(ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΟΡΙΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΠΑΓΑΛΩΝ)
Επιτέλους, κατατέθηκαν για δημοκρατικό ξέπλυμα τα σκληρά μέτρα της σκληρής διαπραγμάτευσης, με τους σκληρούς διαπραγματευτές να δηλώνουν περιχαρείς, πως θα βγουν για επαιτεία στις αγορές μετά τη συμφωνία, ως ικέτες ενός λαού επαιτών πίσω τους. Η απάντησή μας σ’ αυτή την αλαζονική οίηση της υποταγής θα μπορούσε να είναι απλή δια της αειθαλώς βδελυγμιαίας Ζουραρείου φωνής, “στα μέζεα του στεατοπυγικού μας υποσυστήματος”, δεν θα ήταν, όμως, αρκετή να αναδείξει το διπλό έγκλημα, κατά του λαού και κατά της δημοκρατίας, γι’ αυτό και οδηγήθηκα στην παρακάτω σχολιογραφική μικροπραγματεία, ζητώντας την κατανόησή σας για την μακρηγορία, αλλά μου ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να υποβάλλω δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας και κόφτη στη σκέψη μου, βρισκόμενος στις Βρυξέλλες μπροστά στον αρχιτεκτονικώς δίκην τρισδιάστατου σταυρού του μαρτυρίου ορνιθώνα του ευρώ, το κτίριο “Berlaymont”
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΩΤΙΚΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΔΥΣΗ
Ή
ΟΤΑΝ Ο ΙΑΒΕΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΘΟΣ
“La nécessité ne connaît pas de loi” (Saint Augustin: De doctrina christiana)
(Η ανάγκη δεν γνωρίζει νόμο)
ή όπως είναι ευρύτερα γνωστό στη λατινική γλώσσα:
“Necessitas non habet legem” (Η ανάγκη δεν έχει νόμο)
Θα πρέπει, όμως, σεβαστέ Άγιε, να γνωρίζει τον επαναπροσδιορισμό της στάσης της, δηλαδή, την επανάσταση, που είναι ο υπέρτατος νόμος της ανάγκης στη διαλεκτική της ιστορίας)
*
Τα Τοριι είναι μεγαλοπρεπείς εικονικές είσοδοι σε σχήμα Π, που συναντώνται σε Σιντοϊστικούς ναούς της Άπω Ανατολής, ορισμένες φορές και μεσοπέλαγα (πχ στη Miyajima ή Itsukushima, μικρό νησάκι έξω από τη Hiroshima) και αποτελούν συμβολικά περάσματα (εισόδους) από το κοσμικό στο ιερό, από τον υπαρκτό κόσμο των αισθήσεων στον ανύπαρκτο κόσμο των ψευδαισθήσεων, αυτόν που οι πολιτικοί χαρακτηρίζουν χαϊδευτικά ως αυταπάτες και το μέτρο τους αντίμετρο, υποτιμώντας την ευφυΐα της απάτης και τη δυναμική του μέτρου.
Αρκετές φορές έχω αναλογισθεί την πολιτική ψυχοπαθολογία της χώρας μας και έχω κάνει ανάλογες ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις σε σχόλιά μου για το πολιτικό ψυχοσύνδρομο με συχνές αναφορές στο έργο του Jacques Lacan.
