Σε κανονικές συνθήκες ομαλής λειτουργίας της αγοράς και με την προϋπόθεση ότι οι τράπεζες συμπεριφέρονται υπεύθυνα , δανείζουν χρήματα σε πρόσωπα και εταιρείες, έναντι υψηλότερης αξίας υλικών εγγυήσεων, κατά το πλείστον ακινήτων.
Οι τράπεζες βασίζονται βεβαίως στην υπόσχεση του δανειολήπτη, ότι θα επιστρέψει τις οφειλές του , αλλά κυρίως και στη βεβαιότητα, πως εάν δεν το κάνει, το χρέος θα εξοφληθεί μέσω των εγγυήσεων που έχει δώσει ο δανειολήπτης. Παράλληλα, η τράπεζα οφείλει να φροντίζει, ώστε ο δανειολήπτης να χρησιμοποιήσει το δάνειο του με στόχο όχι την κατανάλωση, αλλά κυρίως την επένδυση, που θα του παρέχει μέσω της υπεραξίας που δημιουργεί, τα χρήματα για να το εξοφλήσει.
Τι συνέβη όμως στη χώρα μας την περίοδο 2001-2010, που λειτουργούμε στο καθεστώς της Ευρωζώνης;
Οι τράπεζες δεν φρόντισαν να υπάρχουν ανάλογες εγγυήσεις για όλα τα δάνεια που είχαν χορηγήσει, όπως τα δάνεια προς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα κόμματα και άλλα ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης, για αγορά μετοχών (μετοχοδάνεια) καθώς επίσης και τα καταναλωτικά. Λειτούργησαν έτσι εντελώς ανεύθυνα, συμβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό στην υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας της χώρας μας. Πρέπει να επισημανθεί και το γεγονός ότι αυτό συνέβη , με συνευθύνη της Τραπέζης της Ελλάδος και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας , που δεν έλεγχαν τις εμπορικές τράπεζες, ως όφειλαν.
Περαιτέρω, λόγω κυρίως της αγοράς από τις Ελληνικές τράπεζες, ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου από Γερμανικές και Γαλλικές , μετά την έναρξη της κρίσης και εξ αιτίας των ζημιών που τους δημιούργησε το PSI του 2012, προέκυψε η ανάγκη για ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών. Το Κράτος μας, δανείστηκε και επομένως χρέωσε τους πολίτες του, με το ποσό των 65 δισεκατομμυρίων ευρώ για να τις σώσει. Μέσα στα έξι χρόνια στην συνέχεια χαθήκανε 60 δισεκατομμύρια ευρω, μέσα στα γρανάζια της τραπεζικής μαφίας, χωρίς να έχει μέχρι σήμερα λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη κανείς.
Παράλληλα, λόγω της οικονομικής ύφεσης από το 2008 και μετά και της καταστρεπτικής για την οικονομία επίπτωσης των μέτρων που επιβλήθηκαν με τα μνημόνια, εύλογα εκτοξεύθηκαν τα κόκκινα δάνεια στα ύψη μετά το 2010, λόγω της μείωσης των εισοδημάτων, της ανόδου της ανεργίας και της χρεοκοπίας των επιχειρήσεων , καθώς επίσης και της κατακόρυφης πτώσης των τιμών των ακινήτων ,τα οποία αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος των εγγυήσεων των τραπεζών.
Η κατάσταση σήμερα έχει ως εξής: Με βάση τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Τράπεζα της Ελλάδος, στο τέλος Δεκεμβρίου 2016, το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων, ως προς το σύνολο των δανείων, ανερχόταν σε επίπεδο τραπεζών σε 44,8% και σε αξία περίπου 106 δισεκατομμυρίων ευρώ. Οι δανειολήπτες των μη εξυπηρετουμένων δανείων είναι συνολικά περίπου 2.700.000 . Από αυτούς 400.000 έχουν στεγαστικά δάνεια, άλλοι 400.000 έχουν επιχειρηματικά δάνεια και 1.900.000 καταναλωτικά δάνεια. Πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στον τύπο, αναφέρουν ως στόχο των τραπεζών εκποιήσεις 10.000 ακινήτων κατ΄ έτος με επίκεντρο στεγαστικά δάνεια 27 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Παράλληλα, με την ανωτέρω οικονομική και κοινωνική τραγωδία συνέβη στη χώρα μας και θεσμική τραγωδία.
