Στον φίλο Πάνο Πανόπτη, θαυμαστή του Σοστακόβιτς
Μόνο θυμηδία θα μπορούσε να προκαλέσει η ρητορική κομπορρημοσύνη των πρωτάρηδων νεοβουτυρομπεμπέδων της Αριστεράς του χαβιαριού, la gauche caviar, όπως τους λέγαμε κάποτε στη Γαλλία, περί επερχόμενου μακροοικονομικού θαύματος με έξοδο της εκδιδόμενης επί χρήμασι επί επταετία χώρας μας στις αγορές.
Πρώτη φορά στην αγορά η πρώτη φορά Αριστερά και το πολιτικό νταβατζηλίκι και το δούλεμα πάει σύννεφο.
Όλος αυτός ο κακόγουστος εφιάλτης δια χοιρός Schäuble έχει και μια γεύση άγριας παιδικής αθωότητας, φέρνοντάς μας στη μνήμη το παιχνίδι μακριά γαϊδούρα.
Σκυμμένοι όλοι μας σε μακριά, εξ ου και μακροοικονομία, αλυσιδωτή στάση οθωμανικού δικαίου περιμένουμε τον μπλε καβαλάρη (Der Blaue Reiter**) των αγορών για μια εξπρεσιονιστική ιππασία κι’ όσο αντέξουμε.
Ο δείκτης της μακροοικονομίας της μακριάς γαϊδούρας έχει, όπως ισχυρίζονται οι πλανόδιοι πολιτικοί τηλέ jongleurs, θετικό πρόσημο, προφανώς, ως γινόμενο αρνητικών κοινωνικών προσήμων, αφού από τη στοιχειώδη άλγεβρα γνωρίζουμε ότι (-) Χ (-) = (+).
Να που στηρίζεται, λοιπόν, το μαθηματικό μοντέλο της θετικής μακροοικονομίας: στο γινόμενο των παραγόντων της αρνητικής μικροοικονομίας, όπου ο φτωχός θα παρεμείνει φτωχός και ο σκλάβος σκλάβος ή όπως λέει παραφρασμένο το τραγούδι του Μανώλη Ρασούλη, οι κυβερνήσεις πέφτουνε, αλλά η φτώχεια μένει.
* Με το μεγάλο τρόμο (grand peur) χαρακτηρίζεται, συχνά, η πτώση της Βαστίλης (14 Ιουλίου 1789), χωρίς να στερούνται τον τίτλο ευγενείας αυτού του χαρακτηρισμού και οι ναζιστικές θηριωδίες.
** Der Blaue Reiter ήταν μια ομάδα καλλιτεχνών, με επίκεντρο το Μόναχο, στις αρχές του 20ου αιώνα (1909, που το 1911 εξέδωσε και ανάλογο περιοδικό), ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονται οι Ρώσοι εμιγκρέδες Wassily Kandinsky, Alexej von Jawlensky, Marianne von Werefkin και οι Γερμανοί Franz Marc, August Macke και Gabriele Münter, στην οποία εισχώρησαν και άλλοι, όπως οι συνθέτες της Νέας ή Δεύτερης Σχολής της Βιέννης Arnold Schönberg, Alban Berg και Anton Webern, που καθιέρωσαν τον Εξπρεσιονισμό.
Δεν ξέρω γιατί όταν αντιμετωπίζω τη φρίκη του σύγχρονου γερμανικού οικονομικού Εξπρεσιονισμού στις αρχές του 21ου αιώνα βλέπω πάλι Ρώσους ιδεολογικούς εμιγκρέδες μαζί με Γερμανούς “καλλιτέχνες” και πάντα έναν Μπλέ Καβαλάρη (γαλανομάτη), σήμερα, καβάλα στο αναπηρικό του αμαξίδιο.
Χαρακτηριστικό εξπρεσιονιστικό εφιαλτικό σύμβολο της ελληνικής πραγματικότητας είναι το μονοπρόσωπο μονόπρακτο ψυχολογικό δράμα Erwartung (Προσμονή) του Arnold Schönberg, στο οποίο η μοναδική ηρωίδα προσπαθεί να βρει μόνη της και χωρίς βοήθεια μέσα στη νύχτα μια ισορροπία τρόμου πάνω στο άψυχο πτώμα του αγαπημένου της, όπως κι’ εμείς στη μακροοικονομία της μακριάς γαϊδούρας πάνω στο άψυχο πτώμα της χώρας μας, άθροισμα των πτωμάτων των ανέργων, των πεινασμένων παιδιών, των λεηλατημένων συνταξιούχων και φορολογουμένων, κλπ, κλπ, για την
οποία ακούμε καθημερινά για επτά χρόνια, πως η επέμβαση, που ονομάζεται χαϊδευτικά πρόγραμμα, πέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε, πλανώμενοι σαν την ηρωίδα του Schönberg μόνοι μας τη νύχτα μέσα στο δάσος του χρηματοπιστωτικού φασισμού.