Αγγίζοντας σήμερα την Αχίλλειο πτέρνα αυτής της πολιτικής ψυχοπαθολογίας, το αντικείμενο του πόθου της δημοκρατίας, το κοινοβούλιο, που κατάντησε υψικάμινος της μνημονιακής καταστολής στη χώρας μας, στην οποία οι ένβουλη(οι) αυταπατώμενοι αυτοκαταστέλλονται και οι έκβουλη(οι) ή άβουλη(οι) ετεροαπατώμενοι ετεροκαταστέλλονται, σκέφτηκα μια φράση – κλειδί “la loi de l’homme est la loi du langage” (Jacques Lacan: Ecrits) (ο νόμος του ανθρώπου είναι ο νόμος της γλώσσας), που στην περίπτωση της διατεταγμένης νομοθετικής εξουσίας της έκτακτης ανάγκης που ζούμε τα τελευταία χρόνια, αντικατοπτρίζει τη σημασία ενός προϊόντος, του νόμου, της γλώσσας της πολιτικής παπαρολογίας, ας μου επιτραπεί η λέξη, γιατί είναι η μόνη που μπορεί να χαρακτηρίσει τις συσταλτικές και διασταλτικές ιδιότητες του στυγερού εγκλήματος της πολιτικής απάτης, που όταν αναφέρονται σ’ αυτή οι πολιτικοί ως ίδια δεξιότητά τους τη χαρακτηρίζουν, όπως προανέφερα, ως αυταπάτη.
Είναι, όμως, μόνο η παθητική αυταπάτη η ατμομηχανή της μνημονιακής βίας ή και ο ενεργητικός φασισμός, από τη στιγμή πχ που μια αρμόδια αρχή, το ελεγκτικό συνέδριο, διατύπωσε τη νομική άποψη – γνωμοδότηση, ότι ένα από τα διεστραμμένα παράγωγα της λεγόμενης “σκληρής διαπραγμάτευσης” που κυοφορήθηκαν στο μαιευτήριο της ταξικής βίας, το Hilton, η μελλοντική τελεολογία της μείωσης των συντάξεων, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και η εκτελεστική εξουσία δεν ωχριά μπροστά στην αισχύνη, αλλά, απλώς, αμύνεται, με πρόσχημα το γνωμοδοτικό και
όχι αποφασιστικό χαρακτήρα της άποψης αυτής, αφού οι αποφάσεις, ακόμα και τα εγκλήματα, χωρίς επιθετικό προσδιορισμό, κατά του λαού αποτελούν αναφαίρετο δικαίωμα της εκτελεστικής εξουσίας, βασισμένο στο μεσαιωνικό δόγμα: ο σκοπός της κυβερνητικής σωτηρίας αγιάζει τα μέσα της διασφάλισής της;
Από το πολιτικό αυτό ψυχοσύνδρομο δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι ιδέες μεγαλείου, που μετά τη Γαλλική Επανάσταση ανέδειξαν δημοσκοπικά στην επιστήμη της ψυχιατρικής τον Μέγα Ναπολέοντα ως την ελκυστικότερη ιδέα μεγαλείου μεταξύ των τροφίμων των ψυχιατρείων, γεγονός που δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορο και το “απέραντο φρενοκομείο” της χώρας μας.
Ίσως, όμως, πολλοί από τους τροφίμους αυτού του φρενοκομείου δεν γνωρίζουν τις γκρίζες ζώνες του μεγαλείου, όπως προσδιορίστηκαν από τον ίδιο το Μέγα Ναπολέοντα με τη φράση του “du sublime au ridicule, il n’y a qu’un pas” (από το μεγαλείο στο γελοίο δεν υπάρχει παρά μονάχα ένα βήμα) και επέλεξαν για την ανάδειξη του μεγαλείου τους το ξεκούραστο βήμα του κοινοβουλίου, που γίνεται με τις αερόσολες, τουτέστιν, αέρας κοπανιστός, της λαϊκής κυριαρχίας, γιατί το μεγαλύτερο συλλογικό έγκλημα της σημερινής χρεωπιστωτικής δημοκρατίας είναι η εκτέλεση του ελληνικού λαού εν ονόματι της κυριαρχίας του, ως ένα είδος έμμεσης (ως επίθετο χρονικό και ως ρηματικό παραγωγό του εμέσω αηδιαστικό) και παθητικής αυτοχειρίας.
