(Χρονογράφημα με ένα μ, για να μην ξεχνάμε και τον Γιάνη με ένα ν, χρονιάρες μέρες που είναι της Biennale, με δύο n, των θυρανοιξίων του “παραδείσου” του τρίτου και μακρύτερου μνημονίου της πρώτης φοράς Αριστεράς…, Αριστερά να την κάνει ο Θεός)
“Υπάρχουν πολλοί οδοί προς τη γελοιότητα, με συντομότερη αυτή της πολιτικής, παρά το ό,τι δεν είναι ευθεία, αλλά ανωμάλως τεθλασμένη, γεγονός που καταρρίπτει την Ευκλείδεια γεωμετρία, κατά την οποία η ευθεία αποτελεί τη συντομότερη οδό μεταξύ δύο σημείων ” (Σχολιογράφος: Η γεωμετρία του πολιτικού παραλόγου)
Διαβάζοντας την είδηση, ότι ο προσωπικός, ίσως, και μοναδικός πρωθυπουργικός ποιητής, γιατί δεν είμαι σε θέση, ως εξωτικός κάθε κόμματος, να γνωρίζω την έκταση της κομματικής ποίησης, αναλαμβάνει “Μεγάλος Τιμονιέρης” του Διαστημικού Σταθμού του ΟΑΣΘ, βρέθηκα μπροστά σ’ έναν έντονο προβληματισμό, γιατί κλωνίστηκαν μέσα μου κάποιες ποιητικές αξίες.
Από τη μια μεριά, άρχισα να αμφιβάλω για τον εμβληματικό, για μένα, λόγο του Charles Baudelaire, που ήθελε τον ποιητή όμοιο με τον πρίγκιπα των νεφών, που τα γιγάντια φτερά του τον εμποδίζουν να βαδίσει (Le poète est semblable au prince des nuées… Ses ailes de géant l’empêchent de marcher) (Les Fleurs du mal: L’Albatros), όταν ο πρωθυπουργικός ποιητής, όχι απλώς βάδισε, αλλά έτρεξε με τα γιγάντια φτερά της Αριστεράς του ιστορίας στον αστερισμό του ΟΑΣΘ, κατά την κυβέρνηση και με το δίκιο της, στον αστερισμό του καρκίνου, αφού ο ΟΑΣΘ αποτελούσε ένα κακόηθες επιχειρηματικό μόρφωμα, στο οποίο οι μέτοχοι απεκόμιζαν κέρδη και μερίσματα, ακόμα και αν υπήρχε, όπως συνήθως υπήρχε, παθητικό και έλλειμμα στον οργανισμό, στέλνοντας τον λογαριασμό, με τις ευλογίες της πολιτικής τους προστασίας, στον λαό.
Στον καρκίνο, όμως, γνωρίζουμε, πως δεν έχει θέση η ομοιοθεραπευτική.
Βέβαια, ο Baudelaire έβλεπε τις δυσκολίες του ποιητή στην ποιητική του συλλογή “Τα άνθη του κακού” (Les fleurs du mal), ενώ σήμερα ζούμε στην πολιτική παραλογή “Τα άνθη του καλού” στον, κατά τον Οδυσσέα Ελύτη, “Κήπο με τις αυταπάτες”.
Από την άλλη μεριά, επιβεβαιώθηκε η παραμελημένη από μένα άποψη των “Αθλίων” του Victor Hugo, ότι η ποίηση ενός λαού είναι στοιχείο της προόδου του (“La poésie d’un peuple est l’élément de son progrès“) και η πρόοδος του πρωθυπουργικού ποιητή, από άγνωστο πατέρα προσφάτως γνωστού υπουργού σε Μεγάλο Τιμονιέρη ενός Αστικού Διαστημικού Σταθμού είναι αξιοζήλευτη.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, δικαιώθηκε ο φιλοσοφικός και πολιτικός μου δάσκαλος Jean-Paul Sartre, που έβλεπε τους ποιητές ως άντρες, που αρνούνται να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα (“Les poètes sont des hommes qui refusent d’utiliser le langage“) (Qu’est-ce que la littérature?), γιατί η χρησιμοποίηση της γλώσσας, και δη της ποιητικής, ως γλυπτικού εργαλείου της πολιτικής έχει άμεσα αποτελέσματα, που απογειώνουν τον ποιητή.
Τέλος, θα πρέπει να ομολογήσω την αμαρτία μου, πως στενοχωρέθηκα για την επιβεβαίωση ενός αντιπαθούς** σε μένα ποιητή, του François de Malherbe, που θεωρούσε, πως ένας καλός ποιητής δεν είναι πιο χρήσιμος στο κράτος από έναν καλό παίχτη του μπόουλιγκ (“Un bon poète n’est pas plus utile à l’Etat qu’ un bon joueur de quilles“), γιατί δια της εις άτοπον απαγωγής αποδείχτηκε, ότι ένας κακός ποιητής είναι χρησιμότατος, ενώ σημαντικοί ποιητές πέθαναν χωρίς να πιάσουν, έστω, και το τιμόνι ενός επαρχιακού λεωφορείου στα χέρια τους, τη στιγμή που ασήμανοι αθλητές έγιναν στρατιωτικοί, αστυνομικοί, ακόμα και πυροσβέστες, που αγωνίζονται να σβήσουν τις εμπρηστικές, όπως συνηθίζουν να τις χαρακτηρίζουν οι υπουργοί, πυρκαγιές πυρομανών, που άναψαν, πάλι, αυτές τις μέρες για να αμαυρώσουν με τον καπνό τους τη δεύτερη επέτειο της μνημονιακής τους λαοφιλίας και το μόνο που δεν μας τραγούδησαν, ακόμα, αυτοί οι πολιτικοί προφήτες είναι το σαδομαζοχιστικής λαϊκής αγάπης και λατρείας προς το πρόσωπό τους, που ξεπερνάει ακόμα και αυτή του Κιμ Γιονγκ Ουν, άσμα:
“Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ,
αυτή η αγάπη στ’ άστρα μ’ ανεβάζει,
κι άσε να καώ όπως θέλω και να χρεωθώ,
αυτό το λάθος μόνο μου ταιριάζει”.
