“La faim justifie les moyens, mais on a rarement les moyens quand on a faim” (Η πείνα αγιάζει τα μέσα, αλλά σπάνια έχει τα μέσα κάποιος, όταν έχει πείνα) (Jacques Sternberg: Dictionnaire des idées revues)
Πού να φανταστεί ο Βελγικής καταγωγής Γάλλος συγγραφέας και δημοσιογράφος Jacques Sternberg, ότι το μοναδικό ηρωϊκό μέσο ενός Έλληνα στρατιώτη για να αγιάσει την πείνα της οικογένειάς του στην Ελλάδα της ΟΝΕ (Οικονομικής Ναζιστικής Ένωσης) είναι ο θάνατος;
Ίσως, είναι και αυτό, όπως θα έλεγε ο ίδιος συγγραφέας, ένα θεώρημα της γεωμετρίας του αδύνατου (Ένα πρώιμο έργο του 1953 του Jacques Sternberg έχει τον τίτλο “La géométrie dans l’impossible” – Η γεωμετρία στο αδύνατο).
Σημειώνω από προχθεσινό δημοσίευμα, ότι Έλληνας στρατιωτικός και πολίτης του κακοήθους ναζιστοτραπεζομορφώματος, της Ευρώπης, πάλευε στο νοσοκομείο για έξι μήνες με τον καρκίνο και γνωρίζοντας πως τις επόμενες ώρες, το πολύ σε μία με δύο μέρες, θα πεθάνει, σκέφτηκε τη σύζυγό του και μητέρα των παιδιών του, η οποία χρειαζόταν μόνο πέντε μέρες ακόμα για να γίνει 55 ετών και να εξασφαλίσει μετά το θάνατό του τη σύνταξη του νεκρού συζύγου της. Έτσι, ο ετοιμοθάνατος σύζυγος παρακάλεσε τους γιατρούς να τον κρατήσουν “ζωντανό” για πέντε μέρες με μηχανική υποστήριξη, ώστε η σύζυγός του να θεμελιώσει τη διαδοχή στο συνταξιοδοτικό του δικαίωμα.
Τη διαδοχή στη βασιλεία της επιβίωσης!
Φαντάζομαι εκείνος ο Ηρώδειος εκτελεστής της γερμανοναζιστικής συνταξιοδοτικής “μεταρρύθμισης”, διαβάζοντας την είδηση, να βγάζει το κολλαρισμένο μαντηλάκι του να σκουπίσει τα δάκρυα του σαρδόνιου, ψευτοαριστερού και σαδιστικού γέλιου* του από ικανοποίηση για την επιτυχία του “προγράμματός” του.
Ήρωα Έλληνα, που κουβαλάς το βάρος του Αισχύλειου λόγου, ότι η πείνα συνοικεί με το σκοτάδι (“σκότῳ λιμὸς ξύνοικος”) (Αγαμέμνων) και είναι ο μοναδικός συγκάτοικος στο σκοτάδι του μνημονιακού θανάτου ή αντιστρόφως, ο θάνατος είναι ο μοναδικός συγκάτοικος στο σκοτάδι της μνημονιακής πείνας.
Προσωπικά, διαβάζοντας την είδηση, ανέτρεξα από ερευνητική συνήθεια στην αναζήτηση βιβλιογραφικών δεδομένων στις προσβάσιμες σε μένα ευρωπαϊκές γλώσσες, για τον εντοπισμό παρόμοιων περιστατικών, αλλά στάθηκα άτυχος να συναντήσω ανάλογη περίπτωση βιολογικής αυτοθυσίας και κοινωνικής βαρβαρότητας, κατηγορώντας τον εαυτό μου που δεν ασκήθηκα τόσα χρόνια στην πολιτισμική γλωσσομάθεια της Υποσαχάριας Αφρικής, όπου θα συναντούσα, σίγουρα, ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής ερήμου των ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων.
“Ah! La faim! La faim! Ce mot-là, ou plutôt cette chose-là, a fait des révolutions; elle en fera bien d’autres!” (Αχ! Η πείνα! Η πείνα! Αυτή η λέξη ή μάλλον αυτό το πράγμα, που έχει κάνει επαναστάσεις, θα κάνει πολύ περισσότερα) (Gustave Flaubert: Agonies).