Στην πραγματικότητα, τα κοπάδια, κοινώς κόμματα, των blue, green και pink whales (μπλε, πράσινων και ροζ φαλαινών) των θηλαστικών της πολιτικής, που θηλάζουν το αίμα του λαού, δημιουργήματα ενός καταστροφικού μηχανισμού του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, σαν ένα παιγνίδι virtual reality, όπως αυτό του Philipp Budeikin, για επτά χρόνια θεωρούν ως κοινωνικά και βιολογικά απόβλητα τους Έλληνες πολίτες και τους οδηγούν χωρίς ίχνος αναστολής και ντροπής στον κοινωνικό θάνατο και τη βιολογική αυτοχειρία.
Μάθαμε, ακόμα, από τον Μαρξ, πως η αξία ενός εμπορεύματος, και εμπόρευμα είναι κάθε προϊόν με συναλλακτική αξία και κοινωνική ή ατομική χρηστικότητα, κατά συνέπεια και ο νόμος που εξυπηρετεί τα συναλλακτικά ήθη και έθιμα δανειστών και δανειζόμενων, τουτέστιν το μνημόνιο, η αξία, λοιπόν, ενός εμπορεύματος εξαρτάται από τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας, που απαιτείται για την παραγωγή του.
Ποιος, όμως, είναι ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας του πολιτικού σαδισμού, που ξεπερνάει και τα όρια της φασιστικής βίας και αποτελεί το φετιχιστικό σύμβολο (φετιχιστική αξία του εμπορεύματος κατά τον Μαρξ) της μνημονιακής νομοθετικής εξουσίας;
Βέβαια, παρακολουθώντας τους βολεμένους να βουλεύονται σε βάρος του λαού τους μου θυμίζουν τους ανθρώπους του Jean Cocteau “tout homme porte sur l’épaule gauche un singe et sur l’épaule droite un perroquet” (κάθε άνθρωπος έχει στον αριστερό του ώμο μια μαϊμού και στον δεξί του έναν παπαγάλο) και τον Κουταλιανό από το τραγούδι του Μάνου Λοΐζου σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου “κι αν μασάει σίδερα και κάνει το λιοντάρι, / στο τσαρδί του ο Κουταλιανός / τρέμει σαν το ψάρι στην κυρά του μπρος / αχ πώς τη φοβάται ο φτωχός Κουταλιανός, / τρέμει σαν το ψάρι στην κυρά του μπρος / αλλά μην το πείτε κανενός”, που καλύπτουν την παθοφυσιολογία του πολιτικού τσίρκου: μαϊμού, παπαγάλος και Κουταλιανός ή όπως θα έλεγε ο Camille Saint – Saëns “le carnaval des animaux” (το καρναβάλι των ζώων).
Επανερχόμενος στα Τοριι, θα ήθελα να σας πληροφορήσω, ότι, εκτός από το συμβολικό χαρακτήρα τους, χρησιμοποιούνται ως αναπαυτήρια των πουλιών, oiseaux να τo διευκρινίσω και σε μια άλλη γλώσσα, τη Γαλλική, στην οποία η λέξη δεν έχει άλλο παράλληλο νόημα, όπως στην Ελληνογαλλική, που κινδυνεύει να προσδώσει σεξιστικό συμβολισμό σε ένα γνωστής ταυτότητας αιθεροβάμον και ιπτάμενο ον.
Ένα τέτοιο, λοιπόν, Τοριι, μια κενού περιεχομένου εικονική είσοδος που δεν οδηγεί πουθενά ή μάλλον οδηγεί από τον κόσμο της καθημερινής σκληρής πραγματικότητας στη νιρβάνα της πολιτικής αυταπάτης είναι και το Ελληνικό Κοινοβούλιο (Parliament Torii), πάνω στο οποίο Τοριι αναπαύονται τα παπαγαλάκια της Ευρώπης και τιτιβίζουν παπαγαλίζοντας (europarrot’s tweets) τους νόμους* των γητευτών τους.
Μια παλιά γιαπωνέζικη παροιμία λέει, πως “αυτός που θέλει να φτάσει ψηλά θα σκεφτεί τον τρόπο να φτιάξει μια σκάλα”.