Εξάλλου, ο κάθε ηγέτης έχει τον τρόπο να σκοτώνει τον λαό του. Ο Κιμ Γιονγκ Ουν τον δικό του και οι Ευρωπαίοι τον δικό τους.
Όσο για μας, πιστεύω, πως δεν είναι μακριά οι μέρες που θα αναπολήσουμε για να γελάσουμε τον ποιητή – στρατάρχη του στρατηγού άνεμου.
* Κατ’ απομίμηση του έργου “Poétique musicale“ (Μουσική ποιητική) του Igor Stravinsky.
** Μου είναι αντιπαθής ο François de Malherbe για τον ανθελληνισμό του, που τον οδήγησε να δηλώνει εχθρός της ακατανότης φλυαρίας (galimatias), όπως χαρακτηριζε την ποίηση του Πίνδαρου, που βρήκε μιμητή και τον Voltaire, που θεωρούσε και αυτός με τη σειρά του τον Πίνδαρο ακατάλυπτο και παραφουσκωμένο, δηλαδή, υπερφίαλο, φαφλατά (inintelligible et boursouflée).
ΥΓ 1
Επειδή το επίμαχο ποίημα του πρωθυπουργικού ποιητή δεν θα έχει ακόμα ανθολογηθεί στα μαργαριτάρια της πολιτικής ποίησης, σας το παραθέτω παρακάτω, όπως το ψάρεψα στο διαδίκτυο, ως “αλιεύς μαργαριταριών***”, όπως θα έλεγε και ο Georges Bizet:
“Η Ανατολή που ροδίζει,
της γλυκιάς Πατρίδας τις πίκρες ανάσες,
του Λαού μας καημούς κι ελπίδες
θερμαίνει.
Το ταξίδι μακρύ.
Το φορτίο βαρύ.
Κι ´σεις
Δρακογενιάς βλαστοί
Τιμονιέρηδες.
Και ´μεις
την τιμή και την περιφάνεια των πατεράδων μας
μοναδική κι ανεξίτηλη κληρονομιά
κουβαλάμε.
Προορισμός προόρισται μοναδικός.
Η λευτεριά, η γνώση και το δίκιο.
29/7/2016
Στον σ. Αλέξη μια μέρα μετά”.
Μοναδική αλήθεια του ποιήματος:
“Προορισμός προόρισται μοναδικός”: ΟΑΣΘ.
Όσο για την τιμή και την περιφάνεια των πατεράδων μας, αυτό που εγώ, τουλάχιστον, γνωρίζω είναι πως δεν διαπραγματεύτηκαν “έντιμους” συμβιβασμούς με τους Γερμανούς, αλλά πήραν τα όπλα.
*** “Les pêcheurs de perles” (Αλιείς μαργαριταριών). Όπερα του Georges Bizet, παρασάγγας απέχουσα από τη δική μας οπερέτα.
ΥΓ 2
Το πρόβλημά μου είναι, ότι μ’ έναν παπά στη θέση του “μεγάλου τιμονιέρη” του Διαστημικού Σταθμού του ΟΑΣΘ, φοβάμαι, ως καθημερινός επιβάτης του που οι “μεταρρυθμίσεις” της σύνταξής μου δεν μ’ άφησαν τη δυνατότητα της επιλογής άλλου μέσου μεταφοράς, μη φτάσω μια ώρα νωρίτερα στον Θεό, αφού κατά τον Βρετανό αστροφυσικό Sir Fred Hoyle, “το διάστημα δεν είναι καθόλου μακριά, παρά μόνο μια ώρα δρόμος με το αυτοκίνητο, αν οδηγείς προς τα πάνω”.
Το γνωρίζει αυτό το Ελληνικό Διαστημικό Κέντρο (Greek Space Flight Center) της οικογένειας Παππά, για να αρχίσει επιγυναικωμένες, για λόγους ισότητας των φύλων, πτήσεις αρθρωτών αστικών λεωφορείων του ΟΑΣΘ στο διάστημα, ώστε τα μπάνια του λαού να γίνονται πια στη Θάλασσα των Βροχών (Mare Imbrium) της Σελήνης, γιατί ο Ελληνικός λαός βαρέθηκε να πνίγεται στα λασπόνερα της βροχής της χώρας μας και στη λυματολάσπη της πολιτικής αηδίας;
ΔΑ
