Μαρίκα Λυσιάνθη
Είναι ακόμη γύρω μας. Παντού. Μπροστά, δίπλα, λίγο πιο μακριά… Είναι τα λεγόμενα “ορφανά” του Σημίτη, στον χώρο της πολιτικής, της οικονομίας, της δημοσιογραφίας, των Τεχνών και των Γραμμάτων. Άνθρωποι που ευεργετήθηκαν από τον πολιτικό ο οποίος συνέδεσε περισσότερο από κάθε άλλον τη διαδρομή του με τη διαπλοκή και τις… απευθείας αναθέσεις.
Μετά την αποχώρηση Σημίτη το 2004, τότε που ο άλλοτε “καταλληλότερος” το έβαλε στα πόδια, αρνούμενος να υποστεί την καταδίκη της κρίσης του ελληνικού λαού στις εκλογές, και παραδίδοντας το ΠΑΣΟΚ πακεταρισμένο σε συσκευασία “θαμπού δαχτυλιδιού”, στον τελευταίο των Παπανδρέου, οι “ευεργετημένοι” έγιναν… “ορφανά”.
Κατάφεραν ωστόσο, όπως οι… κατσαρίδες μετά από πυρηνικό πόλεμο να επιβιώσουν. Βρήκαν νέους ευεργέτες και χορηγούς. Ήταν άλλωστε πάντοτε… της προσκολλήσεως. Στάθηκαν στα πόδια τους και συνέχισαν να… πηγαίνουν ταμείο. Και φυσικά, δεν σταμάτησαν ποτέ να υμνούν τον “μεγάλο ευεργέτη”. Τον Σημίτη. Και να λιθοβολούν εκείνον που έβαλε τέλος στην ηγεμονία του “αρχιερέα της διαπλοκής”. Τον Κώστα Καραμανλή.
Αυτό άλλωστε είναι και το νήμα που τους ενώνει: Λατρεία για τον Σημίτη, μίσος για τον Καραμανλή. Και φυσικά, η σκανδαλιστική έπαρση της αλαζονείας τους. Η επίφαση ελιτισμού που διαπνέει την αφόρητη άγνοιά τους.
Από τα μεσάνυχτα, όταν έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Ιταλία, αρκεί μια ματιά στα social media, για να τους εντοπίσει κανείς. Και, είτε να γελάσει, είτε να εξοργιστεί.
Είναι οι μόνοι που δεν κατάλαβαν τι ψήφισαν οι Ιταλοί. Από τους λίγους στην Ευρώπη, που πιστεύουν ότι οι Ιταλοί… διάβασαν τις μεταρρυθμίσεις του Ματέο Ρέντσι και τις απέρριψαν. Χωρίς δηλαδή το “ΟΧΙ” να έχει σχέση με τις επιπτώσεις της βάρβαρης λιτότητας σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Χωρίς δηλαδή το “ΟΧΙ” να έχει σχέση με την αποδοκιμασία της “παιδικής χαράς” των Βρυξελλών.
Απ’ την άλλη βέβαια, πού να καταλάβουν οι άνθρωποι αυτοί τι σημαίνει αγωνία επιβίωσης, την οποία βιώνουν σήμερα οι ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ζουν στη μακαριότητα της άνεσης που τους προσφέρουν τα… τυχερά της εποχής Σημίτη. Άξιοι. Για περιφρόνηση…