Οι πολιτικοί μας για να φτάσουν ψηλά, ως τον παράδεισο της εξουσίας, αντί για σκάλα έφτιαξαν ένα Τοριι, πάνω στο οποίο έβαλαν ως επιγραφή μια άλλη γιαπωνέζικη παροιμία: “η υπερβολική τιμιότητα γειτονεύει με την ανοησία” και για να μην αποκαλυφθεί η ανοησία τους αρνήθηκαν την τιμιότητά τους**,
Όμως, λησμόνησαν μια άλλη γιαπωνέζικη θυμοσοφία, πως “τα βαθιά ποτάμια τρέχουν σιωπηλά” και ένα τέτοιο σιωπηλό βαθύ ποτάμι είναι και ο λαός, “η στρατιά που κατεβαίνει προς το Κίτρινο ποτάμι” (Ναζίμ Χικμέτ), που θα πνίξει στο πέρασμά του τα εξωτικά πτηνά του πολιτικού παραδείσου.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΟΜΠΩΝ
(ΔΗΛΑΔΗ, ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥΣ ΤΟΥ ΕΦΚΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΚΟΥΒΑΡΙ ΤΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ ΓΟΡΔΙΟ ΔΕΣΜΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ)
* Οι νόμοι στην Αρχαία Ελλάδα ήταν μουσικά, συνήθως αυτοσχεδιαστικά, έργα με περιγραφικό χαρακτήρα, που χρησιμοποιούνταν, κυρίως, στους μουσικούς αγώνες και ονομάστηκαν έτσι, είτε γιατί ο εκτελεστής έπρεπε να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη μουσική κλίμακα (“νενομισμένον εἶδος τῆς τάσεως”) ή έναν προκαθορισμένο ρυθμό, είτε γιατί ήταν έργα αφιερωμένα στο θεό Απόλλωνα, που επωνομαζόταν και νόμιμος θεός, αν και ήταν ο πιο παράνομος, αφού όποια θνητή του γυάλιζε το μάτι ορμούσε στο δωμάτιό της από την κορυφή του Ολύμπου και δεν έφευγε αν δεν της χάριζε και ένα παιδί.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο αυλητικός Πυθικός Νόμος του αυλητή και ποιητή του 6ου πΧ αιώνα Σακάδα, που περιγράφει την πάλη του θεού Απόλλωνα με τον μυθικό δράκοντα Πύθωνα.
Βλέπετε, η νομιμότητα είναι σχετική και η θεία τεκνοποιΐα εκτός από προνόμιο των θεών είναι και αρετή των θνητών πολιτικών της ελληνικής κληρονομικής δημοκρατίας, των οποίων τα σπερματοζωάρια φέρουν το στίγμα του τάλαντου και της πολιτικής δεξιότητας ως αυταπάτες του ατάλαντου και της αδεξιότητας.
Σήμερα, οι νόμοι είναι εξωχώριες εντολές απαιτήσεων και προϊόντα γενετήσεων σαδιστικών ορμών του καπιταλισμού, που μετουσιώνονται σε κανόνες δικαίου στο Parliament Torii των πρόθυμων ραγιάδων κατά των υποδούλων πολιτών της χώρας μας.
Με απλούστερα λόγια οι σημερινοί αυλητές του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και ποιητές των μνημονίων από τον Πυθικό Νόμο του Σακάδα πέρασαν στους πιθηκούς νόμους, που τους περιφέρουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και τις πολιτικές συγκεντρώσεις, όπως παλιότερα οι γύφτοι τις μαϊμούδες στα πανηγύρια.
** Αν είχα την ευκαιρία να γίνω επιγραμματογράφος, θα έβαζα στη Bundesnacht*** (Νυχτοκοινοβούλιο) τη φωτεινή επιγραφή:
“κλεπτῶν γὰρ ἡ νύξ, τῆς δ᾽ ἀληθείας τὸ φῶς” (Ευριπίδης: Ιφιγένεια εν Ταύροις).
