Κρυμμένο σε κοινή θέα, ένα τρομακτικό κινεζικό όπλο επιτρέπει στο καθεστώς να κρατά το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού όμηρο, χωρίς να ρίχνει ούτε μια σφαίρα.
Ενώ έχει δοθεί μεγάλη προσοχή στο φοβερό νέο στρατιωτικό υλικό της Κίνας, μια τρομερή συνιστώσα στο οπλοστάσιό της έχει ξεφύγει κατά πολύ της προσοχής: τα φράγματα.
Με περισσότερα από 87.000 φράγματα και έλεγχο του θιβετιανού οροπεδίου, πηγή 10 μεγάλων ποταμών, από τα οποία εξαρτώνται 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι, η Κίνα διαθέτει ένα όπλο μαζικής καταστροφής.
Με τη στροφή ενός διακόπτη, το Μεσαίο Βασίλειο μπορεί να απελευθερώσει εκατοντάδες εκατομμύρια γαλόνια νερού από τα μέγα φράγματα του, προκαλώντας καταστροφικές πλημμύρες που θα αναδιαμορφώσουν ολόκληρα οικοσυστήματα στις χώρες που βρίσκονται στα ρεύματα των ποταμών.
Η Κίνα γνωρίζει από πρώτο χέρι την καταστροφική δύναμη του νερού. Σε μια προσπάθεια να σταματήσει η προώθηση των ιαπωνικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Chang Kai-Shek, διοικητής του Κινέζικου Εθνικιστικού Στρατού, κατέστρεψε ένα ανάχωμα κατά μήκος του Κίτρινου Ποταμού, πλημμυρίζοντας χιλιάδες μίλια αγροτεμαχίων, σκοτώνοντας περίπου 800.000 Κινέζους και εκτοπίζοντας σχεδόν 4 εκατομμύρια.
Είναι πολύ απίθανο ότι η Κίνα σκόπιμα θα εξαπολύσει μια τέτοια καταστρεπτική πράξη στους γείτονές της, αλλά το γεγονός παραμένει ότι διαθέτει τεράστια μόχλευση ως έθνος ανάντη από την ικανότητά της να ελέγχει τον πιο σημαντικό πόρο της ζωής.
Ψηλά στα βουνά των Ιμαλαΐων είναι αυτά που ονομάστηκαν «Πύργοι Νερού της Ασίας». Επτά από τα μεγαλύτερα ποτάμια της ηπείρου ξεκινούν τη ζωή τους εκεί, συμπεριλαμβανομένων των Mekong, Ganges, Yangtze, Indus και Irrawaddy. Αυτό που ξεκινάει ως σταγόνα από το λιώσιμο του χιονιού στο οροπέδιο του Θιβέτ, μεταβάλλεται σε ισχυρούς ποταμούς που διασχίζουν τα σύνορα της Κίνας, πριν τελικά φθάσουν στη Νότια Ασία.
Για να ικανοποιήσει την ακόρεστη ζήτησή της για ηλεκτρική ενέργεια και ως μέρος της απομάκρυνσής της από τον άνθρακα, η Κίνα έχει κάνει ένα ξέσπασμα κατασκευής φραγμάτων. Το 1949, η Κίνα είχε λιγότερα από σαράντα μικρά υδροηλεκτρικά φράγματα, αλλά τώρα έχει περισσότερα φράγματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βραζιλία και τον Καναδά μαζί!
Μόνο στο ανώτερο Μέκονγκ, η Κίνα έχει ανεγείρει επτά mega φράγματα, με σχέδια να χτίσει ένα επιπλέον είκοσι ένα. Μόνο ένα από τα τελευταία φράγματα, είναι ικανό να παράγει περισσότερη υδροηλεκτρική ενέργεια από όλα τα φράγματα του Βιετνάμ και της Ταϊλάνδης στο Μεκόνγκ.
Αυτή η δραματική αύξηση της δραστηριότητας οικοδόμησης φραγμάτων, είχε υπερμεγέθη περιβαλλοντικό αντίκτυπο και πυροδότησε φόβους στα κατάντη έθνη.
«Εκτός από την ύπαρξη περιβαλλοντικών ζητημάτων, αυτά τα φράγματα στο Θιβέτ μπορεί να είναι καταστροφικά για την Ινδία. Μπορούν να απελευθερώσουν τη μανία τους κατά τη διάρκεια σεισμού, ατυχήματος, ή σκόπιμης καταστροφής και μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν κατά της Ινδίας κατά τη διάρκεια πολέμου», δήλωσε ο Milap Chandra Sharma, ένας επιστήμονας ειδικός στους πάγους, στο Πανεπιστήμιο Jawaharlal Nehru στο Νέο Δελχί.
Οι νότιοι γείτονες της Κίνας δεν ανησυχούν χωρίς λόγο. Στο παρελθόν, η Ινδία κατηγόρησε τις ξαφνικές απορρίψεις από κινέζικα φράγματα για αρκετές μαζικές πλημμύρες, συμπεριλαμβανομένης μιας που προκάλεσε ζημιές ύψους 30 εκατομμυρίων δολαρίων και άφησε 50.000 άστεγους στη βορειοανατολική Ινδία.
