Όταν οι εκπρόσωποι μιας χώρας διαπραγματεύονται με ξένους, θα πρέπει να βάζουν πρώτα τα εθνικά και οικονομικά συμφέροντα της χώρας τους, από την εξυπηρέτηση των οποίων, θα αντλήσουν και οι ίδιοι πολιτική καταξίωση από το λαό τους.
Όταν αντίθετα βάζουν πρώτα τα
δικά τους πολιτικά συμφέροντα με διαπραγματευτικό χαρτί τα συμφέροντα της χώρας τους, τότε αφενός γίνονται ανυπόληπτα υποχείρια των ξένων, αφετέρου ο αντίστοιχος λαός βγαίνει ζημιωμένος.
Στη χώρα μας, αμέσως μετά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, το πολιτικό προσωπικό, μη διαθέτοντας εσωτερικά κοινωνικά ερείσματα, προσπάθησε να βρει στηρίγματα από το εξωτερικό. Έτσι από την πρώτη στιγμή τα κόμματα που δημιουργήθηκαν (Ρωσικό, Αγγλικό, Γαλλικό), προσπάθησαν να έχουν την εύνοια των ξένων δυνάμεων σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, τους Έλληνες πολιτικούς τους διακατέχει το προσωπικό άγχος της πολιτικής επιβίωσης και αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από τους έμπειρους ξένους διαπραγματευτές, οι οποίοι εκ του ασφαλούς, επιτίθενται στην ουσία εναντίον των εθνικών και οικονομικών συμφερόντων της χώρας.
Αυτό το πρόβλημα μπορεί να λυθεί, μόνο με την θεσμοθέτηση αυστηρού κοινωνικού ελέγχου επί του πολιτικού συστήματος, με την αλλαγή της μορφής του πολιτεύματος. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Όσο συνεχίζουμε να πιστεύουμε μόνο στα πρόσωπα, τόσο θα συνεχίσουμε να πέφτουμε θύματα των προσωπικών αδυναμιών τους.
