωπείο, έχουμε ανάγκη από έναν άρρηκτο ΣΥΝΔΕΣΜΟ που να μας ενώσει στον κοινό αγώνα για ανακατάληψη της Πατρίδας.
Αναστάσιος Φαραντάτος, Αξκός ε.α.,
Μέλος του Ανωτάτου Πολιτικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας
Μοντάζ : Γρέκι
