© RIA Novosti / Αλεξέι Vitvitskiy Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean Klod Yunker. Φωτογραφία αρχείου
Victor Marakhovsky, για RIA Novosti
Την Πέμπτη στην πρωτεύουσα της Τσεχικής Δημοκρατίας φτάνει εκεί κατά κάποιο τρόπο ο αρχηγός της Ευρωπαϊκής Ένωσης – ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker. Στην Τσεχική Δημοκρατία είναι σε αναμονή για ένα σκάνδαλο.
Πριν από την επίσκεψη του ο Γιούνκερ κατάφερε να δώσει μια συνέντευξη στον Τύπο στον οποίο σημειώνεί ότι ένα από τα κύρια Ευρω προβλήματα είναι η Τσεχική Δημοκρατία : δεν θέλουν να δεχθούν τους μετανάστες. «Μέχρι τώρα η Τσεχική Δημοκρατία έχει δεχτεί μόνο δώδεκα ανθρώπους » – επέπληξε τους Τσέχους ο Γιούνκερ. – «Υπάρχει μια καλή ευκαιρία για να κάνουν κάτι περισσότερο».
Ωστόσο, την παραμονή της επίσκεψης, η Τσεχική κυβέρνηση δήλωσε επίσημα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί μετανάστες από τη Μέση Ανατολή για τις ποσοστώσεις της ΕΕ, η χώρα δεν θα το κάνει , ακόμη και υπό την απειλή των κυρώσεων.
Θα υπενθυμίσω, για το τι ειπώθηκε . Πέρυσι, η ηγεσία της ΕΕ (δηλαδή, σε γενικές γραμμές, η Γερμανία και οι δορυφόροι της) υιοθέτησαν ένα πρόγραμμα επανεγκατάστασης σε διάφορες χώρες, τουλάχιστον το ένα δέκατο των μεταναστών του κύματος που έφτασε στην Ευρώπη (κυρίως στη Γερμανία) το θορυβώδες 2015 .
© RIA Novosti / Σεργκέι Stroitelev Πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου. 2015
Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε να μοιραστούν 160 χιλιάδες άτομα. Κυρίως – στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης στις οποίες δεν ήρθε το κύμα: Πορτογαλία, Ισπανία και ούτω καθεξής.
Οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης θα έπαιρναν αρκετά λιγότερους (ειδικά σε σύγκριση με τη Γερμανία, όπου έφτασαν εκεί 1,5 εκατομμύριο, ή τη Σουηδία που έφτασαν 180 χιλιάδες). Έτσι, η Τσεχική Δημοκρατία, της οποίας ο πληθυσμός είναι συγκρίσιμος με τη Σουηδία , έλαβε την εντολή να δεχτεί μόνο 2,7 χιλιάδες πρόσφυγες. Για την Πολωνία ορίστηκαν επτά χιλιάδες πρόσφυγες, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία – δύο χιλιάδες.
Έκπληξη των Δυτικοευρωπαίων, όταν «τα τέσσερα παραπάνω κράτη», δηλαδή οι τέσσερις πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης, άρχισαν να αντιτάσσονται στην ιδέα.
Για να κυριολεκτήσουμε, και τα άλλα κράτη δεν δείχνουν ιδιαίτερα μεγάλη προθυμία . Η προθεσμία του προγράμματος έληξε τον Σεπτέμβριο, και στις αρχές του Ιουνίου από τους 160 χιλιάδες πρόσφυγες μόνο 18,5 χιλιάδες έχουν μοιραστεί .
Αλλά υπάρχει μια προειδοποίηση . Για τον κάθε ένα πρόσφυγα η Πορτογαλία επιβραδύνει τη διαδικασία της αποδοχής ήσυχα, χωρίς συναισθήματα και ηχηρές δηλώσεις.
Η Ανατολική Ευρώπη αρνείται να εκτελέσει την εντολή των Βρυξελλών δυνατά, δημοσίως και με δηλώσεις.
Η πρωθυπουργός της Πολωνίας Beata Schidlo τη Δευτέρα, που ήταν ταυτόχρονα η επόμενη της βρετανικής τρομοκρατικής επίθεσης, έκανε την δήλωση ότι «μεταξύ της τρομοκρατίας και της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχει άμεση σχέση, και είναι αδύνατον να το αρνηθεί».
Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Viktor Orbán χαρακτηρίζει τους μετανάστες «δηλητήριο» και σημειώνει ότι «κάθε μετανάστης απειλεί τη δημόσια ασφάλεια και αυξάνει τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων».
© RIA Novosti / Ντμίτρι Vinogradov Το προσωπικό της ουγγρικής αστυνομίας και των μεταναστών στα σύνορα της Σερβίας και της Ουγγαρίας
Η λογική των «τεσσάρων» είναι απλή: εμείς, στην Ανατολική Ευρώπη, δεν έχουμε τρομοκρατικές επιθέσεις επειδή δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου μετανάστες από αυτές τις ισλαμικές περιοχές. Στην Δυτική Ευρώπη, έχετε μετανάστες από τις ισλαμικές περιοχές και πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις. Τώρα καλέστε τουλάχιστον έναν από τους λόγους για τους οποίους θα τους δεχτούμε, με αρκετά μεγάλη πιθανότητα, να αρχίσουν να μας σκοτώνουν.
Η Ευρω γραφειοκρατική Ελίτ εξετάζει την συμπεριφορά της Ανατολικής Ευρώπης, υποθέτω, με ανάμεικτα συναισθήματα.
Από τη μία πλευρά – επίσημα – υπόσχεται κυρώσεις και ποινές για ανυπακοή. Και από την άλλη – ανεπίσημα – ήσυχα ζηλεύει. Επειδή η Ανατολική ευρωπαϊκή ελίτ στη σύγχρονη ΕΕ είναι η μοναδική πολιτική ελίτ που μπορεί να είναι πολιτικά ορθή, να μην ασκεί τον καλό και φιλελεύθερο ανθρωπισμό.
Το γεγονός όπως γνωρίζουμε έχει βαθύτερα αίτια.
Όταν η Ανατολική Ευρώπη είχε ληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, οι Δυτικές αρχές ήταν υπεύθυνες για την διαδικασία εποπτείας ήταν πάνω απ ‘όλα ανήσυχοι με την εξάλειψη όλης της υπόλοιπης «σοβιετικής» ιδεολογίας και σε γενικές γραμμές «της ρωσικής επιρροής».
Ως εκ τούτου ό, τι δεν επιτρεπόταν στην ίδια την Ευρώπη επιτράπηκε στην Ανατολική Ευρώπη.
Τους επιτράπηκε να διαλύσουν τα δικά τους Κομμουνιστικά Κόμματα και να απαγορεύσουν τις κόκκινες σημαίες.
Είχαν τη δυνατότητα (σε περίπτωση των χωρών της Βαλτικής ) να ανακαλέσουν την ιθαγένεια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που γεννήθηκαν και έζησαν όλη τους τη ζωή στις δημοκρατίες, για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο για την καταγωγή τους.
Τους επετράπει να αποκαταστήσουν (μέχρι και να δοξάζουν ) τυχόν ιστορικές προσωπικότητες που πολέμησαν κατά της Ρωσίας της Σοβιετικής Ένωσης ή της Αυτοκρατορίας. Συμπεριέλαβαν ακόμη και μαχητές του χιτλερικού συνασπισμού.
Με μια λέξη, τους επιτράπηκε να δημιουργήσουν τέτοια εθνικο- φιλελεύθερα καθεστώτα, ακόμα και να υπαινίσσονται την εμφάνιση της πραγματικής Ευρώπης πράγμα το οποίο προκάλεσε υστερία: αρκεί να θυμηθούμε τα νταηλίκια του μακαρίτη στα τέλη της δεκαετίας του Jörg Haider στην Αυστρία ή σε ολόκληρη την Ευρώπη το σαφάρι της Marine Le Pen.
Η Ευρώπη δεν είδε αυτό που δημιουργήθηκε στα ανατολικά. Απλά εσιώπησαν ευγενικά σε όλες τις περιπτώσεις, όταν Ανατολική Ευρώπη απομακρύνθηκε από «τα προηγμένα ήθη», με επιθέσεις κατά των Ρωσόφωνων των κόκκινων και των σοβιετικών με ατελείωτες ανακρίσεις και διαδικασίες και ούτω καθ εξής.