Για όποιον δεν έχει αντιληφθεί τον εξπρεσιονιστικό μεγάλο τρόμο του ευρωπαϊκού ναζιστικού οικονομικού εφιάλτη της χώρας μας, στον οποίο η γερμανική πραγματικότητα ξεπερνάει τη γερμανική φαντασία και αντέχει το μαζοχιστικό του ένστικτο, μπορεί να απολαύσει ακουστικά αυτόν τον εφιάλτη με το έργο Erwartung (Προσμονή) του Arnold Schönberg, περιμένοντας την έξοδο στις αγορές, την ποσοτική χαλάρωση, την ολοκλήρωση του προγράμματος και κυρίως την ανάπτυξη, που θα αποτελέσει παγκόσμια πρωτοτυπία μιας ανάπτυξης χωρίς λαό, σαν τη “δημοκρατία χωρίς το λαό” (la démocratie sans le peuple) του Maurice Duverger.
ΥΓ 1
Μόλις διάβασα, στις 4 τα ξημερώματα της Δευτέρας 17 Ιουλίου 2017, “τὴν ὥρα ποὺ τὰ ὀνείρατα ἀληθεύουν / στὸ γλυκοχάραμα τῆς μέρας”, κατά τον Σεφέρη, στους “Tehran Times***”, ότι στη θεοκρατική δημοκρατία του Ιράν συνελήφθη ο αδελφός του προέδρου Hassan Rohani, Hossein Fereydoun, για οικονομικά αδικήματα και ο προβληματισμός μου αφορά το μετασυνταξιοδοτικό μέλλον του αρχιδικαστή της ιρανικής δικαιοσύνης, σχετικά με τις ελπίδες που έχει να γίνει ή να μη γίνει πχ σύμβουλος του Ayatollah ή του Προέδρου.
Ευτυχώς, όμως, γιατί στα σύνθετα αυτά καθεστώτα της επιθετικοποιημένης δημοκρατίας (πχ θεοκρατική δημοκρατία, μνημονιακή δημοκρατία, ευρωπαϊκή δημοκρατία, νέα δημοκρατία, σοσιαλιστική δημοκρατία, χριστιανική δημοκρατία, κλπ) ο προβληματισμός αυτός δεν έχει θέση, γιατί είναι τόσο ανοιχτά στην ελευθερία, που μπάζουν από παντού τον αυταρχισμό και μπορεί, ταυτόχρονα, κάποιος να είναι ή να μην είναι σύμβουλος του Ayatollah και του Προέδρου, αφού και οι δύο ιδιότητες συνυπάρχουν σε μια υποχρεωτική καθεστωτική αρμονία.
*** Το αμάχητο τεκμήριο του δημοσιεύματος των Tehran Times:
“Rouhani’s brother arrested on financial charges: Judiciary
TEHRAN – The brother of President Hassan Rouhani, Hossein Fereydoun, has been arrested on charges of financial crime, the Judiciary announced on Sunday”.
ΥΓ 2
“Ας κρατήσουν οι χοροί”, λοιπόν, όπως θα έλεγε και ο Διονύσης Σαββόπουλος, αφού βγαίνουμε στις αγορές, όσο κι αν δυσαρεστώ με την αναφορά του Σαββόπουλου τον σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού του πρωθυπουργού, κύριο Καρανίκα, που βγήκε και έκανε κριτική από το facebook στην ταβερνόβια θολούρα της μουσικής του Σαββόπουλου.
Τί ξεπεσμός, όμως, κι’ αυτός; Μουσική κριτική στον Σαββόπουλο από σύμβουλο και μάλιστα στο facebook, τη στιγμή πχ που το 1936 έκανε κριτική στον Σοστακόβιτς ο ίδιος ο Στάλιν από την “Πράβδα” για το έργο του “Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ “, που το χαρακτήρισε ως θολούρα και όχι μουσική;
Ευτυχώς, το 1956 ο Σοστακόβιτς αναθεώρησε την όπερα ως “Κατερίνα Ισμαΐλοβα”, βάζοντας στη θέση της Λαίδης Μάκβεθ μια λαϊκή ηρωΐδα, την Κατερίνα Ισμαΐλοβα.
Πάντως, για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, το Βραβείο Στάλιν δόθηκε στον Σοστακόβιτς το 1941, όχι για την αναθεώρηση της παραπάνω όπερας, αλλά για ένα έργο μουσικής δωματίου.
Κάνε κάτι βρε Σαββόπουλε; Γράψε, αν έχεις τα κότσια, κι’ εσύ ένα κουϊντέτο για πιάνο και έγχορδα, όπως ο Σοστακόβιτς, μήπως και πάρεις κανένα Βραβείο Καρανίκα;
Τί κοινό, όμως, μπορεί να έχει ο Σαββόπουλος με τον Σοστακόβιτς εκτός του αρχικού γράμματος των ονομάτων τους και τη θολούρα;
“Ο καθείς και τα όπλα του” είπε ο Ελύτης.
ΔΑ
