Οι πάντες πλέον το διαπιστώνουμε ότι κινούμαστε σε ένα σπιράλ παρακμής και ακόμα δεν έχουμε φτάσει στον πάτο, γιατί απλά ο πάτος σε αυτή την κάθοδο θα είναι η πλήρης διάλυση.
Όμως, η παρακμή δεν επέρχεται ΠΟΤΕ από την οικονομία. Η παρακμή επέρχεται λόγω
κατάρρευσης των κοινωνικών αξιών.
Αντίδοτο στην κατάρρευση των αξιών είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ. Όμως τι είναι Παιδεία; Μήπως είναι τα ημίτονα και τα συνημίτονα, οι εκθετικές εξισώσεις και τα γεωμετρικά σχήματα; Μήπως είναι οι γνώσεις στη βιολογία; Μήπως έστω η γνώση για το τι είπαν οι παντός είδους αρχαίοι; Όχι. Όλα αυτά είναι πληροφορίες και μάθηση.
Παιδεία είναι η κοινωνική συμπεριφορά. Είναι η συναίσθηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων του ατόμου προς το κοινωνικό σύνολο του οποίου αποτελεί μέρος. Όμως αυτή η Παιδεία δεν διδάσκεται στα θρανία. Αυτή η Παιδεία προέρχεται από τον μιμητισμό των κοινωνών. Μιμητισμό της συμπεριφοράς της άρχουσας τάξης.
Η άρχουσα τάξη, η κεφαλή της κοινωνίας, είναι αυτή που με την συμπεριφορά της διαπλάσει την αντίστοιχη κοινωνία. Όταν, για παράδειγμα, υπάρχει εθνική παραγωγική άρχουσα τάξη, με σεβασμό στα δημοκρατικά δικαιώματα, τότε αναγκαστικά και το κοινωνικό σώμα θα μεταλάβει αντίστοιχης Παιδείας. Όταν όμως η άρχουσα τάξη είναι μία ομάδα κρατικοδίαιτων παρασιτικών λαμόγιων, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η καταλήστευση του κοινωνικού σώματος, τότε και το κοινωνικό σώμα θα μεταλάβει αντίστοιχης Παιδείας και θα τείνει να μοιάσει προς την κεφαλή της κοινωνίας.
Επομένως, ας μην ψάχνουμε την Παιδεία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και τα σχετικά συγγράμματα. Ας δούμε ποιον ακριβώς μιμητισμό αποπνέει η δική μας άρχουσα τάξη. Αν νομίζουμε ότι αυτός είναι ο σωστός, τότε πάμε καλά, αν όμως νομίζουμε ότι μας οδηγεί στη σήψη και τη διάλυση, τότε μόνο ένα πράγμα έχουμε να κάνουμε, αν θέλουμε να αποφύγουμε την παρακμή, αν και πλέον είναι πολύ δύσκολο.
Να ανατρέψουμε αυτή την άρχουσα αντίληψη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