Πάντως, μια και αναφέρθηκα στην επιγραμματογραφία, ο Σιμωνίδης ο Κείος άφησε παρακαταθήκη για τους πολιτικούς μας σωτήρες το παρακάτω επίγραμμα:
“Σῶσος καὶ Σωσώ, σῶτερ, σοὶ τόνδ’ ἀνέθηκαν· Σῶσος μὲν σωθείς, Σωσὼ δ’, ὅτι Σῶσος ἐσώθη”.
(Ο Σώσος και η Σωσώ, σωτήρα μας, σου αφιέρωσαν αυτό, ο Σώσος γιατί σώθηκε και η Σωσώ γιατί σώθηκε ο Σώσος).
Ο σώσας του σώσαντος και ο κλέψας του κλέψαντος.
*** Λογοπαίγνιο (ή μήπως λαοπαίγνιο;) με τη γερμανική λέξη Bundestag (Ομοσπονδιακή Βουλή), της οποίας λέξης το δεύτερο συνθετικό Tag σημαίνει μέρα.
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ο Νίκος Πουλαντζάς χαρακτήρισε το φασισμό ως εξουσία έκτακτης ανάγκης στο μνημειώδες σύγγραμμά του “Φασισμός και δικτατορία”.
Δυστυχώς, ο Νίκος Πουλαντζάς αυτοκτόνησε νωρίς και δεν “αξιώθηκε” να ζήσει την εξουσία της έκτακτης ανάγκης των νυχτερινών διατεταγμένων “συνεδριάσεων” της Bundesnacht, στις οποίες κατευθυνόμενες σε ένα ιδιότυπο τηλεμάρκετιγκ από τα κέντρα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού ιμπεριαλισμού “συνεδριάσεις” καταπατούνται κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση το ένα μετά το άλλο τα ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα για χάρη ενός, δήθεν, συλλογικού συμφέροντος του κακοήθους οικονομικού μορφώματος της ΕΕ, του φασιστοτραπεζοτερατώματος.
Πάντως, αν ζούσε θα έγραφε τον δεύτερο τόμο με τίτλο “Φασισμός και Ευρωδημοκρατία”.
Πριν λίγες μέρες, μεσούσης της λεγόμενης προσχηματικά “σκληρής διαπραγμάτευσης”, διάβασα σε ιστοσελίδα, ότι οι τράπεζες ισχυρίζονται, πως το φορολογικό και το συνταξιοδοτικό αποτελούν δημοσιονομικές “βόμβες”, αποσιωπώντας ότι οι ίδιες είναι πυρηνικοί δολοφονικοί πύραυλοι του ανθρωπισμού.
Ακόμα, από τον Γάλλο συγγραφέα Henri Jeanson είχαμε μάθει, πως “δημοκρατία είναι όταν χτυπάει κάποιος το κουδούνι στις έξι η ώρα το πρωί και αυτός είναι ο γαλατάς” (“la démocratie, c’est quand on sonne chez vous à six heures du matin et que c’est le laitier”)****.
Άραγε, όταν στις έξι η ώρα το πρωί χτυπάνε την πόρτα οι αποφάσεις της Bundesnacht, που μας στερούν το γάλα, τί είναι;
Όταν μια χώρα ερωτευμένη κάποτε με τη δημοκρατία περιμένει κάθε νύχτα, κάτω από το άγαλμα της Αθηνάς, τις αποφάσεις της Bundesnacht σαν το κοράκι (the raven) του Edgar Allan Poe να της θυμίσουν
τα μοναδικά λόγια που έμαθαν στον κόσμο της νεκρής φύσης των εκπαιδευτών τους: nevermore, nevermore,… ποτέ πια, ποτέ πια,… ποτέ πια δεν θα είσαι όπως ήσουν, τί είναι;
Σίγουρα, όχι δημοκρατία, γιατί δεν γίνεται δημοκρατία με κοράκια και χωρίς γάλα, ακόμα και αυτό το ολόφρεσκο, μόλις, του ενός μηνός, των Άλπεων, που με τη χρονική απελευθέρωση της φρεσκάδας του μας είπαν, πως θα σωθεί η Ελλάδα.