Κάθε χρόνο, κατά τη διάρκεια της βροχερής περιόδου της Κίνας, τα κατάντη έθνη είναι σε εγρήγορση καθώς τα κινεζικά φράγματα απελευθερώνουν νερό για να διευκολύνουν την πίεση με μικρή προειδοποίηση.
«Μια απόρριψη από ένα φράγμα θα έχει αποτέλεσμα ντόμινο σε όλο το σύστημα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει τεράστιες ζημιές», εξήγησε ο Le Anh Tuan, αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών για την Κλιματική Αλλαγή στο Βιετνάμ.
Εκτός από τις πλημμύρες, τα κινέζικα φράγματα πιστεύεται επίσης ότι είναι υπεύθυνα για την επιδείνωση της ξηρασίας. Πέρυσι, το Βιετνάμ ζήτησε από την Κίνα να απελευθερώσει νερό από το φράγμα Γιουνάν στον ποταμό Μεκόνγκ για να μειώσει τις σοβαρές ελλείψεις ύδατος κατάντη. Η Κίνα συμφώνησε και τα ύδατα έπεσαν στην Καμπότζη, το Λάος, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ.
Αυτά τα δύο άκρα όχι μόνο υπογραμμίζουν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των κινεζικών φραγμάτων, αλλά και αποτελούν έντονη υπενθύμιση της επιρροής της Κίνας στους νότιους γείτονές της. Αυτοί οι ποταμοί είναι θεμελιώδους σημασίας για τη ζωή στη Νότια Ασία, παρέχοντας πόσιμο νερό, άρδευση για τη γεωργία, ενδιαιτήματα για την αλιεία και μεταφορά για το εμπόριο.
Ελέγχοντας τη ζωτική ροή της περιοχής, η Κίνα έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη, η οποία έχει οδηγήσει σε κατηγορίες κατάχρησης.
«Όταν πρόκειται για διπλωματία, η Κίνα χρησιμοποιεί τα ποτάμια ως διαπραγματευτικό ατού», δήλωσε ο Tanasak Phosrikun, ακτιβιστής του ποταμού Μεκόνγκ από την Ταϊλάνδη.
Η Κίνα έχει αρνηθεί αυτές τις κατηγορίες. Πέρυσι, σε απάντηση στην αύξηση του θυμού στην Ινδία για τα κινέζικα φράγματα, οι κρατικοί Global Times δημοσίευσαν ένα op-ed δηλώνοντας ότι «οι σχέσεις Κίνας-Ινδίας δεν πρέπει να επηρεαστούν από έναν φανταστικό «πόλεμο του ύδατος».
«Ειλικρινά, δεν χρειάζεται να υπεραντιδρά η Ινδία σε τέτοια έργα κατασκευής φράγματος, τα οποία στοχεύουν να βοηθήσουν στην εύλογη ανάπτυξη και αξιοποίηση των υδάτινων πόρων», ανέφερε –μεταξύ άλλων- το κομμάτι.
Ενώ η Κίνα αρνείται ότι υπάρχει ένας «πόλεμος νερού», το έθνος αρνήθηκε να μοιραστεί τα υδρολογικά στοιχεία με την Ινδία φέτος, παρά την υπογραφή συμφωνίας. Τα δεδομένα είναι κρίσιμα κατά τη διάρκεια της εποχής των μουσώνων, καθώς βοηθούν την Ινδία να προβλέψει με μεγαλύτερη ακρίβεια πλημμύρες και να προειδοποιήσει τους κατοίκους της, εξοικονομώντας ζωές και ελαχιστοποιώντας τις ζημιές.
Είτε σκόπιμα είτε όχι, το νερό έχει γίνει de facto όπλο που παρέχει στην Κίνα σημαντική πολιτική επιρροή στους νότιους γείτονές της. Καθώς η έλλειψη νερού επιδεινώνεται με την αλλαγή του κλίματος και τον πληθυσμό, η ανάγκη για αυτόν τον πολύτιμο πόρο θα αυξηθεί, ενισχύοντας την ισχύ της Κίνας και εντείνοντας τις συγκρούσεις.
Παρά τις καλύτερες προσπάθειες περιφερειακών εταιρικών σχέσεων, οι χώρες της Νότιας Ασίας δεν είχαν επιτυχία στην προώθηση της βιώσιμης και υπεύθυνης ανάπτυξης των ποταμών. Με έλεγχο του θιβετιανού οροπεδίου λόγω της γεωγραφίας του, η Κίνα είναι ο βασιλιάς του λόφου όταν πρόκειται για ύδωρ στην Ασία και υπάρχουν λίγα έθνη για να αλλάξουν τις ιδιοτροπίες αυτού του μονάρχη.
Eugene K. Chow The National Interest
hellasforce.com
