Σταύρος Χριστακόπουλος
Η ψήφιση του «πολυνομοσχεδίου», με τα «προαπαιτούμενα» για την εκκρεμούσα δόση, είναι ένα ακόμη βήμα προσαρμογής της Ελλάδας στις απαιτήσεις των δανειστών της. Θα ακολουθήσουν
πολλά, καθώς το τέλος του δρόμου βρίσκεται πολύ μακριά, όμως είναι πια φανερό ότι οι αντοχές των δρομέων εξαντλούνται.
Πρώτος απ’ όλους είναι εξαντλημένος ο ελληνικός λαός, ο οποίος, ύστερα από πρωτοφανείς κακουχίες, διαπιστώνει ότι οι ελπίδες του για φρένο στην πορεία προς την καταστροφή δεν δικαιώνεται. Καμιά από τις τρεις τελευταίες κυβερνήσεις δεν μπόρεσε να τραβήξει χειρόφρενο. Ακόμη χειρότερα, ούτε η Γερμανία δείχνει πρόθυμη να επιβραδύνει. Αντιθέτως είναι πιο ισχυρή από ποτέ και ακούει αφ’ υψηλού τόσο τις οιμωγές του Νότου όσο και την κριτική του υπόλοιπου… πλανήτη.
Εξαντληµένη και η νυν συγκυβέρνηση, η οποία, αφού εξάντλησε τις απειλές και τις υποσχέσεις, βλέπει τις εσωτερικές της αντιθέσεις να εντείνονται και να απειλούν τη σταθερότητα και τη σοβαρότητά της, ενώ η απειλή οικονομικής και θεσμικής κατάρρευσης παραμένει έντονη και χωρίς απάντηση.
Εξαντληµένη μοιάζει και η «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να διατρέξει μια εκ των πραγμάτων μεγάλη και κακοτράχαλη απόσταση σε λίγο χρόνο, ώστε να πείσει ότι είναι έτοιμος να αναλάβει τη διακυβέρνηση, ενώ τα μικρότερα κόμματα προσπαθούν να ανασυνταχθούν ή να επιβιώσουν. Μόνο η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί – άγνωστο για πόσο – να αντλεί από την τυφλή απόγνωση που λιπαίνει τον νεοναζιστικό της «σπόρο».
Οι ελπίδες για ανάπτυξη συμμαχιών με τις άλλες δοκιμαζόμενες χώρες του «Νότου» είναι ακόμη λιγοστές, καθώς πουθενά, παρότι θεριεύει η αμφισβήτηση της Γερμανίας, δεν διατυπώνονται εναλλακτικές προτάσεις ικανές να διαμορφώσουν προοπτική αντίστασης στην επέλαση των Μέρκελ και Σόιμπλε. Η ίδια η Ελλάδα αδυνατεί να βρει τον δραματικά αναγκαίο κοινό βηματισμό με τη σοκαρισμένη Κύπρο.
Όλοι λοιπόν στρέφουν το βλέμμα εκτός συνόρων, αλλά κανείς δεν κοιτάζει στον… καθρέφτη. Όποιος θέλει να βρει διεξόδους, πρέπει να ψάξει στο εσωτερικό της χώρας, να επενδύσει στις δικές μας δυνατότητες, να ανασυντάξει τις παραγωγικές δυνάμεις και να ανορθώσει τη χαμένη εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα. Όποιος το καταφέρει, θα κερδίσει σε βάθος χρόνου.