Με τις ρυθμίσεις των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων της περιόδου 2010-2015 η συνταγματική τάξη στην χώρα έχει αλλάξει ριζικά. Οι επιβληθείσες «διεθνείς δεσμεύσεις», έχουν αναδειχθεί σε απόλυτο ρυθμιστή της εσωτερικής έννομης τάξης. Κανένα ανθρώπινο, κοινωνικό, ή πολιτικό δικαίωμα του ελληνικού λαού (άρθρα 4 παρ.5, 21, 22 και 25 του Συντάγματος) δεν υπερτερεί έναντι των «διεθνών δεσμεύσεων». Αποτέλεσμα είναι να έχει γίνει το πέρασμα του ελέγχου της χώρας σε υπερκρατικά και υπερεθνικά κέντρα εξουσίας. Την ιδιότυπη αυτή κατοχή της χώρας, ομολόγησε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, όταν δημόσια δήλωσε ότι “τελεί υπό επιτροπεία”. Αυτό σαφέστατα και ρητά ομολογείται και στην απόφαση της συνόδου των αρχηγών των κρατών – μελών της Ευρωζώνης της 12-7-2015, που επικύρωσε ο νόμος 4334/2015 (Φ.Ε.Κ. 80/16-7-2015 Τ.Α.) στην οποία χαρακτηριστικά αναφέρεται επί λέξει: “Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου στους σχετικούς τομείς, με επαρκές χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή το κοινοβούλιο….”
Το κράτος μας, έχοντας επομένως χάσει έμμεσα την αφεαυτής αυτοδυνάμως επιβαλλομένη ενιαία αδιαίρετη και αναπαλλοτρίωτη εξουσία του, ήτοι την κυριαρχία του, αδυνατεί να λάβει αυτογνώμονα αποφάσεις.
Δυστυχώς εκεί μας οδήγησε η υποταγή μας στην ιδέα της “ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης”, η οποία μετά από την διαδρομή μιας πορείας εξήντα περίπου ετών αποδεικνύεται χίμαιρα και ονειδιστική ουτοπία.
Έτσι, επιβλήθηκε στη Βουλή η ψήφιση νόμων, με τους οποίους θεσπίστηκαν διατάξεις για τους πλειστηριασμούς, που σαφέστατα αντίκεινται στα άρθρα 17, 21 και 25 του Συντάγματος με βάση τα οποία, η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του κράτους, η απόκτηση κατοικίας αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του κράτους και τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και μέλους του κοινωνικού συνόλου τελούν υπό την εγγύηση του κράτους. Επομένως το δικαίωμα στη στέγη είναι θεμελιώδες και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και το αίσθημα ασφάλειας του κάθε προσώπου αναφαίρετο. Η προστασία των είναι συνταγματική υποχρέωση.
Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκηση αυτών των δικαιωμάτων των πολιτών.
Συμπέρασμα: Κάτω από τις σημερινές συνθήκες της άγριας περικοπής των εισοδημάτων, δημευτικής φορολογίας και υπό καθεστώς μνημονιακής κατοχής, η αρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας του λαού, μέσω των πλειστηριασμών, συνιστά παραβίαση των θεμελιωδών διατάξεων των άρθρων 17, 21 και 25 του Συντάγματος και κανένας πλειστηριασμός δεν πρέπει να γίνεται ανεκτός από τους πολίτες. Αυτήν την συμπεριφορά δικαιούνται και οφείλουν να τηρήσουν όλοι οι πολίτες και ιδίως τα κρατικά όργανα, με βάση τις διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 120 του Συντάγματος.
Νικήτας Αποστόλου
Συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος
πτυχιούχος του Πάντειου Πανεπιστημίου και
πρώην Τμηματάρχης Υπουργείου Γεωργίας
κάτοικος Ιωαννίνων
