του Γιουσούφ Κανλί
Μετάφραση: Παναγιώτης Μπαλακτάρης
Η Τουρκία δεν αξίζει μια τέτοια μεταχείριση, αλλά ακόμη και σε μια τέτοια τρομερή κατάσταση υπάρχει μια απίστευτη αίσθηση ξεροκεφαλιάς.
“Αν πέσει ένας, όλοι θα πέσουν”, φαίνεται να είναι η σκέψη που οδήγησε την απάντηση της τουρκικής κυβέρνησης στο αμερικανικό ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε για τον πρώην υπουργό Εμπορίου Zafer Çağlayan σχετικά με την παραβίαση των ιρανικών κυρώσεων. Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) καταγγέλλει ότι αποτελεί μέρος ενός σχεδίου που στοχεύει τελικά στον νούμερο ένα: τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Η λήψη μιας “μη ένοχης” απόφασης για τρεις υπουργούς που κατηγορούνται για διαφθορά σε ένα πολιτικό δικαστήριο όπου το κυβερνόν κόμμα έχει σαφή πλειοψηφία μπορεί να έχει σώσει τους υπουργούς στην πατρίδα.
Αλλά εάν τα εγκλήματα που φέρονται να έχουν εμπλακεί σχετίζονται με την παραβίαση των διεθνών εμπάργκο, τη δωροδοκία, την ευνοιοκρατία και την κατάχρηση εξουσίας, τότε η λήψη μιας «καθαρής» ετυμηγορίας στο εσωτερικό πολιτικό δικαστήριό σας δεν σημαίνει τίποτα διεθνώς – ειδικά εάν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία και ένας ένοχος πρόθυμος να καταθέσει εναντίον των πρώην συντρόφων του.
Στην πλειονότητα της χώρας αυτής, είναι παραδοσιακό να διατηρούνται οι οικογενειακές υποθέσεις εντός της οικογένειας. Η κακοποίηση, ο βιασμός, η κλοπή και ακόμη και η δολοφονία που διαπράττουν ισχυροί, συχνά άνδρες, μέλη της οικογένειας κατά των αδύναμων, συχνά νέων ή γυναικών, μελών της οικογένειας καλύπτονται έτσι με μια αηδιαστική νοοτροπία. Αλλά η κάλυψη αυτή συχνά δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα και σε κάποιο σημείο η αλήθεια συνήθως βγαίνει, προσγειώνοντας τους εγκληματίες στο δικαστήριο.
Ο ισχυρισμός ότι οι υπουργοί δεν ήταν απολύτως ένοχοι και ότι το τεράστιο σκάνδαλο ήταν μια «δικαστική προσπάθεια πραξικοπήματος» που εξαπολύθηκε από το τρομοκρατικό δίκτυο Fethullah Gülen μπορεί να είναι σωστός.
Εξάλλου, κανένας, εκτός από τους Γκιουλενιστές – οι οποίοι είναι εδώ και καιρό στο ίδιο κρεβάτι με τις κυβερνώσες ελίτ του ΑΚΡ – δε γνωρίζει λεπτομέρειες για το είδος των εγκλημάτων στα οποία ενδέχεται να έχουν εμπλακεί.
Παρόλα αυτά, ο Çağlayan δεν μπόρεσε να πείσει το τουρκικό κοινό για την αθωότητά του. Επίσης, είναι προφανώς ανίκανος να πείσει τους Αμερικανούς εισαγγελείς και, ως εκ τούτου, ήρθε αντιμέτωπος με το τελευταίο του αμήχανο και ταπεινωτικό ένταλμα σύλληψης.
Η τουρκική κυβέρνηση μπορεί να θεωρήσει ότι ολόκληρη η δοκιμασία είναι μια συγκεκαλυμμένη απόπειρα εναντίον του Ερντογάν ή ακόμη και ενός προϊόντος των Γκιουλενιστών στο δικαστικό σύστημα των ΗΠΑ. Η πολιτική μόλυνση της δικαιοσύνης δεν είναι ο τομέας της ειδικότητάς μου, αλλά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Μπέκιρ Μποζντάγ ίσως γνωρίζουν καλύτερα. Σε κανονικές δημοκρατίες, οι νομοθετικοί, δικαστικοί και εκτελεστικοί κλάδοι έχουν όλα τα σημαντικά μέρη, αλλά αποφεύγουν την ανάμειξη ο ένας στη δικαιοδοσία του άλλου, σύμφωνα με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.
Μπορούμε να πούμε το ίδιο πράγμα για την Τουρκία; Ίσως κάποτε υπήρχε ελπίδα για ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, αλλά αν ένας ανώτατος δικαστής μπορεί δημόσια να λογομαχήσει με τον επικεφαλής του κύριου κόμματος της αντιπολίτευσης (και παρόλα αυτά να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα των ελίτ που κυβερνούν), και αν όλοι οι ανώτατοι δικαστές περιηγούνται στη χώρα με τον πρόεδρο, γίνεται πολύ πιο δύσκολο να μιλάμε για δικαιοσύνη – πόσο μάλλον για ένα ανεξάρτητο δικαστικό σύστημα.
Πηγή: http://www.hurriyetdailynews.com/the-caglayan-warrant.aspx?pageID=449&nID=117979&NewsCatID=425
