Όσο προχωράει η κρίση και η πλήρης παράδοση της χώρας και του λαού ως λάφυρα στις άλλες χώρες της Ευρώπης (δανειστές), τόσο και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ξεφεύγει από τα στενά οικονομίστικα όρια και οικονομικές αναλύσεις και επιχειρήματα και τείνει να γίνει ιδεολογία και δόγμα. Να γίνει η επιστροφή στη «γη της επαγγελίας».
Αυτή η τάση που σιγά σιγά γίνεται παρόρμηση και διαποτίζει
το είναι των πολιτών, καθίσταται ακατανίκητη και νομοτελειακά στο τέλος θα κερδίσει. Η συνεχώς αυξανόμενη πλειοψηφία όσων θέλουν επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, δεν ψάχνει πλέον να πειστεί με τη λογική και με επιχειρήματα. Όσο εκπέμπεται τρομοκρατία από τους ευρώφιλους, τόσο χαλυβδώνεται το πείσμα των υποστηρικτών του εθνικού νομίσματος και η υπόθεση εξελίσσεται σε κανονική πολιτική μάχη.
Το θέμα είναι το πόσο θα αντέξουν ακόμα γερμανόφιλοι και ευρώφιλοι. Γιατί όσο αυτοί αντέχουν τόσο η καταστροφή και η παρακμή φουντώνουν.
Πρέπει να πάμε λοιπόν το ταχύτερο στην εναλλακτική λύση, αλλά να πάμε με τους δικούς μας όρους. Δηλαδή με ταυτόχρονη αλλαγή του πολιτικού συστήματος και με διαγραφή του χρέους.