Τη νύχτα, όμως, ασκείται η εξουσία της έκτακτης ανάγκης, όπως αυτή των τανκς.
«Ἡ νύξ», ἔφη, «μιᾷ ἡμέρᾳ πρότερον» (Θαλής ο Μιλήσιος, σύμφωνα με το Διογένη Λαέρτιο) ή στη γλώσσα της Ρωμιοσύνης του Γιάννη Ρίτσου “Σώπα, ὅπου νἄναι θὰ σημάνουν οἱ καμπάνες”.
Περιμένοντας, λοιπόν, τη μέρα, προσμένοντας την ώρα οι καμπάνες να σημάνουν την Ανάσταση.
**** O Henri Jeanson είπε και κάτι άλλο: “la liberté est un mot qui fait le tour du monde et n’en est jamais revenu” (η ελευθερία είναι μια λέξη που κάνει το γύρο του κόσμου και παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν επιστρέφει).
Από την Ελλάδα η ελευθερία πέρασε εποχούμενη στο όχημα της άμεσης δημοκρατίας τον 5ο πχ αιώνα, όπως αποδέχεται και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, και μας άφησε χρόνους χωρίς επιστροφή την 14η του μηνός Θαργηλιώνος (9 Ιουνίου)***** του 411 πΧ με την εγκαθίδρυση της “Αρχής των Τετρακοσίων” (σήμερα έμειναν τριακόσιοι) και βέβαια για λόγους, πάλι, οικονομικούς, αφού μετά την εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία (415 – 413 πΧ) οι πλούσιοι Αθηναίοι δυσανασχέτησαν στα οικονομικά βάρη του πολέμου και αναζήτησαν διέξοδο στην ολιγαρχία, σε μια πράξη ανακεφαλαιοποίησης της δημοκρατίας με στρατηγικούς επενδυτές, ασκώντας και τότε το γνωστό ταξικό σπορ της τρομοκρατίας, πχ με τη δολοφονία του Ανδροκλή, κλπ.
Έτσι, λοιπόν, η άμεση δημοκρατία και μαζί της η ελευθερία μεταρρυθμίστηκε στη λεγόμενη “αντιπροσωπευτική δημοκρατία”, που αποτελεί άλλοθι της τυραννίας και η ανοιχτή εκκλησία του Δήμου” έγινε κλειστή συντεχνία μισθοφόρων ενός μεταφυσικού ναού της δημοκρατίας.
***** Κατά σύμπτωση, τον ίδιο μήνα ήταν και οι γιορτές των Καλλυντηρίων (στις 19) και των Πλυντηρίων (στις 29), κατά τις οποίες γίνονταν η κάθαρση και ο εξαγνισμός του Ναού, όχι της δημοκρατίας, αλλά της Αθηνάς.
Ο ναός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας χρειάζεται βιολογική κάθαρση και εξαγνισμό.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΕΠΙΜΕΤΡΟΥ (ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ)
Ορισμένες φορές, μπροστά στη μνημονιακή νομοθετική υπερμετροπία και υπερμετρωπία******, αναλογίζομαι τα λόγια του σκοτεινού φιλοσόφου Ηράκλειτου “ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν” (γιατί ο ήλιος δεν θα υπερβεί το μέτρο, διαφορετικά θα τον βρουν οι Ερινύες που επικουρούν τη δικαιοσύνη) και σκέφτομαι πως οι διάττοντες πολιτικοί αστέρες – νάνοι μπορούν να υπερβαίνουν το μέτρο υπεμετρονομοθετώντας, μόνο, σε μια χώρα χωρίς Ερινύες, όπως η δική μας.
Ο Μένανδρος (Ὁμοπάτριοι) ήταν σαφής και μονοδρομικός, σαν τους μονόδρομους της πολιτικής:
“Ἃπας ἐρυθριῶν χρηστὸς εἶναί μοι δοκεῖ” (Καθένας που κοκκινίζει μου φαίνεται καλός ανθρωπος).
