Οι μεγαλέμποροι κρατών και σταυρωτές εθνών,
οι δουλέμποροι ζωντανών και μικροπωλητές ψυχών,
τα όρνεα και δαίμονες που σήμερα οργιάζουν,
ξέρουν πολύ καλά τι ετοιμάζουν,
προσοχή γιατί μισές δουλειές δεν κάνουν.
Πρώτο κακοήθη όγκο την Ελλάδα βάφτισαν,
μεταστάσεις ο καρκίνος απανταχού να κάνει,
και όταν ο κόσμος όλος μολυνθεί και χρίσει εκείνος διάσωσης,
τότε και ως σκουπίδι θα την πετάξουν
και ως ξευτιλισμένη πόρνη, στο πυρ επίσημα θα καταδικάσουν.
Απ’ το στομάχι άρχισαν, για την ψυχή στα ίσια πάνε,
από τον φόρο και τις φορολογικές δηλώσεις,
ιδιοχείρως στον Εωσφόρο έως ότου παραδώσεις
και εάν η συνταγή αυτή του master chef εδώ επιτύχει,
το survivor παγκόσμια θα θερίσει.
Τις μαντήλες έφεραν τις καντήλες για να κατεβάσεις,
με σούσι η πρώτη κρούση
κι απ’ την μόδα μετροσέξουαλ το ισλαμικό το μούσι,
κόντρα τους παπάδες ξύρισε,
στο δαιμονικό γιουρούσι.
Απ’ το πρέπων, στο τρέχων κι από εκεί στο διαστρέφων,
απ’ το δίκτυο στο διά, στο αποχετευτικό και πίσω,
σαν σε πορεία στρατιωτική,
toy story και transformers,
σε μια premium smart φυλακή.
Το τσαρούχι με φουστανέλα όταν παρέλαση κάνει,
ζάπινγκ γρήγορο με νεύρα, τα δάχτυλα με τσίτα,
στο τακούνι όμως με μούσι υπερήφανα να μειδιάς
κι ανώδυνα κι ανεπαίσχυντα,
τρίτο φύλλο η Κοντσίτα.
Αναφέρονται σε πλάσματα
και βλέπουν digital ψηφία και ολογράμματα,
λένε μάζα, εννοούνε μπάζα και σκέφτονται την μπάζα
και όταν στα πλήθη ομιλούν,
την λήθη προξενούν και την χώρα εκχωρούν.
Μα όταν ο άνθρωπος διαστρέφεται
και στην ασθένεια υπερήφανα αναπαύεται,
η φύση διαμαρτύρεται, εξανίσταται, φρίττει ο ήλιος, στενάζει και η Γή,
τεκτονική μεν η δράση των ανθρώπων,
τεκτονική δε και η αντίδραση η φυσική.
Τι μωρία η τιμωρία του αυτή,
όλοι οι πόλοι θύματα ενός ονείρου ονειροπόλοι,
η περί ουσίας περιουσία, αντί μιας λήψης μόνο αντίληψης,
μιας δόσης δοσοληψία, ότι ζηλεύει να ρεζιλεύει
κι όποιος γοητεύεται στο τέλος να απογοητεύεται.
Ποιός μπόρεσε και τα έβαλε με το σύστημα και ποιός με το θηρίο,
ποιός το είδε, ποιός το αναγνώρισε και ποιός το κέρδισε τελικά;
Ήρθε, έφυγε και ξαναήρθε και έμεινε για πάντα,
ήταν μεγάλο και παχύ, δόλιο και στενοχωρημένο, δειλό και φιλεπίστροφο,
θρασύ κι φοβισμένο, ήταν όπως ακριβώς ήθελες να ‘ναι.
Δώσε λοιπόν μεγάλη προσοχή,
με τα ίδια μέσα μην το πολεμάς,
γιατί στο τέλος θα του μοιάσεις,
θα είναι ήδη αργά όταν φτάσεις να παρακαλάς ,
δεύτερη ζωή δεν θα έχεις.
Ούτε θλίψη όμως ο Θεός δεν επιτρέπει, ούτε κακό,
αν στο τέλος δεν βγει κάτι καλύτερο από αυτό,
για όλα υπάρχει λόγος, για όλα θεραπεία,
δόξα τω Θεώ
κι επί Γης ειρήνη και ανθρώποις ευδοκία.
Αμήν
Βασίλης Παπαδόπουλος
