Του Κώστα Βενιζέλου
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως είναι γνωστό, είχε διακόψει το Μοντ Πελεράν 1 για… να ενημερώσει την Ελλάδα (κυβέρνηση, κόμματα) και τις πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο. Την 1η Δεκεμβρίου, στη διάρκεια του γνωστού δείπνου, που ενδέχεται να αναδειχθεί και «ιστορικής σημασίας», πήρε την απόφαση για πενταμερή, πλην όμως δεν θεώρησε αναγκαίο να σηκώσει έστω το τηλέφωνο να ενημερώσει την Αθήνα.
Ούτε καν για να δει εάν βολεύουν οι ημερομηνίες την ελληνική κυβέρνηση για την πενταμερή. Βεβαίως, ακόμη και να γινόταν επικοινωνία, αυτό δεν θα επέτρεπε σε κανένα να θεωρήσει σωστή ως προς το περιεχόμενο τη συμφωνία αυτή. Ήταν μια λάθος κίνηση υψηλού κινδύνου.
Σήμερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα βρεθεί για μερικές ώρες στην ελληνική πρωτεύουσα για να συζητήσει «τα επόμενα βήματα», για να «συντονιστούν οι δυο κυβερνήσεις».
Προβλέπεται πως για μια ακόμη φορά θα εκφράσει δημοσίως τις ευχαριστίες του προς την ελληνική κυβέρνηση και ενδέχεται αυτή τη φορά να βρει τον τρόπο να αναφερθεί ονομαστικά στον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος Νίκο Κοτζιά, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι αυτός που τραβάει στην Αθήνα το κουπί για το Κυπριακό (γνωματεύσεις, έγγραφα, πρωτοβουλίες, ταξίδια). Κι αυτό παρά τα όσα ακούει να λέγονται στη Λευκωσία για τον ίδιο.
Οι εξελίξεις στο Κυπριακό χαρακτηρίζονται κρίσιμες για μια ακόμη φορά και είναι προφανές πως το περιεχόμενο της «Συμφωνίας του Δείπνου» οδηγεί τη διαδικασία σε επικίνδυνες περιπλανήσεις. Σε μια τροχιά υψηλού ρίσκου. Ακόμη και από δυνάμεις οι οποίες στηρίζουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Κυπριακό εκφράζεται ανησυχία για όσα περιλήφθηκαν στη «Συμφωνία του Δείπνου» αλλά και για τα όσα δεν περιλήφθηκαν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που εκ των υστέρων σπεύδει η Λευκωσία να διασφαλίσει το ένα, να ερμηνεύσει στα δικά της μέτρα το άλλο. Γενικά από την 1η Δεκεμβρίου και εντεύθεν επιβεβαιώνεται πως κινούμαστε σε τεντωμένο σχοινί και εάν δεν το αντιλαμβάνονται τούτο είναι πιο ανησυχητικό.
Όλα αυτά δεν θα τα βιώναμε, δεν γινόταν, εάν στο περίφημο δείπνο προέκυπτε μια ξεκάθαρη συμφωνία. Αυτό που ουσιαστικά έγινε ήταν πως αποφασίστηκε εκείνο που εξαρχής ζητούσε η τουρκική πλευρά για τον καθορισμό οδικού χάρτη. Και μάλιστα σε ένα ελλειμματικό κείμενο αναφοράς, που κανείς δεν γνωρίζει πώς θα ξεμπερδέψουμε. Λύση, πάντως, με τη σωστή έννοια, δεν θα προκύψει. Ό,τι και να λένε οι οπαδοί της όποιας λύσης.
Σήμερα στην Αθήνα, έστω και εκ των υστέρων, θα πρέπει να καθοριστεί μια ενιαία τακτική ενόψει της νέας φάσης της διαδικασίας, που αρχίζει στις 9 Ιανουαρίου στη Γενεύη. Αυτή η ενιαία τακτική δεν πρέπει και δεν μπορεί να στηρίζεται στα φοβικά σύνδρομα της Λευκωσίας και στις λογικές της προσαρμογής.
