Του Ραφαήλ Αξιώτη
Πληθαίνουν τις τελευταίες μέρες τα σενάρια περί δημιουργίας μιας υπέρ-βάσης των Ρώσων στα σύνορα Συρίας-Ιράκ. Προφανώς, οι διαρροές των σκέψεων από “ανώνυμους” Ρώσους διπλωμάτες, έχουν σκοπιμότητα στο ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζετε στην συριακή ενδοχώρα.
Καταρχάς, εάν όντως πραγματοποιηθεί ο ρωσικός σχεδιασμός, πρόκειται για ευθεία αμφισβήτηση της αμερικανικής επικυριαρχίας στη Μέση Ανατολή, την ίδια στιγμή που η Ουάσιγκτον έχει διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι επιθυμεί την αντικατάσταση Άσαντ και την διαδοχή του από ένα “συριακό κογκρέσο” με δυτικόφιλο πρόεδρο. Σε κάθε περίπτωση, όπως έδειξαν και τα σημερινά γεγονότα περί αποστολής αμερικανικών στρατευμάτων στη Συρία, οι ΗΠΑ σχεδιάζουν την μεταπολεμική Συρία που θα είναι ασφαλώς μειωμένη εδαφικά σε σχέση με τη σημερινή.
Στο πλευρό των ΗΠΑ βρίσκονται Ισραήλ (υπογείως) και Σαουδική Αραβία (εμφανώς), οι οποίες θέλουν σε κάθε περίπτωση να αποκόψουν το σιϊτικό τόξο που ενώνει Δαμασκό με Τεχεράνη και τελειώνει στον Λίβανο. Από την άλλη, Ρωσία, Ιράν και Χεζμπολάχ (τρομοκρατική ομάδα για πολλούς) επιθυμούν ακριβώς το αντίθετο. Άρα, οι μεγάλοι παίκτες στην “σκακιέρα” της Μέσης Ανατολής έχουν στηθεί και από σήμερα θα ξεκινήσει ένα εντυπωσιακό παιχνίδι.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν το έχουν οι μεγάλες δυνάμεις, αλλά οι Τούρκοι και οι Κούρδοι. Σε καμία περίπτωση οι Κούρδοι δεν πρέπει να ταυτιστούν απόλυτα με την αμερικανική γραμμή, καθώς δύο σημαντικά καντόνια τους, το Αφρίν και το Κομπάνι τα προστατεύουν από τους Τούρκους οι Ρώσοι και ο Άσαντ αντιστοίχως! Από την άλλη, ο Ερντογάν δεν έχει άλλη λύση παρά να παρέμβει στη Συρία, αλλά σε πόσο μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί από την “συμπεριφορά” και τα συμφέροντα Ρώσων και Αμερικανών.
Τέλος, να υπενθυμίσουμε ότι με πρωτοβουλία της Μόσχας αναμένεται να συγκλιθεί σύνοδος ειρήνης στην Αστάνα στις αρχές Ιουλίου. Μέχρι τότε, θα γίνουμε μάρτυρες απειλών, μετακινήσεων στρατευμάτων και, γιατί όχι, και θερμών επεισοδίων στη Συρία..