Όταν, όμως, Κηφισιώτη γιε του Διοπείθη, μαθητή του Θεόφραστου, συνστρατιώτη και γείτονα του Επίκουρου από το Δήμο Γαργηττού (Γέρακα) ορμώμενου, Μένανδρε, πάρει την αντίθετη κατεύθυνση και από κόκκινος αποχρωματίζεται, τι συμβαίνει;
Δεν σου εμπιστεύθηκε ο Επίκουρος τη βάση της ηθικής της φιλοσοφίας του κοινωνικού δικαίου “κακὸν ἀvάγκη, ἀλλ’ οὐδεμία ἀvάγκη ζῆν μετὰ ἀvάγκης”, που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα προληπτικό μέτρο – κόφτη του πολιτικού αποχρωματισμού και της κοινωνικής αγυρτείας;
****** Υπερμετροπία είναι η υπερβολική παραγωγή μέτρων, ενώ η υπερμετρωπία είναι μια διαθλαστική πάθηση του οφθαλμού, κατά την οποία υπάρχει δυσκολία διάκρισης των κοντινών ακτικειμένων, σε αντίθεση με τη μυωπία, που αφορά δυσκολία στη διάκριση μακρινών αντικειμένων.
Ορισμένες φορές οι διαθλαστικές αυτές ανωμαλίες συνυπάρχουν, γιατί πχ σε περιπτώσεις μικρής προσθιοπισθίας διαμέτρου του βολβού το είδωλο των μακρινών αντικειμένων δεν εστιάζεται στον αμφιβληστροειδή, αλλά πίσω από αυτόν.
Χαρακτηριστική περίπτωση υπερμετρωπίας και μυωπίας είναι η πολιτική (όραση χωρίς εγγύτητα και προοπτική), στην οποία η διάμετρος του οφθαλμικού βολβού είναι αναλογικά μικρή, λόγω γενικότερης υποπλασίας τόσο του αισθητηριακού, όσο και του κεντρικού νευρικού της συστήματος.
Αναίσθητοι και ανεγκέφαλοι είναι όλοι αυτοί οι Ιψενικοί εχθροί του λαού, που στην Ελλάδα, νομίζω, έκλεισε ο κύκλος τους, όπως τον περιέγραψε ο Κινέζος φιλόσοφος του 6ου πΧ αιώνα Λάο Τσε: αρχικά είναι άγνωστοι, μετά γίνονται αγαπητοί, στη συνέχεια εμπνέουν φόβο και τέλος καταλήγουν μισητοί, μια και το μίσος μας είναι η μοναδική αντίδραση θυμού για μας τους αδύνατους, “la haine, c’est la colère des faibles” (Alphonse Daudet) (το μίσος είναι ο θυμός των αδυνάτων).
Προσωπικά δεν ανήκω στους δυνατούς για να μην τους μισώ και να μη θυμάμαι τις αποφάσεις ενός κοινοβουλίου που για επτά χρόνια μας σκοτώνει, κατά την προστακτική παραίνεση του Αισχύλου “μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης” (θυμήσου τα λουτρά που σε σκότωσαν) (Αἰσχύλος: Χοηφόροι) και την παραλλαγή πάνω σ’ αυτή του Σεφέρη:
“Ξύπνησα μὲ τὸ μαρμάρινο τοῦτο κεφάλι στὰ χέρια
ποὺ μοῦ ἐξαντλεῖ τοὺς ἀγκῶνες καὶ δὲν ξέρω ποῦ νὰ
τ᾿ ἀκουμπήσω.
Ἔπεφτε τὸ ὄνειρο καθὼς ἔβγαινα ἀπὸ τὸ ὄνειρο
ἔτσι ἑνώθηκε ἡ ζωή μας καὶ θὰ εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ξαναχωρίσει.