Αυτή η ικανότητα της αποσιώπησης ευγενικά επεκτάθηκε ακόμα και στις κρατικές δομές στην ΕΕ, έχοντας Ευρωπαικό προσανατολισμό και
αντι-ρωσική συνείδηση: Εμείς από την αρχή του 2014, μπορεί να το παρατηρήσουμε στην Ουκρανία, όπου ακόμη και οι πιο άγριες και αιματηρές μορφές της «εθνικής αναγέννησης» στους Ευρωπαίους παρατηρητές πέρασαν ως ασήμαντες αποχρώσεις για τις οποίες δεν υπήρχε κάτι κακό για να το κατηγορήσουν.
Ως αποτέλεσμα, στην ανατολική πλευρά της Ευρώπης δημιουργήθηκε ένα αρκετά παχύ στρώμα από τα κράτη που ζουν κατ ‘ αρχήν σε μια άλλη πολιτική εποχή. Και τρομακτικά , από την άποψη των σύγχρονων δυτικών αξιών.
Και τώρα, όταν τα κράτη αυτά άρχισαν να συνηθίζουν σε έναν πραγματικό Ευρωπαϊσμό το παράδειγμα των μεταναστών, η αντίφαση , όπως βλέπουμε, φάνηκε. Η βόμβα της υποκρισίας που φυτεύτηκε στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ενότητας έσκασε.
© RIA Novosti / Ντμίτρι Vinogradov Οι πρόσφυγες διασχίζουν τα σύνορα της Σερβίας και της Ουγγαρίας, κοντά στον οικισμό Reske
Αυτό που έχει ενδιαφέρον : αυτό που μπορεί να κάνει η Ανατολική Ευρώπη στην Δυτική είναι πολύ λίγο. Οι Δημοκρατίες της Βαλτικής θα λυγίσουν μπροστά στην Ευρώπη διότι εξαρτώνται από τα χρήματα τους αλλά είναι πολύ μικρές για να δεχτούν ένα σημαντικό αριθμό προσφύγων.
Και οι χώρες της ομάδας του Visegrad (Πολωνία Ουγγαρία Σλοβακία Τσεχία) λίγο εξαρτώνται πολύ λίγο από τα ευρωπαϊκά ταμεία, η δεν επηρεάζονται καθόλου.
Επιπλέον, στην Πολωνία – στην Δημοκρατία της Τσεχίας – στην Σλοβακία – και στην Ουγγαρία δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν ακόμη και οι λογικές μεθόδοι της πειθούς με την θεωρία «κοιτάξτε τον ρυθμό των γεννήσεων σας , το εργατικό δυναμικό είναι απαραίτητο για να σας, για να φροντίζει τους γέροντες σας , για αυτό πάρτε τους Αφγανούς πρόσφυγες».
Για έναν απλό λόγο – η Ανατολική Ευρώπη έχει ήδη ένα φθηνό δυναμικό , ανεπιτήδευτο και επίσης πολύ πιο αποδεκτό στην πολιτισμική έννοια του εργατικού δυναμικού. Μιλώ , βέβαια, για την Ουκρανία, όπου οι Ευρωπαίοι από την Ανατολή μετακινούνται κατα εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε αγροτικές εκμεταλλεύσεις, νοσηλευτές, αχθοφόροι και οι γυναίκες με χαμηλή κοινωνική ευθύνη.
Σε γενικές γραμμές, μπορούμε με ασφάλεια να προβλέψουμε: ότι ο Jean-Claude Juncker, δεν θα είναι σε θέση να πείσει τους Τσέχους να αλλάξουν συγκεκριμένα τη στάση τους σχετικά με τους μετανάστες
Έτσι, κατά μία έννοια η Ανατολική Ευρώπη είναι υποχρεωμένη υπό τις παρούσες συνθήκες με τους πρώην «παλιούς αδελφούς », να φτιάξει ένα σύμφωνο ίδιο με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας όπως με την πρώην ΕΣΣΔ.
Αν δεν ήταν η Ρωσία κανείς δεν θα επέτρεπε στην Ανατολική Ευρώπη να δημιουργήσει ένα αποθεματικό με μη σύγχρονες αξίες.
Αλλά ούτε η Ουκρανία θα είναι αυτή που θα είναι ο αντικαταστάτης για να παραλάβει τους μετανάστες από τις μη λευκές και μη χριστιανικές χώρες (γιατί οι Ουκρανοί θα είναι αυτοί που θα φεύγουν για την Δυτική Ευρώπη)
Ωστόσο, δύσκολα η Ρωσία ή η Ουκρανία θα αναμένουν την εκτίμηση των Ανατολικο Ευρωπαίων
