Ο Επίτιμος Α/ΓΕΣ Στρατηγός Χρίστος Μανωλάς ηγείτο του Στρατού Ξηράς μέχρι την άνοιξη του 2015. Από την νέα “φουρνιά μοντέρνων αξιωματικών, προερχόμενος από τις Ειδικές Δυνάμεις γνωρίζει πολύ καλά την νοοτροπία αλλά και τα προβλήματα των Τούρκων. Δεν κρύβει τον σκεπτικισμό του για τα ελληνοτουρκικά, ιδιαίτερα ερμηνεύοντας τις τελευταίες δηλώσεις πολιτικών της χώρας αλλα και τον ρυθμό εξοπλισμού της χώρας αυτής και δεν σταματά να μελετά την διαχείριση των παρουσιαζόμενων/αναγνωρισθέντων κινδύνων, κάτι που έχει γίνει δεύτερη φύση, απόλυτα φυσιολογικά
Με μία δήλωσή του στο Militaire.gr και στη Real News λέει κάτι που μπορεί να προκαλεί τρόμο αλλά ίσως θα πρέπει να το έχουμε πλέον στο νου μας και να το συνηθίζουμε: “Μέσα στην επόμενη 10ετία ενδέχεται να χρειαστεί να πολεμήσουμε για να επιβιώσουμε”!
Όλη η δήλωση του Επίτιμου Α/ΓΕΣ Χρίστου Μανωλά για την επιθετικότητα της Τουρκίας και το πως πρέπει να αντιδράσει η Ελλάδα που θα συζητηθεί:
“Η Τουρκία διαρκώς αυξάνει τους εξοπλισμούς της, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Συμπεριφερόμενη ως αναθεωρητική δύναμη κλιμακώνει τις προκλήσεις της σε διπλωματικο και πολιτικό επίπεδο, επιδιώκωντας ακόμη και αναθεώρηση των συνθηκών. Αυτά αποτελούν βέβαια μύχιους πόθους, που εκφράζονται όμως κι από επίσημα χείλη πλέον. Αυτό αποτελεί και αλλαγή ρητορικής. Γνωρίζουμε ότι αυτές ήταν πάντοτε οι σκέψεις των, όπως κι οι δικές μας άλλωστε για την Μεγάλη Ιδέα, όμως το γεγονός ότι τίθενται ενώπιον ακροατηρίων αποτελεί αλλαγή συμπεριφοράς παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει η διαρκής αύξηση του πληθυσμού της, ούτε η οικονομική της ανάπτυξη έστω και με μικρότερους ρυθμούς σε σχέση με τα τελευταία χρόνια.
Συνδυάζοντας λοιπόν όλα αυτά, μαζί με τις πρόσφατες δηλώσεις της ηγεσίας της αλλά και την αλλαγή της συμπεριφορά της, προκύπτει ότι οι πιθανότητες για στρατιωτικές προκλήσεις και θερμά επεισόδια που μπορούν να κλιμακωθούν /εξελιχθούν σε στρατιωτική επιχείρηση, αυξάνονται.
Η Τουρκία δεν έχει αυξήσει τις προκλήσεις της και τους εξοπλισμούς της μόνο ποσοτικά αλλά ποιοτικά. Έχει επίσης τη πρωτοβουλία των κινήσεων για τη πρόκληση θερμού επεισοδίου, το οποίο διαφαίνεται με αυξημένη πιθανότητα πλέον, οτι θα επιδιώξει να εκμεταλλευθεί κλιμακώνοντας την κατάσταση.