Κοιτάζω τὰ μάτια. Μήτε ἀνοιχτὰ μήτε κλειστὰ
μιλῶ στὸ στόμα ποὺ ὅλο γυρεύει νὰ μιλήσει
κρατῶ τὰ μάγουλα ποὺ ξεπέρασαν τὸ δέρμα.
Δὲν ἔχω ἄλλη δύναμη
τὰ χέρια μου χάνουνται καὶ μὲ πλησιάζουν
ἀκρωτηριασμένα” (Σεφέρης: Μυθιστόρημα).
Όμως, σ’ αυτά τα ακρωτηριασμένα χέρια, που είναι η συνέχεια της ψυχής μας, θα κολλήσει το ντουφέκι, όπως το θέλει ο ποιητής της Ρωμιοσύνης Γιάννης Ρίτσος:
“Τὸ χέρι τους εἶναι κολλημένο στὸ ντουφέκι
τὸ ντουφέκι εἶναι συνέχεια τοῦ χεριοῦ τους
τὸ χέρι τους εἶναι συνέχεια τῆς ψυχῆς τους –
ἔχουν στὰ χείλια τους ἀπάνου τὸ θυμὸ
κ᾿ ἔχουνε τὸν καημὸ βαθιὰ-βαθιὰ στὰ μάτια τους
σὰν ἕνα ἀστέρι σὲ μία γοῦβα ἁλάτι”.
ΔΑ
Βρυξέλλες, Μάης 2017, όπου βρέθηκα για προσωπικές υποχρεώσεις, χωρίς να ξεχνώ, όμως, το αντιμνημονιακό μου παρελθόν, παρόν, μέλλον, όσο, ακόμα, μου μένει, και καθήκον, σε ένα μοντέρνο διαμέρισμα της Rue Joseph II 130, ακριβώς, απέναντι και κυριολεκτικά στημένος στα δέκα μέτρα από το “Berlaymont”, την έδρα της Commandatur του χρηματοπιστωτικού ευρωπαϊκού ναζισμού με το χαϊδευτικό όνομα Commission européenne, παρακολουθώντας να περιφέρονται τα ρυπαίνοντα τον περιβάλλοντα χώρο χαρακτηριστικού και ομοιόμορφου στυλ σκουρόχρωμα μπλε φτηνιάρινα κενά ανθρώπων γραβατωμένα ευρωκοστουμάκια, που αποτελούν τη στολή εργασίας των κουρντισμένων ταριχευμένων υποτακτικών ευρωμανταρίνων.
Πάντως, από τον 16ο αιώνα το “Berlaymont” μπορεί να άλλαξε κτίριο και χρήστες, αλλά όχι χρήση, αφού από οικοτροφείο νεανίδων των μοναχικών ταγμάτων του Αγίου Αυγουστίνου έγινε οικοτροφείο τυραννίδων των ναζιστικών ταγμάτων του Αθλίου Αδολφίνου.
Λίγο πιο κάτω, η αγγλική pub “The Wild Geese” στη διασταύρωση της Rue Joseph II και Αvenue Livingstone επιμένει, παρά το Brexit, να έχει ως κύρια γλώσσα την Αγγλική και να μας θυμίζει με το όνομά της τις άγριες χήνες (τους βάρβαρους ηλίθιους) του παρακείμενου θολού και λυματώδους βάλτου, κοινώς χαβούζας, του “Berlaymont”, σε μια παρωδία, όχι της “Λίμνης των κύκνων” του Pyotr Ilyich Tchaikovsky, αλλά της “Ma mère l’oye” (Η μάννα μου η χήνα), της ΕΕ δηλαδή, του Maurice Ravel, πάνω σε παιδικά παραμύθια του Charles Perrault, γιατί η ΕΕ είναι ένα παιδικό παραμύθι για χαζοχαρούμενους κοντορεβιθούληδες, χαμένες στο δάσος του καπιταλισμού κοκκινοσκουφίτσες και νάρκισσες ωραίες κοιμωμένες, αυστηρώς ακατάλληλο για πνευματικά ενηλίκους και ελεύθερους ανθρώπους.
