Αποκαλυπτικός ήταν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος στο Κοινοβούλιο όπου συγκρούστηκε με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Θανάση Θεοχαρόπουλο που είχε καταθέσει ερώτηση για τα εξοπλιστικά που υποτίθεται πως ετοιμάζει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Το πιο σημαντικό που προέκυψε από την τοποθέτηση του υπουργού, πέραν των γνωστών κοινοβουλευτικών «κραυγών» και των αντεγκλήσεων όπου επί της ουσίας όλοι… μετριούνται στο «πατριδόμετρο», είναι ότι η διαρροή περί αποστολή στις ΗΠΑ Επιστολής Διατύπωσης Αιτήματος για την προμήθεια των F-35, το οποίο στη διαδικασία των προμηθειών περιγράφεται ως LoR (Letter of Request), απλά ΔΕΝ έχει αποσταλεί τέτοιο έγγραφο και πως η ελληνική πλευρά έστειλε αίτημα ενημέρωσης αναφορικά με “τη διαθεσιμότητα και την τιμή” του προϊόντος (Price & Availability), το οποίο διαδικαστικά βρίσκεται πιο πριν, στο αρχικό στάδιο.
Με απλά λόγια, όλος αυτός ο σάλος που έχει ξεσπάσει για την υποτιθέμενη πρόθεση της Ελλάδας να δαπανήσει κάμποσα δισεκατομμύρια για να προμηθευτεί F-35, απέχει πολλά πολλά χρόνια ακόμα (θα μας πουν πρώτα πότε και σε ποια τιμή μπορούμε να τα προμηθευτούμε) και το πραγματικό ζήτημα που υφίσταται αλλά σε βάθος περίπου διετίας, όχι νωρίτερα, είναι αυτό της αναβάθμισης των μαχητικών F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας.
Κι αυτό διότι πρώτα θα πρέπει να απαντήσουν οι Αμερικανοί δίνοντας μια τάξη μεγέθους για την ανά αεροσκάφος δαπάνη, στη συνέχεια να ξεκινήσει διαπραγμάτευση, να τους πούμε πόσα σκοπεύουμε να αναβαθμίσουμε, να καθοριστεί το περιεχόμενο αυτής της αναβάθμισης και τέλος το πιο σημαντικό…
Πιο είναι αυτό; Μα το να βρούμε τα χρήματα! Διότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας που ως γνωστός στερείται στοιχειώδους σοβαρότητας κατά πλειοψηφία στα ζητήματα της εθνικής άμυνας και των εξοπλισμών και τα ανασύρει με τον γνωστό επιπόλαιο τρόπο που αποδεικνύει την έλλειψη παιδείας και όχι μόνο πολιτικής πολλών (για τη συνολικότερη «κουλτούρα εθνικής ασφαλείας» δεν το θέτουμε καν), έμαθε να κραυγάζει υπέρ των «διακρατικών συμφωνιών» υποτίθεται για να αποφεύγονται τα «κόλπα» των επιτήδειων, όμως τα πράγματα είναι και εδώ πολύ διαφορετικά!
Αυτό που δεν λένε είναι ότι η σύμβαση που υπογράφεται π.χ. με τις ΗΠΑ για μαχητικά (προμήθεια ή αναβάθμιση) στο πλαίσιο των αποκαλούμενων ως FMS (Foreign Military Sales), ορίζει ως αντισυμβαλλόμενο της Ελλάδας την αμερικανική Αεροπορία, την αμερικανική κυβέρνηση δηλαδή, η οποία αναθέτει στην κατασκευάστρια εταιρία να της παραδώσει το αεροσκάφος (τουλάχιστον ένα πρωτότυπο, στην περίπτωση της αναβάθμισης) και έχει την απόλυτη ευθύνη για να μας το παραδώσει όπως ακριβώς θα το παραλάμβανε για τη δική της Αεροπορία.
Η διαφορά είναι ότι αυτή η ευθύνη δεν αναλαμβάνεται τσάμπα, άρα η Ελλάδα εκτός από την κατασκευάστρια θα πληρώσει χρήματα και στην αμερικανική Αεροπορία! Κάτι που δεν καταλαβαίνουμε (εμείς οι απλοί καθημερινοί πολίτες, όχι οι πολιτικοί μας); Και οι συμβάσεις αυτού του είδους έχουν κι άλλο ένα προβληματάκι.
Το ότι είναι πολύ συγκεκριμένος ο τρόπος της πληρωμής! Δίνεις μπροστά ένα 30% και στη συνέχεια είναι σαφέστατο το χρονοδιάγραμμα εξόφλησης της δαπάνης, δεν παίρνει διαπραγμάτευση. Άρα, «no money no honey» που λένε και οι Αγγλοσάξονες. Δεν έχεις χρήμα, δεν ψωνίζεις.
Άρα κύριοι το πρόβλημα δεν είναι ο όποιος αντιπρόσωπος, αλλά το κατά πόσον κάποιος είναι διεφθαρμένος και «πιαστράκιας» που λέει ο απλός κόσμος. Κι αν θέλει κάποιος να κονομήσει, υπάρχουν μέθοδοι και στις διακρατικές, ας μην το ανοίξουμε αυτό το θέμα τώρα. Μήπως τώρα έγινε κατανοητό πόσο ανεύθυνοι είναι οι πολιτικοί μας στον χειρισμό των θεμάτων αυτών;
Ας σκεφτούμε λιγάκι: Ποιοι είναι χειρότεροι; Αυτοί που ξέρουν και σιωπούν διότι τους είναι χρήσιμη η πολιτική σπέκουλα, να φανούν δηλαδή στους ψηφοφόρους «πιο πατριώτες» από τους άλλους με αποτέλεσμα εκλογικά οφέλη, ή οι εντελώς φελλοί που αντιλαμβάνεσαι από την πρώτη στιγμή ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται και μπουρδολογούν ασύστολα, μη δυνάμενοι να ξεχωρίσουν τις αμυντικές από τις εξοπλιστικές δαπάνες, επίσης με το βλέμμα στραμμένο στα εκλογικά οφέλη;