Με την αγωνία της ελπίδας γι’ αυτά τα περισσότερα, πέρα από μια επανάσταση, που θα ήταν πολύ μικρή να δώσει εκδίκηση στα πάθη και τα όνειρά μας, “ζούμε” σήμερα οι Έλληνες, τιμώντας την ιστορία του Έλληνα στρατιώτη, που ανάλωσε τις τελευταίες ώρες της ζωής του ως ασφαλιστική
εισφορά, για την οποία θα θρηνεί το ασφαλιστικό γερμανούργημα του ΕΦΚΑ, στην πλήρη απασχόληση του θανάτου, που είναι το μοναδικό εργασιακό δικαίωμα πλήρους απασχόλησης που απέμεινε στη χώρα μας και ίσως το μοναδικότερo στατιστικό ευφυούργημα που θα μειώσει τα ποσοστά της πραγματικής ανεργίας, όπως πχ της υποεργασίας και της υποαπασχόλησης, που αποκρύπτοντας σ’ ένα παιχνίδι πολιτικής σκοπιμότητας την πρόθεση υπό, λογίζονται ως εργασία και απασχόληση.
* Αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω τρεις επιθετικούς προσδιορισμούς (σαρδόνιου, ψευτοαριστερού και σαδιστικού) για να καταγράψω το μοναδικό φαινόμενο της υποκρισίας μιας δήθεν Αριστεράς, που καθημερινά επιτίθεται με πρωτοφανή αναλγησία και αγριότητα κατά της ελληνικής κοινωνίας και των στοιχειωδών δικαιωμάτων της, προσπαθώντας να συντηρήσει το αριστερό προφίλ της μέσα από την ασημαντότητα ιδεοληπτικών συμπλεγματικών παραφορών, όπως πχ η κατάργηση της πρωινής προσευχής στα σχολεία, μένοντας, προφανώς, στον αναχρονισμό πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού και εθελοτυφλώντας, εμφανώς, μπροστά στην πραγματικότητα, ότι η πολιτική της είναι η ευγενής κοκαΐνη της κοινωνίας.
ΥΓ
Ο ποιητής του εμπνευσμένου από τη σφαγή των χιλιάδων Εβραίων του Κιέβου το 1941 από τους Ναζί επικού ποιήματος “Μπάμπι Γιαρ” (Φαράγγι της Γιαγιάς, χαράδρα του Κιέβου) Γεβγκένι Γεφτουσένκο**, που έγραψε το 1961 και ενέπνευσε τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς τη 13η Συμφωνία, είχε έναν προφητικό ποιητικό λόγο για τους “Εβραίους” του σημερινού ευρωπαϊκού μεσαίωνα, τους Έλληνες, που ενώ γνωρίζουν ότι η γη γυρίζει, όπως ο Γαλιλαίος, σιωπούν μπροστά στους σύγχρονους οικονομικούς ιεροεξεταστές τους, γιατί έχουν πολλά στόματα να θρέψουν.
Σιωπούν με αξιοπρέπεια ακόμα και μπροστά στο θάνατο, γιατί ακόμα και η επιβίωση από κοινωνικό δικαίωμα και βιολογική ανάγκη έγινε κληρονομικό προνόμιο στη χώρα μας:
“Τον καιρό του Γαλιλαίου, ένας συνάδελφός του επιστήμονας
δεν ήταν πιο χαζός απ’ ότι ο Γαλιλαίος.
Ήξερε πολύ καλά ότι η Γη γυρίζει,
αλλά είχε και πολλά στόματα να θρέψει” (Γεβγκένι Γεφτουσένκο).
** Ο Γεβγκένι Γεφτουσένκο πέθανε πρόσφατα (1 Απριλίου 2017) και είχε την ατυχία να δει στα γεράματά του και μια δεύτερη σφαγή του Κιέβου από τα υπολείμματα των Ναζί του Ποροσένκο, που κατά “σύμπτωση” και αυτός ήταν τραπεζίτης.
Κάποτε λέγαμε, πως πίσω από κάθε μεγάλο άντρα υπάρχει μια γυναίκα.
Σήμερα, τη θέση αυτής της γυναίκας την πήρε ένα άλλο θηλυκό. Η τράπεζα.
ΔΑ