Αυτο ειναι προφανές καθ όσον αυξάνει τους εξοπλισμούς της ποσοτικά και ποιοτικά, διεξάγει επιχειρήσεις στα νότιο-ανατολικά σύνορά της, ο ρυθμός γεννήσεων στην χωρα μεχρι εφέτος ήταν θετικός, η οικονομία της αναπτύσσεται κι αποδεικνύει οτι χρησιμοποιεί τις ΕΔ για επίτευξη των στόχων της Εξωτερικής της πολιτικής. Αυτο σημαίνει για τους γείτονες της αύξηση της πιθανότητος για διεξαγωγή επιχειρήσεων κατ’ αυτών, αλλά και παράλληλη αύξηση των επιπτώσεων που θα υποστούν, εάν αυτό συμβεί. Για τους ειδικούς, που μελετούν την διαχείρηση των κινδύνων (ανάλυση /διαχείρηση ρίσκου) αυτό συνεπάγεται αύξηση του αναγνωρισθέντος κινδύνου διεξαγωγής επιχειρήσεων, αύξηση του ρίσκου (υπολογισμένος κίνδυνος).
Η Ελλάδα αλλα κι όλοι όσοι γειτονεύουν με την χωρα αυτή, πρέπει να λάβουν μέτρα αποφυγής/περιορισμού (mitigation) του ρίσκου, μιας κλιμακούμενης κρίσης από την Τουρκία. Μερικά απ΄ αυτά:
Μέτρα αποφυγής ρίσκου (Mitigation measures)
• Ανάπτυξη νοοτροπίας εθνικής επιβίωσης
• Συναψη συμμαχιών και διατήρησή τους με φίλες χώρες ή και απειλούμενες λοιπές χώρες.
• Πολιτική και διπλωματική εγρήγορση,
• Οικονομικά μέτρα για επάνοδο σε ρυθμούς ανάπτυξης
• Μέτρα βελτίωσης του ηθικού του λαού, πληττόμενου από την οικονομική κρίση.
• Αυξηση των εξοπλισμών, δομικές αλλαγές ακόμη και στη θητεία με στράτευση στα 18. Δεν πρέπει να αποκλειστεί το θέμα αυξήσεως θητείας, των αλλαγών στον τρόπο εκπαιδεύσεως.
Η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει “νοοτροπία Ισραήλ” κάνοντας προετοιμασία για πόλεμο. Για να επιβιώσουμε σαν κράτος και Έθνος, θα χρειαστεί να πολεμήσουμε. Η εκτίμηση μου είναι ότι μέσα στα επόμενα 10 χρόνια ειναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να πολεμησουμε.
Δυστυχώς η πολιτική κατευνασμού έναντι της Τουρκίας έχει επιφέρει ήδη την “φινλανδοποίηση” κι έχει αυξήσει τον κίνδυνο να χάσουμε κομμάτια του ελληνισμού, όπως τη Θράκη και την Κύπρο.
Επαναλαμβάνω ότι δεν πρέπει να προξενήσουμε εμείς τον πόλεμο. Εάν όμως δεν τον θέλουμε πρέπει να προπαρασκευαστούμε γι αυτόν.
”.Επιδιωκουμε πάντα φιλικές σχέσεις, κοινές οικονομικές πρωτοβουλίες και προγράμματα, αλλά δυστυχώς έχει αποδειχθεί οτι αυτά ουδέποτε απέτρεψαν την διεξαγωγή ενόπλων συγκρούσεων μεταξύ των κρατών.
Ο βέλτιστος αποτρεπτικός μας παράγων, είναι η ανάπτυξη και η προβολή της ισχύος μας. Μόνο έτσι θα μειωθεί ο κίνδυνος. Τουλάχιστον, για τον χρόνο που κάποιοι μιλάνε και σκέπτονται με την καρδιά τους σε ηλικία που θα έπρεπε να σκέπτονται με το μυαλό τους περισσότερο και να εκφράζονται με΄σύνεση και λογική. Γιατί κι η δική μου η καρδιά επιθυμεί να φτάσει μακριά, αλλά η λογική μου πλέον με οδηγεί σε δρόμους και μονοπάτια υπεύθυνότητας, σύνεσης, συνεργασίας και συνεννόησης. Το ταγκό όμως χορεύεται από δύο…..”
